ဆိတ္ဆိတ္ေနေထာင္တန္သတဲ့လား (ေဒါက္တာဆန္းျမင့္)

ဆရာ/မမ်ိဳးဆက္ေတြကလည္း တစ္ဆက္ၿပီးတစ္ဆက္ ျဖတ္သန္းသြားၾကပါတယ္။ ေရွ႕မ်ိဳးဆက္မ်ားမွ မိမိတုိ႕ရဲ႕ ျမတ္ႏုိးစရာေကာင္းတဲ့ အက်ိဳးရွိတဲ့ လုပ္ငန္းမ်ားကုိ မ်ိဳးဆက္သစ္ ဆရာ/မမ်ားဆီ လက္ဆင့္ကမ္းသြားၾကပါတယ္။ အုိလံပစ္စကားနဲ႕ ေျပာရရင္ မီးရွဴးတုိင္ႀကီးကုိ လက္ဆင့္ကမ္းဖုိ႔ အခ်ိန္တန္ပါၿပီ။ လႈပ္ရွားတက္ႂကြ တုိးတက္ၾကတဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ ဆရာ/မေလးမ်ားကုိ ေတြ႕ရတာျဖင့္ တကယ့္ကုိပဲ အားရစရာေကာင္းလွပါတယ္။

ဆရာျဖစ္သင္တန္းေတြတက္လုိ႔၊ အလုပ္ရုံေဆြးေႏြးပြဲမ်ားမွာ ပါ၀င္ၾကလုိ႔၊ ၿပီးေတာ့ ေလ့လာခဲ့သမွ် မိမိတို႔ရဲ႕ သင္ၾကားေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ ျပန္ၿပီး လက္ေတြ႔အသုံးခ်ၾကလုိ႕ ေနၾကပါတယ္။ ေသြးသစ္ေလာင္းထားတဲ့ ဆရာ/မေလးေတြဆီမွ ျပန္လည္ၾကားရတဲ့ စကားမ်ားမွ ကြၽန္ေတာ့္ကုိ စိတ္လႈပ္ရွားတက္ႂကြမႈ မလြဲမေသြျဖစ္ေစပါတယ္။ သူတုိ႔အတြက္ေကာ၊ သင္ၾကားၾကတဲ့ ကေလးမ်ားရဲ႕အနာဂတ္အတြက္ေကာေပါ့။ ဒီ့အျပင္ မိမိကုိယ္တုိင္ရဲ႕အေတြ႔အႀကံဳနဲ႕ အေထြေထြပညာေရးရႈခင္းကုိလည္း သုံးသပ္မိပါတယ္။

ဆိတ္ဆိတ္ေနေတာ့ ေထာင္တန္သတဲ့။ (အဂၤလိပ္အဆုိအရ "Silence is golden") တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ျခင္းေၾကာင့္ မိမိစိတ္၊ မိမိကုိယ္တြင္း နက္နဲစြာ ဆင္ျခင္သုံးသပ္ ေတြးေတာႏုိင္ပါသတဲ့။ အတိတ္ေကာ။ အနာဂတ္အပါအ၀င္ပါ။ ဆရာတစ္ဦးေျပာဖူးပါတယ္။ "ငါ့အဖုိးက ဘာသာစကား(၉)မ်ိဳးနဲ႕ ဆိတ္ဆိတ္ေနတတ္တယ္ကြ"။ စကားအေတာ္မ်ားမ်ား တတ္ေပမယ့္ မလုိအပ္ရင္ မေျပာဖူးဆိုတဲ့ သေဘာပါ။ ဘယ္စကားတတ္တတ္ မလုိအပ္ပဲ စကားမ်ားတာေတာ့ မေကာင္းပါဘူး။ ဘာသာစကား(၉)မ်ိဳးတတ္ေျမာက္ထားေပမယ့္ အဲဒီအဖုိးက မလုိအပ္ပဲ စကားမေျပာပါဘူး။ ဒီလုိေနရာမ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ ဆိတ္ဆိတ္ေနတာ ေကာင္းတယ္လုိ႔ ဆုိၾကတာေပါ့။ လူေတြဘာျဖစ္လုိ႔ ဆိတ္ဆိတ္ေနၾကပါလိမ့္။ ပညာရွိလုိ႔ေပါ့။ အဲဒီလုိပဲ ထင္ၾကျမင္ၾကရတာပါပဲ။

ျမန္မာအယူအဆတစ္ခုရွိပါတယ္။ ပညာရွိမ်ားသည္ မိမိတုိ႔ရဲ႕ ဗဟုသုတနဲ႔ ဥာဏ္ပညာမ်ားကုိ ေၾကာင္မ်ားလက္သဲ၀ွက္သလုိ ၀ွက္တတ္ၾကပါသတဲ့။ ဥာဏ္ပညာကုိလည္း ထုတ္ေဖၚႂကြား၀ါျခင္း မရွိပါဘူးလုိ႔ဆုိပါတယ္။ အေျခအေနအရ မလုိအပ္ရင္ မိမိတုိ႔ရဲ႕ ဗဟုသုတ၊ ကြၽမ္းက်င္မႈေတြကုိ သုံးေလ့မရွိပါ။ ေမးသူမရွိရင္ ေျဖသူလည္း မရွိရပါ။ မတီးပဲနဲ႕ ျမည္တဲ့ ေခါင္းေလာင္းလုိ မျဖစ္ရပါ။ အေကာင္းဖက္မွၾကည့္ရင္ ဒီအဆုိေၾကာင့္ ဗဟုသုတကုိိ သင့္ေတာ္တဲ့ ေနရမွာသာလွ်င္သုံးရမယ္၊ သူမ်ားအထင္ေသးေလာက္ေအာင္ စကားမမ်ားရဖူး စသည္ျဖင့္ သိျမင္ရပါတယ္။

မလုိအပ္တဲ့ေနရာမွာ လူတကာသိျမင္ေအာင္ မိမိသိထား၊ တတ္ထားတာေတြကုိ ထုတ္ျပ၊ ႂကြားဝါျခင္းမျပဳရဖူးဆုိတာ ေလွ်ာ္ကန္သင့္ျမတ္တဲ့စကားပါ။ အေမာင္ေယာင္လုိ႔ ေတာင္မွန္း ေျမာက္မွန္းမသိေလာက္ေအာင္ ဥာဏ္ပညာကုိ ေနရာတကာ မခြဲမျခား သုံးလုိ႔မျဖစ္ဖူးေလ။ ဒါေပမယ့္ ေၾကာင္မ်ားလက္သဲ၀ွက္သလုိ အသိပညာေတြ ၀ွက္တာမ်ားသြားရင္၊ ေၾကာင္ေတြက အခ်ိန္မေရြး လက္သဲထုတ္ႏုိင္ေပမယ့္ ေလ့က်က္ျခင္း၊ လက္ေတြ႔အသုံးခ်ျခင္းကင္းတဲ့ အသိပညာဆုိတာ တုိးတက္မႈ ရပ္တန္႕ၿပီး ပညာစဥ္မမွီျဖစ္တတ္ပါတယ္။ သစ္ပင္ထဲမွာစီးဆင္းတဲ့ သစ္ေစးေတြလုိပဲ ဥာဏ္ပညာေတြလည္း အစီးရပ္သြားၿပီး အဆုံးမွာ ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ႂကြင္းေတာင္ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ပညာရွိမ်ားရဲ႕ လွ်ာဖ်ားမွာ ဥာဏ္ပညာေတြတာထြက္ဖုိ႔ ဟန္ျပင္ေနၾကပါလိမ့္မယ္။ သူတုိ႔လက္ေခ်ာင္းထိပ္ဖ်ားေတြမွာ တြဲလဲခုိစီးေနပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ လြယ္လင့္တကူေတာ့ ေခ်ာ့ေမာ့ေခၚထုတ္လုိ႔ မရနုိင္ေတာ့ပါဘူး။

အေတြးအျမင္ဆုိတာ ဒီအတုိင္းဆုိ သူ႔ပင္ကုိယ္အတုိင္း ျငိမ္သက္ေနတတ္ပါတယ္။ မိမိတုိ႔မွ ႏိႈးဆြေပးရပါတယ္။ စိတ္မွႀကံစည္ေတြးေတာၿပီးေနာက္ ႏႈတ္ႏွင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကုိယ္ႏွင့္ေသာ္လည္းေကာင္း လႈပ္ရွားၾကတာပဲေလ။ ေနာက္ပုိင္းရလာဒ္ေတြ ဘာျဖစ္မယ္လုိ႔ မသိႏုိင္ေပမယ့္ စိတ္နဲ႔ စိတ္ရဲ႕ေတြးေတာႀကံစည္မႈေတြက မူလအစဆုိတာေတာ့ ထင္ရွားပါတယ္။ အက်ိဳးရွိမဲ့၊ အလုပ္ျဖစ္မယ့္အေတြးေတြ ေပၚေပါက္လာေအာင္ နည္းမ်ိဳးစုံနဲ႔လုပ္ရတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔လည္း အဂၤလိပ္စကားမွာ "thought-provoking" (အေတြးကုိ ႏိႈးဆြေပးေသာ)ဆုိတဲ့ အသုံးအႏႈံးရွိရတာပဲ။

လူဆုိတာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံတဲ့ သတၱ၀ါပါ။ အျပန္အလွန္ တုန္႔ျပန္ဆက္ဆံဖုိ႔ အေတြးတစ္ခုတည္းနဲ႕ေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ေျပာစကား၊ စာအေရးအသားမ်ားနဲ႕ ဆက္ဆံရတာပဲ။ ဒါေတြကုိ မ်က္ႏွာအမူအယာ၊ ေျခဟန္လက္ဟန္၊ ကုိယ္ဟန္ေနထား စသည္ျဖင့္ လူသားဆန္ေအာင္ အားျဖည့္ေပးၾကပါတယ္။ ဘာသာစကား စတင္ေလ့လာသူမ်ားအတြက္ "ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္း" ဆုိတဲ့ အဆင့္တစ္ဆင့္ကုိ မျဖစ္မေန ျဖတ္သန္းရပါတယ္။ စကားကုိ မိမိကုိယ္တုိင္ထုတ္ေျပာဖုိ႔ အဆင္သင့္မွ မျဖစ္ေသးတာ။ စာအုပ္ထဲက ၀ါက်ေတြ စာပုိဒ္အတုိအထြာေတြကုိ ဖတ္နုိင္ၿပီ ဆုိေပမယ့္ စကားကုိမွတ္သားဖုိ႔၊ ကုိယ္တုိင္ထုတ္ဖုိ႔ အခ်ိန္ယူရပါေသးတယ္။ စတင္ေလ့လာသူမ်ားသည္ "ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္း" ဆုိတဲ့အဆင့္ကုိ ဘာသာစကားသင္ၾကားေရး အစိတ္အပုိင္းတစ္ခု အေနနဲ႕ ေတြ႕ႀကဳံၾကရပါတယ္။

