◾️မြန်မာစကားသံ စနစ်ကျပုံ
မြန်မာစကားသံအကြောင်းပြောတဲ့အခါ မြန်မာအက္ခရာတွေရဲ့ အသံကို အခြေခံကျကျသိဖို့ လိုပါတယ်။မြန်မာအက္ခရာ ဘယ်နှလုံးရှိသလဲ။ ဒါကိုတောင်မသိသေးတဲ့ မြန်မာတွေအများကြီး ရှိလို့မေးရတာ။
သာမန်အားဖြင့် ‘ က ‘ ကနေ ‘ အ ‘ အထိ ၃၃ လုံးရှိတယ်။စာပေဆန်ဆန်ပြောရရင် ၃၅ လုံးရှိ တယ်။ ဒါက ‘အ ‘ဆိုတဲ့သရ အက္ခရာကို နိဂ္ဂဟိတ်သေးသေးတင်သံ၊ အောက်မြစ်သံနဲ့ ဝိသဇ္ဇနီ ရှေ့စီးသံတွေ ထည့်ပြီး ‘အံ၊ အံ့၊ အံး’ လို့သုံးလုံးအမြစ် လုပ်ဆောင်လိုက်တဲ့အတွက် စုစုပေါင်း ၃၃လုံးအစား ၃၅ လုံးဖြစ်သွားတာပါ။
ဒါပေမဲ့ ပညာရှိတွေက ‘အ’ဆိုတာ သရသံတွေကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ အက္ခရာမို့တစ်လုံးပဲထားရင် လုံ့လောက်တယ်လို့ဆိုပါတယ်။သို့မဟုတ် ‘အ’ဆိုတဲ့အသံကို ရှိသမျှ သရအားလုံးလိုက်ဖြည့် ရရင် အချို့က အ၊ အာ၊ အိ စသဖြင့် ၁၁ လုံးရှိတယ်။
တချို့က ‘အို’ ဆိုတာပါပေါင်းရင် ၁၂လုံးတဲ့။ အချို့က ၁၅ လုံး၊ အချို့က ၂၁ လုံးတဲ့။ ပေါင်း ၂၃ လုံးလို့လည်းဆိုတာကြောင့် သရတွေလိုက်ပေါင်းရင် အများကြီးမို့၊နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီသရ တွေအားလုံးကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ ‘အ’အက္ခရာတစ်လုံးသာပဲ သင်ပုန်းကြီးမှာ ဖော်ပြပါတော့ တယ်။
ဒီတော့ မြန်မာအက္ခရာဗျည်း ၃၂ လုံးကို ‘အ’သရနဲ့တွဲဖက်ရင် သရသံ ၂၁ လုံးလို့ခေါ်တယ်။ ဗျည်း နဲ့ယှဉ်တဲ့ သင်္ကေတ ‘ရေးချ’၊ ‘လုံးကြီးတင်’ ဆိုတဲ့ အသံထွက်တွေ၊ ‘ကသတ်’၊ ‘ငသတ်’စတဲ့ သင်္ကေတသံတွေကို တက်သံ၁၈ မျိုး၊ သက်သံ ၁၈ မျိုး၊ နိမ့်သံ ၁၈ မျိုး၊ တိုင်သံ ၁၀ မျိုးပေါင်း ၆၄ မျိုးကို ကာရန်အသံ ၆၄ မျိုးဆိုပြီး မြန်မာစကားသံတွေကို ခွဲခြားပြထားတယ်။