"ဆိတ္ဆိတ္ေနုျခင္း" အဆင့္ကုိ လြန္ေျမာက္သြားတဲ့ ေလ့လာသူမ်ားသည္ စကားစတင္ေျပာတဲ့ ကနဦးအပို္င္းကုိ ျဖတ္သန္းရပါမယ္။ အမွားအယြင္းေတြလည္း အမ်ားႀကီးေပါ့။ ေနာက္ပုိင္းက်ေတာ့ စကားလုံးတစ္လုံးျခင္း၊ စကားစုတစ္စုျခင္း၊ ၀ါက်တုိမ်ား၊ ရုိးရုိးရွင္းရွင္းစကားမ်ား စသည္ျဖင့္ စီတန္းၿပီး ေပၚေပါက္လာၾကပါတယ္။ မိခင္ဘာသာနဲ႔ ေလ့လာေနနဲ႕ဘာသာၾကား စပ္ကူးမတ္ကူးအဆင့္ (intermediate stage)ဆီေရာက္သြားတဲ့ အခါက်ေတာ့ ကေလးေတြလည္း ဆိတ္ဆိတ္ေနတာ နည္းလာၿပီး စကားပုိၿပီးေျပာလာၾကပါတယ္။ အဲဒါၿပီးေတာ့ ပိုမုိတုိးတက္တဲ့ စကားေျပာတဲ့အဆင့္ဆီ ေရာက္သြားပါတယ္။ ဒီကာလအတြင္း ငယ္ရြယ္သူကေလးမ်ား၊ သင္ၾကားေနတဲ့စကားကုိ မိခင္ဘာသာအေနႏွင့္ေျပာတဲ့ ေဒသမွာ ေနထုိင္သူမ်ားဟာ မိခင္ဘာသာစကားပမာ ေျပာဆုိႏုိင္တဲ့ ကြၽမ္းက်င္မႈတုိင္ေအာင္ ဆက္လက္တုိးတက္ဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ရပါတယ္။ မည္သည့္ဘာသာစကား ေလ့လာသူမ်ားမဆုိ ျဖတ္သန္းရမယ့္ ခရီးပဲျဖစ္ပါတယ္။

ေလ့လာေနတဲ့ နုိင္ငံျခားဘာသာစကားျဖင့္ အစပိုင္းမွာ မေျပာႏုိင္ရင္ အျခားကြၽမ္းက်င္မႈေတြ သုံးရမွာေပါ့။ စကားကုိအာရုံစိုက္နားေထာင္ၿပီး အထိအေတြ႔၊ အေတြ႔အႀကဳံရေအာင္ လုပ္ရမွာေပါ့။ ဗဟုသုတေတြ စုေဆာင္းၿပီး ေျပာႏိုင္တဲ့ အတုိင္းအတာေလာက္ ေျပာရမွာေပါ့။ စကားလုံး တစ္လုံးစႏွစ္လုံးစ၊ လြယ္လြယ္ရွင္းရွင္း စကားမ်ားျဖင့္ ေျပာဆုိရမွာေပါ့။

ဒါေပမယ့္ ဆိတ္ဆိတ္ေနမယ္ ဆုိရင္ေကာ၊

ဒီအေျခအေနမွာေတာ့ "ဆိတ္ဆိတ္ေနေထာင္တန္" ေတာ့ မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

အျပန္အလွန္ တုန္႔ျပန္ေျပာဆုိၾကတဲ့အခါမွာ လႈပ္ရွားတက္ႂကြမႈ၊ အစုန္အဆန္ေျပာဆုိမႈနဲ႔ အေရးအႀကီးဆုံးက ခံစားခ်က္ေတြ ရွိၾကပါတယ္။ ပညာရွင္မ်ားမွ affective factors လုိ႔ေခၚတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ားသည္ မိမိတုိ႔ကုိ လူသားဆန္ေစတဲ့ အျခင္းအရာမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ ခံစားခ်က္မ်ား ေနာက္ကြယ္မွာ မိမိတုိ႔ ပုန္းကြယ္ေနရင္ ဆိတ္ဆိတ္ပဲ ေနၾကရေတာ့မွာေပါ့။ ေဆာင္းပါးအစမွာ ေျပာခဲ့တဲ့ လူႀကီးမင္းနဲ႕ မတူတဲ့အခ်က္က တိတ္ဆိတ္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းသည္ ေျပာစရာစကား မရွိလုိ႔ကုိ ျဖစ္နုိင္ပါတယ္။

ဆရာသခင္မ်ားသည္ ကေလးေတြ "ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္း" အဆင့္ကုိ ေက်ာ္လြန္ႏုိင္ေအာင္ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႕ ပံ့ပုိးေပးရပါမယ္။ တစ္ဆက္ထဲမွာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ တစ္ေနရာရာမွာ "ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္း" အဆင့္ (silent stage)မွ ေပၚထြက္လာဖုိ႔ ေဖးမေပးရပါမယ္။ ကြၽန္ေတာ့္အျမင္မွာ အေရးအႀကီးဆုံးအခ်က္က ကေလးေတြကုိ မသင္မီ မိမိတုိ႔ကုိယ္တုိင္ ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းအဆင့္မွ ရုန္းကန္လြတ္ေျမာက္ႏုိင္ရပါမယ္။ ဒီနည္းအားျဖင့္ ေနာင္လာမဲ့မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကုိ ထိန္ထိန္ညီးေအာင္ ေတာက္ေနတဲ့ မီးရွဴးတုိင္အား လက္ဆင့္ကမ္းႏုိင္မယ္ျဖစ္ပါေၾကာင္း။

ေဒါက္တာဆန္းျမင့္ 

Credit: http://myanmar-english-teaching-scheme.ning.com/forum/topics/silence-is-golden-in-myanmar

မညိႇဳးႏြမ္းေသာ အဆိပ္ပန္း ( သို႕မဟုတ္ ) တုိင္းျပည္ကုိ ေဖာက္ စားေနေသာ ႏွစ္လံုးသံုးလံုးကင္ဆာ

လက္ထဲမွ စာရြက္ကို ေဝသီ ေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ ထိလု ခမန္းကပ္၍ အားစိုက္ၾကည့္လိုက္ ၿပီး အနည္းငယ္ တုန္ယင္ေနေသာ လက္ျဖင့္ ဗလာစာအုပ္တြင္ တစ္စံု တစ္ခုကို... ခ်ေရးလိုက္သည္။အသက္ ၈၉ ႏွစ္ရိွ ေဒၚသိန္း ခင္အတြက္ေတာ့ ဤအလုပ္က ေန႔စဥ္မပ်က္မကြက္ ဆုိသည္ထက္ မလုပ္ရမေနႏိုင္ျဖစ္ေနေသာ အစဲြ အလမ္း တစ္ခု၏ ညိႇဳ႕ငင္မႈေနာက္ တေကာက္ေကာက္လိုက္ေနမိျခင္း ဟု ဆုိႏုိင္သည္။

”မေရာင္းတဲ့ေန႔ဆုိရင္လည္း ပ်င္းဖို႔ေကာင္းတယ္” ဟု ၾကမ္းျပင္ တြင္ ျပန္႔က်ဲေနေသာ စာရြက္မ်ားႏွင့္ ဗလာ စာအုပ္ကိုစု၍ ထပ္လိုက္ရင္း မွ အဘြားအိုကဆုိသည္။ တကယ္ ေတာ့ ထိုစာရြက္မ်ားမွာ ခ်ဳိင္းဟု ေခၚသည့္ႏွစ္လံုးထီ အတိတ္စိမ္း စာရြက္ျဖစ္သည္။ ”ပ်င္းလို႔ ဒါေလးကို တြက္ၿပီး ထိုးရေတာ့ အပ်င္းေျပတယ္။ ၿပီး ေတာ့ ဒီဘက္ ကို စိတ္ပါေနေတာ့ ေနမေကာင္းခ်င္တာေတြ၊ စိတ္ ပ်က္တာေတြ၊ စိတ္တုိင္းမက်တဲ့ စိတ္ေတြ သိပ္မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ကေလးေတြေပးတဲ့ မုန္႔ဖိုးေလးေတြ နဲ႔ ထိုးတာ၊ တစ္ ရက္ကို ၁ဝဝဝ ဖိုးေတာင္ မျပည့္ပါဘူး။ ခ်ဲတြက္ၿပီး ထိုးေနရရင္ ၿပီးေရာ” ဟု အဘြား ေဒၚသိန္းခင္က ဒူးႏွစ္ဖက္ကို လက္ ျဖင့္ပိုက္လိုက္ရင္းမွအၿပံဳးျဖင့္ ေျပာ လိုက္သည္။

တိက်စြာ ဆုိရပါလွ်င္ ထိုျမင္ ကြင္းသည္ သံုးလံုးဟု ေခၚၾကသည့္ ထိုင္းထီဂဏန္းမွ ေနာက္ဆံုးဂဏန္း သံုးလံုးကိုခန္႔မွန္း ေလာင္းကစား ၾကသည့္ ခ်ဲထီႏွင့္ထိုင္း စေတာ့ ရွယ္ ယာေစ်းႏႈန္းမ်ားကို ေဖာ္ျပသည့္ ကိန္းဂဏန္းမ်ားကိုယူ၍ ျမန္မာႏုိင္ငံ တြင္ ေန႔စဥ္ေလာင္းကစားေနေသာ ႏွစ္လံုးထီ၏နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္း အ ျမစ္တြယ္ခံေနရေသာ သားေကာင္ မ်ား၏ ျပယုဂ္ပင္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ခ်ဲထီေလာင္း ကစားတြင္က်ယ္ေနမႈသည္ အာဂႏၲဳ ႏွာေစးေခ်ာင္းဆုိး မဟုတ္ဘဲ ကင္ ဆာေရာဂါကဲ့သို႔ ႐ိုးတြင္းခ် ဥ္ဆီမ်ား အထိ ကုပ္တြယ္ျပန္႔ပြားေနေသာ ျမစ္ပြားနာျဖစ္ေနခဲ့သည္မွာ ဆယ္စု ႏွစ္မ်ားစြာ မကေတာ့။

မုိးျမင့္မွ ဘဝမ်ားစြာကို ေျမ တြင္ ျပားျပားဝပ္က်ေအာင္ လုပ္ႏုိင္ သကဲ့သို႔ ေကာင္းကင္ကုိ ေမွ်ာ္၍ ျဖတ္လမ္းနည္းျဖင့္ အျမင့္ေရာက္ ခ်င္သူမ်ားစြာ ပထဝီေအာက္ သို႔ ေရာက္သလို ဘဝမ်ားေၾကြ ပ်က္ခဲ့ သည္မွာလည္းစာအုပ္ျဖင့္သာ မွတ္ ထားပါက ေတာင္လိုပံုေနႏုိင္ သည္။သို႔ေသာ္ ထိုကဲ့သို႔ ဘဝပ်က္ သူ ပ်က္၊ ေထာင္နန္းသို႔ စံသူစံ၊ စာရိတၱ ယိုယြင္းသူ ယိုယြင္းေစ ေအာင္ စြမ္းအားႀကီးေသာ ထို ေလာင္းကစားအမႈသည္ ျမန္မာႏုိင္ ငံ၏ ေခတ္ေျပာင္းစနစ္ေျပာင္းဟု ဆုိၾကသည့္ ယေန႔ကာလအထိ မညႇိဳးေသာပန္းအျဖစ္ လန္းဆဲ။

မေၾကြေသာပန္းအျဖစ္ ေဝဆဲ။

”ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ႏွစ္လံုး သံုးလံုးကို လံုးဝမထိုးပါဘူး။ ဒါေပ မဲ့ မိန္းမကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို သာ ျဖတ္ရင္ျဖတ္မယ္။ ႏွစ္လံုး သံုးလံုးေတာ့ ျဖတ္မယ့္သေဘာ မရိွဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကြၽန္ေတာ့္ မိသားစု ေတာ္ေတာ္ေလး ဒုကၡ ေရာက္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ အခုလည္း ေရာက္ ေနဆဲေပါ့ဗ်ာ” ဟု စိတ္ပ်က္လက္ ပ်က္ ရင္ဖြင့္ခဲ့သူက အသက္ ၃၅ ႏွစ္ နီးပါးရိွၿပီျဖစ္ေသာ သန္လ်င္ ၿမိဳ႕မွ ကိုစိုးသန္း။အမ်ဳိးသမီးက ေစ်းသည္။ ေန႔စဥ္ ေရာင္းရသည့္ အျမတ္က သံုးေသာင္း ဝန္းက်င္ခန္႔ရိွေသာ္ လည္း ၄င္း၏ ႏွစ္လံုးစရိတ္က တစ္ေန႔လွ်င္ ၁၅ဝဝဝ အနီးတြင္ ေျပးေနတတ္သည့္ အျပင္ အိပ္မက္ ဆုိသည့္ အရာႀကီး ပါလာပါက အလြန္အက်ဴး ထုိးတတ္ေၾကာင္းသူက ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပင္ ဖြင့္ခ် သည္။

”သူ႕ေၾကာင့္ပဲ ေန႔စဥ္ဝင္ေငြ ေကာင္းေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မိ သားစုမွာ ေၾကြးက ဆယ္သိန္း အထက္ မၾကာခဏ ေရာက္တယ္။ ေခ်းတဲ့သူေတြကလည္း သူ႕ေစ်းဆုိင္ ကုိ အထင္ႀကီးၿပီး ေခ်းၾကတယ္ ေလ” ဟု သူကဇာတ္စံုကို ဆက္ လက္ ခင္းပါသည္။ထိုရလဒ္အရ ေၾကြးပမာဏ ၂၅ သိန္းအထိ ျဖစ္ခဲ့စဥ္က ကိုစိုး သန္း အေနျဖင့္ ေၾကြးရွင္ မ်ားအား ေတာင္းပန္ကာ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း မ်ားဆီမွပိုက္ဆံဆဲြ၍ ၅ သိန္း သမားကို ၂ သိန္းဆပ္၊ ၃ သိန္း သမားကို ၁ သိန္း ဆပ္စသည္ျဖင့္ မ်က္ႏွာေအာက္ခ်၍ ေတာင္း ပန္ ေျဖရွင္းခဲ့ရသည္။ ဤကား အဦး အစ ပထမတည္း။ယင္းျပႆနာ၏ေနာက္ က်ဳပ္ ေနာက္မလုပ္ေတာ့ပါဘူး ဟူသည့္ မိန္းမ၏ ေဝရာမဏိတရားကို နာခဲ့ ရေသာ္လည္း မၾကာေရးခ်မၾကာ ဒုတိယမၸိေသာႏွစ္လံုး ေၾကြးေဘး ေၾကာင့္ မိန္းမကုိ ေဆြမ်ဳိးမ်ားရိွရာ ေတာအရပ္သို႔ အေျပးအပ္ခဲ့ရသည္ ဟု သူကမ်က္ႏွာပ်က္ပ်က္ျဖင့္ ဆုိ ပါသည္။

”ဒီတစ္ခါေတာ့ အမ်ဳိးေတြ လည္း အပူမကပ္ခ်င္တာနဲ႔ မိန္းမ ကိုေတာ ပုိ႔ထားလိုက္ရတယ္။ ေစ်း လည္းမေရာင္းရေတာ့ဘူး။ အဲဒီ တုန္းက သမီးေလးက ႏို႔မျပတ္ ေသး ဘူး” ဟု ေဘးနားတြင္ ထုိင္ ေနသည့္ သူငယ္တန္းေက်ာင္းသူ သမီး၏ ဦးေခါင္းကိုပုတ္လိုက္ရင္း ကိုစိုးသန္းက စိတ္မေကာင္းသည့္ ေလသံျဖင့္ ေျပာသည္။ မိခင္ႏို႔ႏွင့္ ႏို႔ဘူးအေျပာင္း အလဲ၊ သမီးငယ္၏ သည္းထန္ ေသာ အငိုကာလမ်ား၊ ကယ္တင္ ရွင္ ညီမမ်ား၏ အကူအညီျဖင့္ ေၾကြးမ်ားရွင္းကာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူတုိ႔မိသားစုလည္း သန္လ်င္သို႔ ျမန္းရသည့္ အေၾကာင္းမလွေသာ ဇာတ္ကို သူက ဆက္ဆုိပါေသးသည္။

သို႔ေသာ္ ဤမွ်ျဖင့္ နိ႒ိမတံ။ ဇာတိအလံ မလဲေသာ မိန္းမ၏ ႏွစ္လံုးသစၥာရိွမႈေၾကာင့္ ၁၂ သိန္း ဆုိေသာ ေၾကြးအတြက္ ျခစ္ျခဳတ္ ဝယ္ထားေသာ ဒီတီဆုိင္ကယ္ေလး လည္း အခုေတာ့ အေပါင္ဆုိင္တြင္ အိပ္စက္ေနရၿပီဟု သိခဲ့ရေသး သည္။အဆိုပါ ႏွစ္လံုးသံုးလံုးမွစ၍ တစ္လံုးဟု ေခၚသည့္ ေဘာလံုးပဲြ ေလာင္းကစားျခင္း အပါအဝင္ တရားမ ဝင္ ေလာင္းကစားျခင္း မ်ားအတြက္ ျပ႒ာန္းထားေသာ ဥပေဒမ်ားရိွၿပီးျဖစ္ရာ က်ဴးလြန္ သည့္ မည္သူမဆို ဖမ္းဆီးျပစ္ဒဏ္ ခ်ခံရႏုိင္ေၾကာင္း တကယ္ေတာ့ အားလံုး သိရိွၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ခ်ဲထီကဲ့သုိ႔ ေလာင္းကစား အတြက္ စီမံခန္႔ခဲြျခင္း၊ ေလာင္းေၾကး လက္ခံျခင္း၊ ဒိုင္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ ျခင္းႏွင့္ အားေပးကူညီျခင္း၊ ေငြ ေၾကးအျမတ္ ရယူျခင္းႏွင့္ ပါဝင္ ကစားျခင္းသာမက ေလာင္းကစား ျပဳလုပ္ရန္အတြက္ ေငြေခ်းျခင္းႏွင့္ ေငြေၾကးေထာက္ပ့ံျခင္းမ်ား အ တြက္ပါ ျပစ္မႈေျမာက္ေၾကာင္း ေလာင္းကစား ဥပေဒတြင္ ျပ႒ာန္း ထားၿပီး အနိမ့္ဆံုး ေထာင္ဒဏ္ ၆ လမွ ၁ ႏွစ္၊ ၁ ႏွစ္မွ ၃ ႏွစ္၊ ၃ ႏွစ္မွ ၅ ႏွစ္အထိ ျပစ္မႈအလိုက္ ေထာင္ဒဏ္က်ခံရႏုိင္ေၾကာင္း ပါရိွ သည္။

သို႔ေသာ္ ေလာကငရဲ ဟု သတ္မွတ္ၾကၿပီး ဆင္းရဲျခင္းမ်ား စုစည္းေနသည့္ မေနအပ္ေသာ ေထာင္ကိုမွ မေၾကာက္ဘဲ ဆက္ ေလွ်ာက္ေနၾကျခင္းႏွင့္ ဥပေဒမ်ား ရိွပါလ်က္ႏွ င့္ ယင္းလုပ္ငန္းမ်ား မရပ္မနား ပြား၍သာ ေနဆဲမွာ အဘယ္ေၾကာင့္နည္းဟူေသာ အေမးအတြက္မူ အေျဖရိွၿပီး ျဖစ္ေသာ္ ျငား ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္ ရဲရဲလွန္ ေထာင္းရဲေသာ အားအတြက္ေတာ့ ခက္ခဲေနဦးမည္မွာ အမွန္တရား ျဖစ္သည္။”မပေပ်ာက္ဘူး ဆုိတာက ေန႔စဥ္ ထိုးလို႔ ရေနတယ္။ ျမန္မာ ထီက တစ္လတစ္ခါမွ ဖြင့္တာ။ ၿပီးေတာ့ ေပါက္ ဖို႔မလြယ္ဘူး။ သံုး လံုးကလည္း ႏွစ္ပတ္ဆုိေတာ့ ၾကာတယ္။ ႏွစ္လံုးက မနက္ထုိး ညေနေပါက္ဆုိေတာ့ ေအာက္ေျခ ဆင္းရဲသားေတြအတြက္အဆင္ေျပ တယ္ေလ”ဟု ေလးေဒါင့္ကန္မွ အသက္ ၆ဝ အရြယ္ရိွ အၿငိမ္းစား ရဲဝန္ထမ္းတစ္ဦးျဖစ္သူ ဦးေမာင္ ႀကီး (အမည္လႊဲ)က ေျပာသည္။