ယပင့်( ျ)၊ ရရစ်(ြ)၊ ဟတ်တိုး( ှ)၊ ၀ဆွဲ ( ွ)စတဲ့ ဗျည်းတွဲသင်္ကေတတွေနဲ့ ပေါင်းပြီးအသံ ထွက်ရင် ကာရန် ၇၆ မျိုးရှိတယ်။အဲဒီစကားသံတွေ ထွက်လာပုံအကြောင်း မြန်မာ့ ‘ဌာန်’၊ ‘ကရိုဏ်း’၊ ‘ပယတ်’တို့ဖြစ်ပေါ်ပုံကို သိဖို့လိုတယ်။
ဌာန်ကရိုဏ်းအကြောင်းက စပြောမယ်။
လူတွေစကားပြောရင် အသံထွက်လာတာဟာ အဆုတ်ကနေလေကို မှုတ်ထုတ်ပြီးလည်ချောင်း၊ အာခေါင်၊ပါးစပ်မှာထွက်လာတဲ့လေကိုထိခတ်ပြီးအသံဖြစ်စေတယ်။အဲဒီထိခတ်တဲ့နေရာတွေကို ဌာန=’ဌာန်’လို့ ခေါ်တယ်။
အဲဒီလိုမှုတ်ထုတ်ထိခတ်လို့ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့အသံကို ‘ကရိုဏ်း’လို့ခေါ်တယ်။ ဒီလိုအသံတွေထွက် လာအောင် အစအဆုံးလုပ်ဆောင်ချက်ကို ‘ပယတ်’လို့ ခေါ်တာပါ။
မြန်မာဗျည်းသံနဲ့ သရသံတွေ ထွက်လာဖြစ်ပုံတို့ကိုဌာန်ကရိုဏ်းနဲ့ ပယတ်အရ သုံးသတ်ကြည့် ရအောင်။
ဗျည်းသရအသံအလိုက် ဌာန်ကရိုဏ်း ငါးမျိုးသတ်မှတ်ချက်ဟာ မြန်မာစကားသံရဲ့ ပီပီသသဖြစ် လာရခြင်းအကြောင်းပါပဲ။ အောက်မှာ ကောက်နုတ်ပြီး အကျဉ်းဖော်ပြပါမယ်။-
၁။ ကဏ္ဍဌာန်- လည်ချောင်းအရပ်ကဖြစ်စေတယ်၊
ဖြစ်တဲ့အသံ- အ၊ အာ၊ က၊ ခ၊ ဂ၊ ဃ၊ င၊ ဟ ရှစ်လုံး။
၂။ တာလုဌာန်-အာစောက်အရပ်ကဖြစ်စေတယ်၊
ဖြစ်တဲ့အသံ- ဣ၊ ဤ၊ စ၊ ဆ၊ ဇ၊ ဈ၊ ည၊ ယ ရှစ်လုံး။
၃။ မုဒ္ဓဌာန်- အာထိပ်အရပ်ကဖြစ်စေတယ်၊
ဖြစ်တဲ့အသံ- ဋ၊ ဋ္ဌ၊ ဍ၊ ဎ၊ ဏ၊ ရ၊ ဠ ခုနစ်လုံး။
၄။ ဒန္ဒဌာန်- သွားအရပ်ကဖြစ်စေတယ်။
ဖြစ်တဲ့အသံ- တ၊ ထ၊ ဒ၊ ဓ၊ န၊ လ၊ သ ခုနစ်လုံး။
၅။ ဩဋ္ဌဌာန်- နှုတ်ခမ်းအရပ်ကဖြစ်စေတယ်၊
ဖြစ်တဲ့အသံ- ဥ၊ ဦ၊ ပ၊ ဖ၊ ဗ၊ ဘ၊ မ ခုနစ်လုံး။
ဧ-ကဏ္ဍ+တာလုဌာန်မှဖြစ်တဲ့အသံ
ဩ-ကဏ္ဍ+ဩဋ္ဌဌာန်မှဖြစ်တဲ့အသံ
၀-ဒန္ဒ+ဩဋ္ဌဌာန်မှဖြစ်တဲ့အသံ
ဖော်ပြပါဌာနများအပြင် မြန်မာစကားသံမှာ ‘နှာသံ’ဆိုတဲ့ နှာခေါင်းအရပ်ကလည်း အသံကို ကူပြီးဖြစ်စေတာရှိတယ်။ အဲဒါကို ‘နာသိဌာန်’လို့ခေါ်တယ်။ င၊ ည၊ဏ၊ န၊ မ ဗျည်းတွေရဲ့ အသံမှာ နှာခေါင်းအရပ်ကထွက်တဲ့ဟိန်းသံ၊ နှာသံလည်းရောပြီးပါတယ်။