ဦးေမာင္ႀကီးသည္ ရဲဝန္ထမ္း ဘဝျဖင့္ လုပ္သက္ျပည့္အၿငိမ္းစား ယူခဲ့သူျဖစ္ၿပီး နယ္ထိန္းတာဝန္ ျဖင့္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ က်င္လည္ လာခဲ့သည့္အတြက္ အဆုိပါႏွစ္လံုး သံုးလံုးျပႆနာၾကား ထဲထဲဝင္ဝင္ သိရိွသူလည္းျဖစ္ေၾကာင္း ၄င္းက ဆုိသည္။ ထိုအခ်က္ပို ေသခ်ာေစသည္ က သူ၏ လက္ရိွ ဒုတိယအိမ္ေထာင္ မွာ ႏွစ္လံုးသံုးလံုး ေရာင္းေနသူ ျဖစ္သည့္အျပင္သူကိုယ္တုိင္လည္း ထိုအလုပ္ျဖင့္ အသက္ေမြးေနျခင္း ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ”ပေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္လို႔မရ ဘူး။ တရားဝင္ လုပ္ပိုင္ခြင့္ ေပး လိုက္ရင္လည္း ျမန္မာလူမ်ဳိးက မဟုတ္တဲ့နည္းနဲ႔ အႀကံအဖန္လုပ္ လာမယ္။ အတင္း ဖမ္းရင္လည္း တျခားမဟုတ္တဲ့ ဘက္မွာ ေလွ်ာက္ လုပ္ကုန္လိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရွဥ့္ လည္း ေလွ်ာက္သာပ်ားလည္း စဲြသာ အေျခအေနတစ္ရပ္မွာ လုပ္ ထားမွရမယ္” ဟု သူက သံုးသပ္ သည္။ ”ေရာင္းတဲ့သူဆုိတာ ဝင္ေငြ မေကာင္းလို႔ အလုပ္မရိွလို႔။ ႏွစ္ လံုးသံုးလံုး ေရာင္းတယ္ဆုိတာ အုိးမကြာ၊ အိမ္မကြာနဲ႔ ပိုက္ဆံ တစ္ေန႔ ၄၊ ၅ ေထာင္ရွာလို႔ ရ တယ္။ တကယ္ဆို တျခား အလုပ္ ေတြ ရိွေနရင္ မေရာင္းေတာ့ဘူး ေပါ့။ အဲဒီလို ဝင္ေငြေကာင္းတဲ့အလုပ္မွ မရိွေတာ့ ခက္တယ္” ဟု ဦးေမာင္ႀကီးက သူ႕အေတြ႕အႀကံဳ အရ သံုးသပ္သည္။တကယ္ေတာ့ အၿငိမ္းစား ယူၿပီးေနာက္ သူကိုယ္တုိင္ ဤ လုပ္ငန္းျဖင့္ အသက္ေမြးေနေသာ္ လည္း ႀကီးႀကီးမားမား လုပ္ကိုင္ ေနသည္ေတာ့ မဟုတ္ဟု ဆိုပါ သည္။ ”ေရာင္းလို႔ရတာ မျဖစ္ စေလာက္ပါကြာ။ အခု အခ်ိန္မွာ က ေဘာလံုးပဲြေတြ၊ ဖဲဝို္င္းေတြက ပို ေတာင္ဆုိးပါတယ္။ ေနာက္ အဓိက က ေဘာပဲြေတြမွာပဲ ေၾကးႀကီး ေလာင္းေနၾကတာ။ ဒါက တစ္ရာဖိုး ငါးဆယ္ဖိုးပဲ ေလာင္းပါတယ္” ဟု သူက ေျပာၿပီး ယခုအခ်ိန္တြင္ လိုင္းေၾကးေပးေပး မေပးေပး အမႈ လိုပါက ရဲဖမ္းစၿမဲ ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း ဆက္၍ ေျပာသည္။

အထက္တြင္ ဆုိခဲ့သည့္ အတုိင္း တရားမဝင္ေသာ ေလာင္း ကစားျဖစ္သည္ႏွင့္ အညီ အေရး ယူေဆာင္ရြက္မႈမ်ား တရစပ္ ျပဳ လုပ္ေနေသာ္လည္းေပါက္ပင္ ဘာ ေၾကာင့္ ကိုင္းရသည္ဆိုေသာ စာကဲ့သို႔ အေပးအယူမ်ားကေတာ့ ရိွေနသည္က မျငင္းသာ။”ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဒီလုပ္ငန္း လုပ္တာဆုိေတာ့ အဖမ္းခံရတာ လည္း ရိွတယ္။ ထိုးေကြၽး လိုက္ရ တာလည္း ရိွတယ္။ ေယာက်္ား အဖမ္းခံရဖူးတယ္။ ထိုးေကြၽးတယ္ ဆုိတာက လက္ခဲြဒိုင္ေတြ ရိွတယ္ ေလ။ ဒီလက္ခဲြေတြကို ထိုးေကြၽး လိုက္ရတာလည္း ရိွတယ္။
သူတုိ႔ ေထာင္က်သြားရင္ သူတုိ႔မိသားစု ေတြကို ကြၽန္မတို႔က တာဝန္ယူေပးရ တယ္။ သူတုိ႕ကလည္း သစၥာ ရိွ တယ္” ဟု စမ္းေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္မွ ခ်ဲဒိုင္လုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္ေ နသူ အ သက္ ၄ဝ ေက်ာ္ခန္႔ရိွ အမ်ဳိးသမီးက ရွင္း ျပသည္။ဤအလုပ္ကို သူမ လုပ္ကိုင္ ေနသည္က ႏွစ္ေပါင္း ၂ဝ ေက်ာ္ ခန္႔ရိွခဲ့ၿပီျဖစ္ၿပီး တျခား အလုပ္မ်ား လုပ္ကိုင္ မစားတတ္ေတာ့သလို ယခုလုပ္ငန္းကုိလည္း မစြန္႔လႊတ္ ႏုိင္ေတာ့ေၾကာင္း သူမက ဝန္ခံပါ သည္။ ”အဲဒီေတာ့ ဒီလုပ္ငန္းက တရားဝင္ မဟုတ္ေပမယ့္ တရား ဝင္သဖြယ္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဟိုတုန္း ကေတာ့ ေဘာက္ခ်ာနဲ႔ဆုိေတာ့ လက္ပူးလက္ၾကပ္မိၿပီး အဖမ္းခံရ တာေတြ ရိွတယ္။ အခုေတာ့ ဖုန္း နဲ႔ လုပ္ၾကတယ္။ ရဲေတြဘာေတြ ရန္ပံုေငြအ တြက္ လုိအပ္ရင္ ေတာင္းရင္ ေငြေၾကးကူညီရတာ ေတြ ရိွပါတယ္။ ကြၽန္မတုိ႔က ကိုယ္ တုိင္ အမည္ခံမထားေတာ့ ရဲေတြ လာ ေတာင္းတာမ်ဳိးေတာ့ မရိွပါ ဘူး” ဟု သူမက ပြင့္လင္းစြာ ေျပာ သည္။

ျပည့္စံုသူမ်ားအတြက္ေတာ့ ေငြ ေလးငါးေထာင္သည္ မေျပာ ပေလာက္ေသာ္လည္း ႏွစ္လံုး ၅ဝ ဖိုး ေပါက္၍ရေသာ ၄ဝဝဝ ေက်ာ္ ျဖင့္ မိသားတစ္စုလံုး ေပ်ာ္ရႊင္စြာ စားေ သာက္ေနၾကသည့္ ျမင္ကြင္း မ်ဳိးကို ေနရာအႏွံ႔တြင္ ေတြ႕ႏုိင္ပါ သည္။ သို႔ေသာ္ ထုိေလာင္းကစားကုိ မလုပ္ၾကသူမ်ားႏွင့္ မလုိလားသူ မ်ားလည္း ရိွသည္။ ”မထိုးတာက ကိုယ့္ဘက္က အ႐ႈံးခ်ည္းပဲေလ။ အကြက္ ၁ဝဝ မွာ ေပါက္ႏိုင္ေျခက တစ္ကြက္ တည္း။ ပတ္ဝန္းက်င္မွာေတာ့ ခ်ဲထုိးၿပီး ဘဝပ်က္သြားတဲ့သူေတြ ေတြ႕ေနရတယ္။ ေလာဘေနာက္ လိုက္ၿပီး ပ်က္စီးၾကတာေတြ ျမင္ ေနရတယ္။ ဒီဟာေတြကို လံုးဝေပ်ာက္သြားဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တာ ႏွစ္ ေပါင္းမနည္းေတာ့ ဘူးေလ။ အခု ထိ မေအာင္ျမင္ ေသးတာပဲ ရိွ တယ္။ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားဖို႔က လြယ္မွ မလြယ္တာ” ဟု သာေက တမွ အိုင္တီကုမၸဏီ ဝန္ထမ္း တစ္ဦးျဖစ္သူ အသက္ ၂၈ ႏွစ္ရိွ ကိုရဲထြဋ္ဝင္းက ေျပာ သည္။ ေတာင္ဥကၠလာပၿမိဳ႕နယ္မွ အသက္ ၅ဝ အရြယ္ရိွ ေဒၚျမင့္သန္း ကေတာ့ ”ခ်ဲထုိးတယ္။ ခ်ဲထိုးတာ ကို ဝါသနာပါတယ္။ ပိုက္ဆံလည္း လိုခ်င္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ႏွစ္လံုး ထီကုိ ေန႔တုိင္းထိုးျဖစ္တယ္။ သံုးလံုးေတာ့ မထိုးဘူး။ ကြၽန္မတုိ႔ ရပ္ကြက္မွာက မိန္းမေတြပဲအမ်ား ဆံုး ထုိးၾကတာ။ မိန္းမေတြက ပိုက္ဆံမ်ားမ်ား လိုခ်င္တယ္ေ လ။ ဒါေပမဲ့ ဆင္းရဲတဲ့ သူမ်ားေတာ့ မ်ားမ်ားစားစား မထိုးၾကပါဘူး” ဟု ဆုိသည္။

ဒဂုံၿမိဳ႕သစ္ (အေရွ႕) မွ ဘဲြ႕ရ ၿပီး အလုပ္ရွာေနေသာ အသက္ ၂၆ ႏွစ္ရိွ ကိုထြန္းမင္းထိုက္ကေတာ့ ”ကြၽန္ေတာ္ မထိုးပါဘူး။ အသိေတြ ထဲမွာေတာ့ ရိွခဲ့ဖူးတယ္။ လင္မယား ေပါ့။ ခ်ဲနဲ႔ဘဝပ်က္သြားၾကတာ။ ဒိုင္ကိုင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မေလ်ာ္ ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ စလံုး အဖမ္းခံရတယ္။ အိမ္လည္း ေရာင္းလိုက္ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေထာင္က ျပန္ထြက္လာေတာ့ ဒါပဲ ျပန္လုပ္။ ေနာက္ေတာ့ ႀကီးပြား သြားၾကတယ္” ဟု သူ႕အေတြ႕ အႀကံဳကို ေျပာသည္။ထို႔ေနာက္ သူကပင္ ဆက္၍ ”ဒါေတြ ေပ်ာက္ဖို႔ ကေတာ့ ရဲေတြ ကိုလည္း အေရးယူတာေတြ လုပ္ရ မယ္။ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ သူတုိ႔ကုိ တစ္လ ၁၅ သိန္းေလာက္ ေပးရ တယ္။ အဲဒါမေပးတာနဲ႔ လကုန္ၿပီး ၂ ရက္၃ ရက္ေ နရင္ လာဖမ္းေတာ့ တာပဲ။ အဲဒီေတာ့အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းက ေနၿပီး ေသခ်ာကိုင္တြယ္ရမယ္။ ၿပီးေတာ့ လူေတြကို အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းေတြလည္း ဖန္တီးေပး ဖို႔လုိမ ယ္။ အလုပ္မရိွလို႔ ထိုးေနၾက တာ။ အလုပ္ရိွရင္ ဒါကို လွည့္ ေတာင္ ၾကည့္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး” ဟု သူ႕ အျမင္ကို သံုးသပ္သည္။

ရန္ကုန္တုိင္းေဒသႀကီး ရဲတပ္ ဖဲြ႕မွ ရရိွေသာ စာရင္းမ်ားအရ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္ႏွင့္ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္ အတြင္း ေလာင္းကစား ဖမ္းဆီးမႈ တြင္ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္၌ အမႈေပါင္း ၉၆၅ မႈ၊ တရား ခံက်ား ၁ဝ၆၈ ဦးႏွင့္ မ ၅၂၆ ဦး၊ ဖမ္းဆီးရမိေငြ က်ပ္ ၆၃၃၅ဝ၂၉၁ ႏွင့္ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္တြင္အမႈေပါင္း ၁၂၃၉ မႈ၊ တရားခံ က်ား ၁၂၉၇ ဦးႏွင့္ မ ၆၂၅ ဦးျဖစ္ၿပီး ဖမ္းဆီးရမိေငြ က်ပ္ ၉ဝ၂၃ဝ၄ဝဝ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရ သည္။ ယခု ၂ဝ၁၃ အတြက္ ပထမ ေလးလပတ္ ကာလအတြင္း ဝရဇိန္ စီမံခ်က္ျဖင့္ အေရးယူေဆာင္ရြက္ လ်က္ရွိၿပီး ပထမေလး လပတ္ အတြင္း ေဖာ္ထုတ္ ဖမ္းဆီးရရိွမႈ အေပၚမူတည္၍ ဒုတိယ ေလးလ ပတ္၊ တတိယ ေလးလပတ္မ်ား အတြက္ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္ သြားမည္ဟု ရန္ကုန္တုိင္းေ ဒသ ႀကီး ရဲတပ္ဖဲြ႕႐ုံးမွ တာဝန္ရိွသူတစ္ ဦးက ေျပာသည္။

”ႏွစ္လံုးထီ၊ ခ်ဲထီ ေလာင္း ကစားေတြ အေပၚ ေဖာ္ထုတ္ ဖမ္းဆီး႐ုံနဲ႔ေတာ့ အျပည့္အဝ မေအာင္ျမင္ႏုိင္ပါဘူး။ ျပည္သူ ေတြ ကိုယ္တုိင္ ဒီေလာင္းကစား မႈေတြက အက်ဳိးမ ရိွတာကုိ သိဖို႔ လုိအပ္ပါတယ္” ဟု ¤င္းက ဆုိသည္။ ထို႔ျပင္ ေလာင္းကစား ဒိုင္မ်ားအေပၚ ျပည္သူမ်ားမွ သတင္းေပးေဖာ္ထုတ္မႈ နည္းၿပီး မည္သည့္ ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္း၊ အဖဲြ႕အစည္းမ်ားမွ စနစ္တက် စစ္တမ္းေကာက္ယူျပဳစုထားျခင္း မ်ားလည္း မရိွေသးပါေၾကာင္း ၄င္းက ထပ္ေလာင္းေျပာသည္။ မည္သုိ႔ပင္ ဆုိေစကာမူ ဟူ ေသာ စကား လံုးသည္ မျပည့္စံု မႈႏွင့္ အားနည္းခ်က္ရိွေသာ အေျခ အေနမ်ားအတြက္ ေရွ႕မွ ခံေသာ စကားျဖစ္ၿပီး ႏွစ္ကာလမ်ားစြာ အျမစ္တြယ္ေနေသာ အဆုိပါ ေလာင္းကစား၊ ေဘာလံုးပဲြေလာင္း ေၾကးႏွင့္ ျမင္ျမင္ထင္ထင္ အားေပးသူမ်ား၏ မေၾကာက္တရား အတြက္ အေျဖကေတာ့ ရိွပါ သည္။သို႔ေသာ္ အေပၚယံ ျမင္သာ ေသာ အမိႈက္မ်ား ရွင္းေသာ္လည္း ထိုအမႈိက္မ်ား ျဖစ္တည္ေစေသာ အပင္ႏွင့္အျမစ္မ်ား မေဖာ္ထုတ္ သမွ် အမိႈက္ကေတာ့ ပြေနဦးမည္ သာ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔အတူပင္ ဟိုလူ႕အျပစ္ ပံုခ်၊ ဒီလူ႔အျပစ္ပံုခ် စသည့္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား ျပဳ လုပ္ျခင္းထက္အေျခခုိင္ေသာ အစီ အမံမ်ားျဖင့္ ယင္းေလာင္းကစား ႏွိမ္နင္းရာတြင္အလုပ္အကိုင္ အစား ထိုးေပးႏုိင္ေရး ကလည္း အလြန္ အေရးႀကီးသည္ဟု လူအမ်ားက သံုးသပ္ၾကသည္။

တကယ္ေတာ့ ႏွစ္လုံး၊ သံုး လံုးဟူသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ ျပည္ သူမ်ားစြာ၏ ဘဝမ်ားထဲ အ႐ိုးထိ အျမစ္တြယ္ ျပန္႔ပြားေနေသာ ကင္ ဆာကဲ့သုိ႔ျမစ္ပြားနာ ျဖစ္ေနခဲ့သည္ မွာ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီျဖစ္ၿပီး ေဆးမတိုး ေသးေသာ အနာလည္း ျဖစ္ပါ သည္။ဘဝေနဝင္ ဆည္းဆာခ်ိန္သို႔ ေရာက္ေနေသာ အဘုိးအို၊ အဘြား အိုမ်ားသာမက အရြယ္ေရာက္စ လူငယ္လူရြယ္မ်ား၊ အိမ္ေထာင္ရွင္ မ်ား မိသားစုမ်ားစြာၾကား ထိုမညိႇဳး ေသာ ပန္း၏ရနံ႔က စြဲထင္ သင္းပ်ံ႕ ေနဆဲ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထို ပန္းသည္ ႏွင္းဆီမဟုတ္။ အျမင့္မွ ဘဝကို ေျမသို႔ ျပဳတ္က်ေစႏုိင္ၿပီး ေျမေပၚမွ ဘဝကို ေအာက္သို႔ ငု႔ံ လွ်ဳိးသြားေစႏုိင္ေသာ အဆိပ္ပန္း သာ ျဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္ ထုိပန္းကေတာ့ ယေန႔ အထိ မညိႇဳးေသာ ပန္းအျဖစ္ ေဝဆဲ…မေၾကြေသာ ပန္းအျဖစ္ ေဝဆဲ…။

သတင္းအခ်က္အလက္

ေမဇင္ဝင္း၊ ညြန္႔ဝင္း၊ ျပည့္ၿဖိဳး
ေအာင္ခြန္းဆက္ ေရးဖြဲ႕သည္။
Popular Myanmar News Journal

ဓာတ္ပံု ေကအိုင္စီ

အိမ္ျပင္ထြက္ရင္ ဒါေလးကုိ သတိရပါ

Charlize Theron မွ AIDS ေရာဂါ တိုက္ဖ်က္သည့္ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားတြင္ ပိုမို ပါ၀င္ လႈပ္ရွားၾကရန္ တိုက္တြန္းေျပာၾကား

 ဆြစ္ဇာလန္ ႏိုင္ငံ ၊ ဒဲဗို႕စ္ၿမိဳ႕တြင္ က်င္းပေနသည့္ ကမၻာ႔ စီးပြားေရး ဖိုရမ္ဖြင့္ပြဲ အခမ္းအနားတြင္ လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားမႈ လုပ္ငန္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ဆုကို လက္ခံရန္ တက္ေရာက္ခဲ့သည့္  ေတာင္အာဖရိကဖြား အေမရိကန္ ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ Charlize Theron မွ ကမၻာ့ထိပ္တန္း စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးမ်ားႏွင့္ ထိပ္တန္း ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ား အေနျဖင့္ AIDS ေရာဂါ အျမစ္ျဖတ္ ေခ်မႈန္းသည့္ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားတြင္ ယခုထက္ ပိုမို ပါ၀င္ လႈပ္ရွားၾကပါရန္ တိုက္တြန္း ေျပာၾကားခဲ့သည္။

အာဖရိကအား ေထာက္ပံ့ ကူညီေနသည့္ African outreach foundation တည္ေထာင္သူ တစ္ဦးျဖစ္ၿပီး ကုလသမဂၢ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတမန္ တစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည့္ Charlize Theron သည္ အာဖရိက ႏိုင္ငံမ်ားမွ AIDS  ေ၀ဒနာရွင္မ်ား အတြက္ ကူညီ ေထာက္ပံ့ေနသူ ျဖစ္သည္။ ယေန႔ က်င္းပသည့္ ကမၻာ႕စီးပြားေရး ဖိုရမ္တြင္ ကမၻာလုံးဆိုင္ရာ က်န္းမာေရး ျပႆနာ တစ္ခု ျဖစ္သည့္ AIDS ေရာဂါ တိုက္ဖ်က္ေရး အတြက္ မဟာ ဗ်ဳဟာမ်ားကို ေဆြးေႏြးၾကမည္ ျဖစ္ၿပီး ကမၻာ့ ႏိုင္ငံမ်ားမွ စီးပြားေရး ပညာရွင္၊ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ တက္ေရာက္ ေဆြးေႏြးလ်က္ ရွိသည္။

Source: AAP

MRTV-4 - Charlize Theron မွ AIDS ေရာဂါ တိုက္ဖ်က္သည့္ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားတြင္ ပိုမို ပါ၀င္ လႈပ္ရွားၾကရန္ တိုက္တြန္းေျပာၾကား

အိမ္ျပင္ထြက္ရင္ ဒါေလးကုိ သတိရပါ

Wikipedia blog ၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္တြင္ HIV ေရာဂါေၾကာင့္ ေသဆုံးသူ ၂၅၀၀၀ ဦးရွိေၾကာင္းေဖၚျပထားသည့္ အတြက္ ( ၁ ) နာရီလ်င္ ၂ ဦးေက်ာ္ခန္႔ HIV ေရာဂါျဖင့္ ေသဆုံးလ်က္ ရွိေၾကာင္း ေတြ႔ရိွ ရပါသည္။ ယေန႔ေခတ္ ယဥ္ေက်းမႈသည္လည္း ယဥ္ေက်းမႈေျပာင္းကာစ ျမန္မာႏိုင္ငံကုိ သက္တမ္းတိုေအာင္ ေသဆုံးမႈမ်ားေအာင္ လုပ္လာ ႏိုင္ပါသည္။

အာဖဂန္နစ္စတန္သည္ HIV ေရာဂါမျဖစ္ သေလာက္နည္းပါးၿပီး ဘူတန္ႏိုင္ငံသည္လည္း ျဖစ္ပြားမူ အနည္းဆုံးျဖစၿ္ပီး ျဖစ္ပြားမူ အမ်ားဆုံးမွာ ေတာင္အာဖရိက၊ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား၊ အိႏိၵယတို႔ျဖစ္သည့္ အတြက္ ႏိုင္ငံ ရပ္ျခား သြားကလည္း ထုိႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ဆင္ျခင္ ေနထိုင္သင့္ပါသည္။

လက္ရွိ ကမာၻတြင္ HIV ေရာဂါျဖစ္ေနသူ ၃၃ သန္းေက်ာ္ရွိၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ခန္႔မွန္း (၂၄၀၀၀၀) ရွိႏိုင္သည္ဟု UNAIDS မွ ခန္႔မွန္းထားသည့္ အတြက္ ၁.၃ ရာႏူန္းသာ ျဖစ္ပြားလွ်က္ ရွိေသာ္လည္း ေနာင္ပြင့္လင္းလာမည့္ ယဥ္ေက်းမႈ အတြက္ ႀကဳိတင္ ကာကြယ္တားဆီးမူမ်ား လိုအပ္မည္ဟု ထင္ပါသည္။ ကမာၻတြင္ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာပိုင္ ႏိုင္ငံ ၁၆၆ ႏိုင္ငံရိွသည့္ အနက္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ျဖစ္ပြားမူ အဆင့္သည္ ၅၁ အဆင့္တြင္ ရွိေနပါသည္။

ယေန႔ လူငယ္ေတြရည္းစား ျဖစ္ၿပီး ဘာဆက္ျဖစ္တာ မ်ားလာလည္း၊ အႏွိပ္ခန္း၊ ေခါင္းေလ်ာ္ဆိုင္ တစ္ခ်ဳိ႕၊ ႏုိက္ကလပ္၊ ေရခ်ဳိခန္း တစ္ခ်ဳိ႕၊ မူးယစ္ေဆး၊ ကာမအားတိုးေဆးေတြေၾကာင့္ ဘယ္အေမွာင္ ထဲကုိ ေရာက္ေနလည္း ဒါေတြေၾကာင့္ AIDS ေရာဂါ အေၾကာင္း အရြယ္ေရာက္ သူတိုင္း သိသင့္ လာတယ္ လို႕ျမင္ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ HIV ေရာဂါျဖစ္ပြား ရျခင္းမွာ မူးယစ္ေဆးေၾကာင့္ ၄၃%၊ ျပည့္တန္ဆာေၾကာင့္ ၃၁% ျဖစ္ပြားလ်က္ ရွိပါသည္။ ေတာင္အာဖရိက ႏိုင္ငံသည္ ေအအုိင္ဒီအက္စ္ ေရာဂါေၾကာင့္ ေသဆုံးမႈႏႈန္း အမ်ားဆုံး ျဖစ္ၿပီး ၄င္းတိုိ႔၏ ပ်မ္းမွ်သက္တမ္းမွာ ၄၂ ႏွစ္ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာေတြလည္း သက္တမ္း ၄၂ ႏွစ္ ဘ၀မေရာက္ေအာင္ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေရာဂါ ေလ်ာ့နည္းေစေရး အတြက္ ေဆာင္ရြက္ သင့္တာ ေလးေတြ အႀကံျပဳ ေရးသာ လိုက္ပါတယ္-------

၁။ ျမန္မာေတြ အရွက္အေၾကာက္ ႀကီးတယ္ဆိုၿပီး အျဖစ္မွန္ကုုိ ဖြင့္မေျပာရဲတ့ဲ ဓေလ့ကုိ ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီး ေျပာရဲေအာင္ ဦးစြာ ေလ့က်င့္ရပါမည္။

၂။ မိမိရဲ႕ မေကာင္းမႈ လုပ္ခဲ့မႈကုို လူသိမွာ စုိးသည့့္္စိတ္ကုိ ေဖ်ာက္ၿပီး ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္း တတ္သည့္ အက်င့္ေကာင္းရွိေအာင္ လုပ္သင့္သည္။

၃။ မိမိမေကာင္းမူ လုပ္ထားက ( ၃/၆ ) လတစ္ႀကိမ္ ေဆးစစ္ပါ။ (ထိုကာလတြင္ အတူ ေနျခင္းကုိ မည္သူႏွင့္ မဆိုေရွာင္ ၾကဥ္ပါ။ )

၄။ အႏိွပ္ခန္း၊ ကာရာအုိေကခန္း၊ ေဂါက္ကြင္းအခ်ဳိ႕၊ ႏုိက္ကလပ္၊ အေပ်ာ္ေနရာမ်ားတြင္ ေတြ႔ေသာ မည္မွ်လွလွ၊ ငယ္ငယ္အမ်ဳိးသမီး တိုင္းကုိ အေဖၚမပါဘဲ အတူေနထိုင္ျခင္းမွ လုံး၀ေရွာင္ၾကဥ္သင့္ပါသည္။

၅။ တရုတ္ႏိုင္ငံ၊ ထိုင္းႏိုင္ငံ၊ အိႏိၵယ စသည့္နယ္စပ္ေဒသမ်ား တြင္ေနထိုင္ေသာ အပ်ဳိစဥ္ ၀င္စ (၁၄) ႏွစ္အရြယ္ကုိပင္ အေဖၚမပါဘဲ ဆက္ဆံျခင္းမွ လုံး၀ေရွာင္ၾကဥ္သင့္ပါသည္။ (ေရာဂါ ပုိးသည္ အသက္ရြယ္ႏွင့္ မဆိုင္ပါ။)

၆။ အမ်ဳိးသမီမ်ား အေနျဖင့္ မိမိရည္းစားကုိ မည္မွ်ပင္ ခ်စ္ေစကာမူ မေပးသင့္သည့္ အရာကုိ မေပးမိေအာင္ႀကဳိစားပါ။ ေပးမိက(ကြန္ဒံုး) အေဖၚက ုိသုံးဖို႔ လုံး၀မေမ့ပါန႔ဲ၊ မပါတ့ဲ ေန႔ေတာ့ ရေအာင္ျငင္းပါ။ (၁၅ မိနစ္/နာရီ၀က္ အေပ်ာ္ေၾကာင့္ ေသတတ္တယ္ဆုိတာ မေမ့ပါနဲ႔ ဘယ္လုိ ေျပာေျပာ မယုံပါနဲ႔ စိတ္ေနာက္လည္း မလုိက္မိပါန႔ဲ)

၇။ ေယာက်ာ္း/မိန္းမ အားလုံး ကုိယ့္္မွာေရာဂါရွိ/မရွိ မသိလည္း အေဖၚမပါဘဲ ဆက္ဆံမႈကုိ ဇနီး/လင္မွအပ မည္သူႏွင့္မွ မဆက္ဆံပါနဲ႔။

၈။ မိမိ မေကာင္းမႈျပဳလုပ္ထားက ခင္ပြန္းျဖစ္သူသည္ မိမိဇနီးမယားႏွင့္ ရရွိလာမည့္ ရင္ေသြးကို မသတ္မိေစရန္အတြက္ ပြင့္လင္းစြာ ေျပာျပသင့္သည္။ ဇနီးစိတ္ဆိုးျပသာနာ တက္မည္စိုးကာ မေျပာ မိျခင္းေၾကာင္း ႏွစ္ဦးစလံုး ေရာဂါရရွိႏိုင္ၿပီး လွ်င္ျမန္စြာ ေသဆံုးသြားလွ်င္ က်န္ရွိသား/သမီးမ်ား မိဘမဲ့ ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပြင့္လင္းစြာ ေျပာဆိုညွိႏိႈင္း ေဆာင္ရြက္ ၾကရန္ႏွင့္ ျပသာနာ မရွင္းဘဲ မျဖစ္ေလာက္ပါဘူးလို႔ လံုး၀ ေလွ်ာ့မေတြးပါနဲ႕။ ျဖစ္လာလွ်င္ ဘယ္လိုျဖစ္သြားမလဲဆိုတာက ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုးဆိုတာ ျမင္ပါ။ (ကုိယ္ေၾကာက္တာရယ္၊ လိမ္တာရယ္ေၾကာင့္ အားလံုးေသလိမ့္မယ္)။

၉။ အမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ႏွစ္ဦးစလံုး အိမ္ေထာင္မျပဳမီ ေသြးစစ္ျခင္းကို ကိုယ္က်ဴးလြန္ခဲ့မႈ အေပၚမူတည္ကာ (ပ)တစ္ႀကိမ္၊ (၃) လတစ္ႀကိမ္၊ (၆) လတစ္ႀကိမ္ စစ္ေဆးသင့္သည္။ (ေဆးမစစ္ဘဲ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္း လံုး၀ေရွာင္ၾကဥ္သင့္သည္။ ေဆးစစ္ ကာလအေပ်ာ္ ေရွာင္ပါ။)

၁၀။ အမ်ိဳးသမီးတိုင္းသည္ ဆက္ဆံၿပီးတိုင္း ေရေဆးျခင္းသည္ အိပ္ခ်္အိုင္ဗြီျဖစ္ပြားမႈကို ၁၀% အထက္ ကာကြယ္ႏုိင္ေၾကာင္း သိရသည့္တြက္ ၿပီးတိုင္း ေရေသခ်ာ ေဆးရပါမည္။

၁၁။ ကြန္ဒံုး ေရာင္း၀ယ္မႈ၊ ေၾကျငာမႈမ်ား ယခုထက္ ပိုမို ပြင့္လင္းျမင္သာေအာင္ ပညာေပး ေဆာင္ရြက္သင့္သည္။

၁၂။ ေယာက်္ားတိုင္းသည္ ငယ္စဥ္ကပင္ ေမြးရာပါအေရျပား ကိုျဖတ္သင့္သည္။ ထိုသို႔ျဖတ္ျခင္းသည္ အိပ္ခ်္အိုင္ဗြီေရာဂါ ျဖစ္ပြားမႈကို ၆၀% အထက္ ကာကြယ္ႏိုင္ေၾကာင္း သုေတသန ျပဳခ်က္မ်ားအရ သိရပါသည္။
ထိုသို႔ ျပဳလုပ္ထားေသာ္လည္း ကာမ ဆက္ဆံရာတြင္ အေဖာ္ျဖင့္သာ ဆက္ဆံရမည္။ (ထိုေၾကာင့္ မြတ္စလင္ ႏိုင္ငံမ်ား ျဖစ္ပြားမူနည္းပါသည္။)

၁၃။ မိမိကိုယ္ကို ေရာင္းစားေနေသာ အမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ား၊ မိန္းမလ်ာမ်ား (၆) လ တစ္ႀကိမ္ မျဖစ္မေန စစ္ေဆးသင့္သည္။

၁၄။ အိပ္ခ်္အိုင္ဗြီ ေရာဂါရွိသူသည္ ပြင့္လင္းစြာ ေၾကျငာရဲက ေၾကျငာရဲသင့္သည္။ မေၾကျငာရဲက ကာမဆက္ဆံျခင္းကို လံုး၀ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီး မိမိတစ္ဦးတည္းသာ ေရာဂါရွိေအာင္ ေနၿပီး က်န္သူမ်ားကို မသတ္မိေအာင္ အထူး ဂရုျပဳရမည္။

၁၅။ အိပ္ခ်္အိုင္ဗြီ ေရာဂါသည္မ်ားကို ခဲြျခားဆက္ဆံျခင္းမွ လံုး၀ ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီး လူ႕အဖဲြ႕အစည္းအတြင္း ၀င္ဆန္႔ႏိုင္ေရး ေဆာင္ရြက္ေပးသင့္သည္။ (ခြဲျခားဆက္ဆံမႈသည္ တိတ္တဆိတ္ လူသတ္သမားမ်ား ပိုမုိ ေမြးထုတ္တတ္ပါသည္။)

၁၆။ အျခားႏိုင္ငံတြင္ အလုပ္လုပ္ၿပီး ျပန္လာေသာအမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ဆံုက အေဖာ္သံုးရန္၊ ေဆးစစ္ခိုင္းရန္ လံုး၀(လံုး၀)မေမ့ပါနဲ႔။ (ေယာက်ာ္းမ်ား ၿမဳိႀကီးမွ ျပန္လာက ေဆးစစ္ရမည္အ လုပ္လုပ္လာလ်င္ ေဆးစစ္ပါ၊ ဇနီးကလည္း စစ္ခိုင္းပါ။)

၁၇။ ေအအာရ္တီေဆးအား ေရာဂါျဖစ္သူတိုင္းကို တိုက္ေကၽြးႏိုင္ေအာင္ ႏိုင္ငံေတာ္၊ လူမႈ ကူညီေရးအသင္းတို႔ အျပင္ႏိုင္ငံတကာ အကူအညီ မ်ား ျဖင့္ေဆာင္ ရြက္ေပးသင့္သည္။

၁၈။ အရက္၊ မူးယစ္ေဆး၀ါး သံုးစဲြထားခ်ိန္တြင္ အေဖာ္အသံုးျပဳရန္ သတိေမ့ေလ်ာ့မႈေၾကာင့္ ေရာဂါ ပိုမို ရရွိတတ္သည့္အတြက္ အလြန္အကၽြံသံုး စဲြမႈ လံုး၀(လံုး၀)ေရွာင္ၾကဥ္္သင့္တယ္။ (ထိုေန႔မ်ိဳးတြင္ လံုး၀ဆက္ဆံျခင္း မျပဳမိေအာင္ ေနထိုင္သင့္သည္)။

၁၉။ အိပ္ခ်္အိုင္ဗြီ ေရာဂါျဖစ္က ရွက္စရာေကာင္းသည္ဆိုေသာ အေတြးကိုေဖ်ာက္ၿပီး ေဆး ၀ါးမ်ားအားမွန္ကန္စြာသံုးစဲြက သာမန္လူတစ္ဦးလို ေနထိုင္ႏိုင္ေၾကာင္း သိရွိၿပီး ရင္ဆိုင္ရဲသည့့္ စိတ္ရွိေအာင္ လုပ္ရန္။

၂၀။ ေဆးထိုးအပ္အား မည္သည့္ အတြက္ေၾကာင့္သံုးသံုး တစ္ခါသံုး ေဆးထိုးအပ္ကိုသာ သံုးရန္။

၂၁။ မည္သည့္ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ေသြးသြင္းသည္ျဖစ္ေစ၊ ေသြးစစ္ၿပီး သားေသြးကိုသာသြင္း ရန္။ (မစစ္ရေသးေသာ ေသြးအား မသြင္းေလ ေကာင္းေလ ျဖစ္ပါသည္။)

၂၂။ ထိခိုက္ ဒဏ္ရာမ်ား ျဖစ္ပြားေနခ်ိန္ အိပ္ခ်္အိုင္ဗြီ ေရာဂါသည္မ်ားအား မကိုင္တြယ္မိရန္ ဂရုျပဳပါ။(ကိုင္္တြယ္ရန္ရွိက အကာအကြယ္ ကရိယာျဖင့္သာ ကိုင္/ထိသင့္သည္။)

၂၃။ ေဆးထည့္ ကိရိယာမ်ားအား ေသခ်ာပိုးသတ္ၿပီးမွ လူနာတိုင္းကို အသံုးျပဳသင့္သည္။ (မိမိေပါ့ဆမူေၾကာင့္ လူမသတ္မိေအာင္လုပ္ပါ။)

၂၄။ မုဒိမ္းက်င့္ ခံရ အမ်ဳိးသမီးမ်ား ငုိေၾကြးျခင္းကုိ လုပ္ရင္း သုပ္ပုိးမ်ားကုိ ထမီ၊ အတြင္းခံတို႔ျဖင့္ ေဆးစစ္ခံႏိုင္ေအာင္ သုတ္ထားၿပီးေနာက္ ေရရွိရာ ေနရာရွာေဖြ၍ ေသျခာေဆးေၾကာပါ။ သုပ္ပုိးရွိ အ၀တ္စားကုိ ေရမစုိေအာင္ သုတ္ပုိးမေပ်ာက္ေအာင္ ဂရုျပဳပါ။ ေရေဆးၿပီးက ေဆးရုံအျမန္ဆုံး သြားၿပီး တားေဆးစားျခင္း၊ ထိုးျခင္းမ်ား ကုဆရာ၀န္ ညြန္ၾကာခ်က္ အတိုင္းလုပ္ရန္။ အမႈ႕ဖြင့္ရန္ အတြက္ဆုံးျဖတ္လုပ္ကုိင္ရန္။ (၃/၆) လ-ႏွစ္ႀကိမ္ ခြဲေဆးစစ္ပါ။ (ဥပေဒေၾကာင္း ညီညြတ္ေအာင္ ပညာေပးသင့္သည္။)

၂၅။ ျပည့္တန္ဆာဆိုတာ ဘုရားလက္ထက္ ကတည္းက ရွိခဲ့တာပါ။ ေနာင္လည္း ရွိေနမွာပါ။ လက္ရွိလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံၿမိဳ႕ ၅၀% မွာ ျပည့္တန္ဆာေတြ တိတ္တိတ္ပုန္း ရွိေနတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီလို တိတ္တိတ္ ပုန္းရွိတဲ့ အတြက္ ျပည့္တန္ဆာေတြကို ေဆးမစစ္ေပးႏိုင္ေတာ့ အိပ္ခ်္အိုင္ဗြီ ျဖစ္ပြား ကူးစစ္မႈဟာ ပိုမိုျဖစ္ပြား လာႏိုင္တယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ဘယ္ၿမိဳ႕၊ ဘယ္ေနရာေတြမွာ တရား၀င္ခြင့္ျပဳသင့္လဲ၊ မျပဳသင့္လဲဆိုတာ ေနာင္လာေနာင္သား အသက္ရွည္ က်န္းမာေရး အတြက္ အမွန္တရားကို ေရွးရႈၿပီး စဥ္းစားေဆာင္ ရြက္ေပးသင့္ပါတယ္။
(နယ္စပ္ ၿမိဳ႕မ်ားတြင္ ဦးစြာ ဖြင့္ခြင့္ျပဳသင့့္ပါသည္။ ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ရွမ္း ျပည္နယ္၊ မြန္ျပည္နယ္၊ တနသာၤရီတိုင္းတြင္ အျဖစ္မ်ားဆုံး ျဖစ္ၿပီး ဧရာ၀တီတိုင္း၊ မႏၱေလးတိုင္း၊ မေကြးတိုင္း၊ ရန္ကုန္၊ ပဲခူး တို႔တြင္ ဒုတိယ အျဖစ္မ်ားပါသည္။)

၂၆။ ကြန္ဒုံး ေပါက္မူျဖစ္က ေရဆပ္ျပာျဖင့္ ေမြးရာပါကုိ ေသခ်ာေဆးေၾကာပါ။ ေရမရွိေနရာ ျဖစ္က ေရရွိေနရာေရာက္ေအာင္ သြားၿပီး ေဆးေၾကာ ျခင္းကုိ အျမန္ဆုံး လုပ္ပါ။ (၃/၆) လႏွစ္ႀကိမ္ ေဆးစစ္ရန္၊ ေဆးစစ္စဥ္ ကာလတြင္ ဆက္ဆံျခင္း လုံ၀ေရွာင္ၾကဥ္ သင့္သည္ ၊ မေရွာင္ၾကဥ္က တစ္ျခားသူကုိပါ လူသတ္မူ ၾကဴးလြန္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

၂၇။ အနာရွိေသာ လက္ႏွင့္ မကုိင္သင့္သည့္အရာ၊ မႏူိက္သင့္သည္ အရာ မည္သည့္အေၾကာင္းႏွင့္မွ မႏူိက္မိေအာင္ ေနပါ အႏိူက္မွား ရင္လည္း ေရာဂါ ရတတ္ပါသည္။

၂၈။ ပါးစပ္ကုိ မဆင္မျခင္ မသုံးမိပါေစႏွင့္ အေရ၀င္ကလည္း ေရာဂါရတတ္သည္ကုိ မေမ့ပါန႔ဲ။

၂၉။ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေရာဂါသည္အား ေဆးရံုတိုင္းတြင္ မွတ္ပုံတင္ျခင္း၊ ဓါတ္ခြဲခန္းတိုင္း တြင္မွတ္ပုံတင္ျခင္း ေဆာင္ရြက္ၿပီး ေဆးသုေတသနဌာနသုိ႔ လစဥ္ေပးပုိ႔ကာ စာရင္းမွန္မ်ား (၁) ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ထုတ္ ျပန္ၿပီး ကာကြယ္ကုသေရး ေဆာင္ရြက္သင့္သည္။

၃၀။ အမ်ဳိသမီးကြန္ဒုံးသုံးေရး ပညာေပး ေဆြးေႏြးသင့္သည္။( အထက္တန္းႏွင့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူမ်ား ရီးစားရွိက ေဆာင္သင့္သည္။)

၃၁။ ေရာဂါျဖစ္က ကၽြမ္းက်င္ ဆရာ၀န္မ်ားျဖင့္ ကုသသင့္သည္၊ ရမ္းကု အတုအေရာင္ဆရာ ၀န္မ်ားပေပ်ာက္ေအာင္ အစုိးရမွၾကပ္မတ္ သင့္သည္၊ ေဆးကုသစရိတ္ ေလ်ာ့နည္းေအာင္လည္း စီမံေပးသင့္သည္။

၃၂။ ေဆးမွင္ေၾကာင္ထုိးရာတြင္ လူတိုင္းကုိ ပုိးသတ္ၿပီး ကိရိယာျဖင့္သာ အသုံျပဳေရး ပညာေပး ၾကပ္မတ္သင့္သည္။

၃၃။ ခြဲစိတ္ ကရိယာမ်ားအား လူတစ္ဦးျခင္းစီ အတြက္ ပုိးသတ္ၿပီးကိရိယာကုိ သာသုးံျခင္း၊ ေအအုိင္ဒီအက္စ္ ေရာဂါသည္ အတြက္ ခြဲခန္း၊ ခြဲစတ္ကရိယာ၊ သီးျခား အေဆာင္ထားသင့္သည္။

၃၄။ ဆံပင္ညွပ္တိုင္း၊ကတုံးတုံးတိုင္း၊အေရျပားလွီးတိုင္း၊ေဂၚလီသြင္းတိုင္း၊ ဂ်ယ္လီထုိးတိုင္း တစ္ခါသုံး ကရိယာကုိသာသုံးသင့္သည္။

၃၅။ အထက္တန္းေက်ာင္းမ်ားမွ စၿပီး ေအအုိင္ဒီအက္စ္ ပညာေပးျခင္းကို ေဆာင္ရြက္သင့္ သည္။ (နယ္စပ္ေဒသမ်ားတြင္ အလယ္တန္း အဆင့္ေက်ာင္းမွစ ေဆာင္ရြက္သင့္သည္။)

၃၆။ ကုိယ္၀န္ေဆာင္ မိခင္တိုင္း ေသြးစစ္ပါ၊ ေရာဂါရွိက လက္သည္ျဖင့္ မေမြးဘဲ ေဆးရုံေဆး ခန္းတြင္ေမြးပါ၊ ေမးြခန္းေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေရာဂါသည္ အတြက္ သီးျခားထားသင့္သည္။

၃၇။ ေအအိုင္္ဒီအက္စ္ ေရာဂါပညာေပးျခင္းကုိ နည္းလမ္းေပါင္းစုံျဖင့္ အရြယ္ေရာက္သူတိုင္း သိေအာင္ ပညာေပးသင့္သည္။

၃၈။ ေစ်းႏႈန္းသက္သာစြာႏွင့္ လြယ္ကူ လ်င္ျမန္စြာမွန္ကန္စြာ ေသြးစစ္ႏို္င္ေရးၿမိဳ႕တိုင္းႏွင့္ ေက်းလက္ ေဆးေပးခန္းတိုင္းတြင္ စီစဥ္ေပးသင့္္သည္။

၃၉။ ေဆးစစ္ရာတြင္ အမ်ားစုသည္နံမည္ အမွန္ျဖင့္ ေဆးမစစ္သည့္အတြက္ မွတ္ပုံတင္ အမွန္ေျပာရန္ ျပဌာန္းသင့္သည္။ သုိ႔မွာသာ ျဖစ္ပြားႏူန္း အမွန္ကုိ သိရွိႏိုင္ပါမည္။ (မဟုတ္က လူထပ္ႏိုင္ပါသည္။)

၄၀။ ေရာဂါရွိမွန္း သိလ်က္ႏွင့္ အျခားသူမ်ားအား အေဖၚမပါဘဲ ဆက္ဆံသူအား လူသတ္မႈ ျဖင့္အေရးယူႏုိင္ေရး ဥပေဒျပဌာန္း သင့္သည္။(က်ား/မ မခြဲျခားဘဲ အေရးယူ သင့္သည္။)

၄၁။ ဆရာ၀န္မ်ား၏ ေပါ့ဆမူေၾကာင္ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေရာဂါရရွိက စီစစ္အေရးယူႏုိင္ေရး ေဆာင္ရြက္သင့္သည္။ ေဆးရုံမ်ားမွ ေပးေလ်ာ္ေရး ဥပေဒ သတ္မွတ္သင့္သည္ ထင္ပါသည္။

၄၂။ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေရာဂါကာကြယ္ရန္မွာ ေယာက္က်ား အေရျပားျဖတ္၊ ကြန္ဒုံေဆာင္၊ ကြန္ဒုံသုံး၊ ေရေဆး၊ ေဆးစစ္၊ ပြင့္လင္းစြာေျပာ၊ တစ္ခါသုံးအပ္ ကရိယာသုံး၊ မႏိုက္သင့္တာ မႏိုက္နဲ႔၊ျဖစ္လာသူကုိ ခဲြြျခား မဆက္ဆံနဲ႔၊ မွဴးယစ္ေဆး၊ အရက္ လြန္ကၽြံ႕ သုံးစြဲျခင္းေရွာင္၊ ျဖစ္လာရင္ ေဆးမွန္မွန္ေသာက္ ဒါဆိုရင္ လူငယ္ေတြ အသက္ရွည္မွာပါ။

၄၃။ ထိုင္းႏိုင္ငံသည္ ၁၉၈၄တြင္ (၁.၁)သန္းေက်ာ္ ေရာဂါျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး (၅) သိန္းေက်ာ္ ေသဆုံးရာမွ အေလးထား ကာကြယ္မူေၾကာင့္ ၂၀၀၉ တြင္ ျဖစ္ပြားသူ (၅) သိန္းေက်ာ္ရွိၿပီး ေသဆုံးမူမွာ (၂၈၀၀၀) သာျဖစ္ေအာင္ ဟန္တား ကာကြယ္ႏိုင္မူအား ေလ့လာ အတုယူ သင့္ပါသည္။ တရား၀င္ ျပည္တန္ဆာ ရွိေနရာႏွင့္ တန္းတူ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ HIV ေရာဂါျဖစ္ပြားမႈအား ႏိုင္ငံေတာ္ အစုိးရေနျဖင့္ အမ်ဳိးသားေရး တာ၀န္တစ္ ရပ္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္သင့္ပါေၾကာင္း တင္ျပ လုိက္ရပါသည္။

၄၄။ လက္ရွိ အျဖစ္မ်ားတ့ဲ ေနရာေတြကေတာ့ မူဆယ္၊ တာခ်ီလိတ္၊ ေကာေသာင္း၊ ထား၀ယ္၊ ေရး၊ ဖားကန္႔၊ ျမစ္ႀကီးနား၊ ကေလး၊ တမူးေဒသမ်ား အျဖစ္မ်ားေၾကာင္း ၾကားသိရ၍ မွန္ကန္မႈ ရွိမ/မရွိ စီစစ္ျခင္း ဇုံသတ္မွတ္မႈအား ျဖစ္ပြားမႈလိုက္ အဆင့္သတ္မွတ္ျခင္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ သင့္သည္။

Written By Worst PawOo

Thit Htoo Lwin Blog - အိမ္ျပင္ထြက္ရင္ ဒါေလးကုိ သတိရပါ