နောက်ပြီး အဲဒီ င၊ည၊ ဏ၊ မ နဲ့ ယ၊ ရ၊ လ၊ ၀၊ သ ဆိုတဲ့ ဗျည်းတွေကို ‘ဟ’နဲ့ပေါင်းပြီး ‘ဟထိုး’ လုပ်လိုက်တဲ့အခါ ငှ၊ ညှ၊ ဏှ၊ နှ၊ မှ၊ ယှ၊ရှ၊ လှ၊ ဝှ၊ သှ ဆိုတဲ့ ရင်ထဲကလာတဲ့ ဟိန်းသံ ‘ဥရဌာန်’ဆို တာဖြစ်စေတယ်။
အဲဒီလို မြန်မာဗျည်းသရတွေရဲ့ အသံဖြစ်ရာအရပ်နဲ့ အသံထွက်စေရာအရပ်တို့ကို မြန်မာ စကား သံရဲ့ ဌာန်ကရိုဏ်းနဲ့ပယတ်လို့ဆိုတယ်။ဒါတွေကိုတိတိကျကျမသိသေးလို့သာမြန်မာစကားသံကို ထွက်ချင်သလို ထွက်နေကြတာပါ။
အဲဒီလိုစနစ်တကျရှိနေတာကို စာပေဗဟုသုတရှိသူတွေမှ သိကြတာကိုး။ ရခိုင်ဆရာတော် ရှင်သီလဝံသက မြန်မာအက္ခရာ စီစဉ်ပုံနဲ့ အသံထွက်ပုံကို စနစ်တကျကျမ်းပြုခဲ့တယ်။
ဆရာကြီးဦးဖေမောင်တင်ရဲ့ကမ္ဘာ့ဘာသာများကျမ်းစာအုပ်မှာကျတော့မြန်မာ့စကားသံထွက်လာပုံ ဌာန်ကရိုဏ်းကို ရုပ်ပုံတွေနဲ့တကွ ရှင်းလင်းဖော်ပြထားတယ်။
လျှာနဲ့အာ၊သွားနဲ့လျှာ၊နှုတ်ခမ်းချင်းစတဲ့ထိပြီးအသံကိုခတ်ထုတ်တဲ့ထိမှုအရပ်နေရာဌာနတွေကိုပုံနဲ့ ဖော်ပြထားတာတွေ့ရမှာဖြစ်တယ်။
မြန်မာစကားကို ပြောသာပြောနေကြတယ်။ ဗျည်းသရတွေရဲ့ အသံထွက်အောင် ထိခတ်တဲ့နေ ရာဌာနနဲ့အသံထွက်ပုံအကြောင်း ကမ္ဘာမှာစနစ်အကျဆုံးဖန်တီးထားတာကိုသိတဲ့ မြန်မာ အနည်းသား။
တက္ကသိုလ်မှာမြန်မာစာအဓိကယူခဲ့သူတွေမှ သင်ကြ၊ သိကြရတာပါ။ပညာရေးဝန်ကြီးဌာန မြန်မာစာအဖွဲ့က မြန်မာသဒ္ဒါစာအုပ်အတွဲ(၃)တွဲ ပြုစုထုတ်ဝေခဲ့တယ်။
အတွဲ(၁)ကိုအခြေခံပညာအလယ်တန်းအတွက်၊ အတွဲ (၂)ကို အခြေခံပညာ အထက်တန်း အတွက်နဲ့ အတွဲ(၃)ကို တက္ကသိုလ်အတွက် မြန်မာစာသင်ရိုးညွှန်းတမ်းအဖြစ် ရည်ရွယ် ထုတ်ဝေခဲ့တယ်။
အတွဲ(၃)မှာ မြန်မာစကားသံအကြောင်း၊ ဗျည်းသံ၊ သရသံအကြောင်း ဖွဲ့ထုံးနဲ့တကွ စကားသံ ပြောင်းလဲမှုတွေပါ အတော်စုံအောင် ပြုစုဖော်ပြထားတယ်။ တက္ကသိုလ်မြန်မာစာ အဓိက သင်ခဲ့ဖူးသူတွေသင်ရပေမယ့် ဝါသနာမပါသူတွေ မေ့သွားသူများတယ်။
မမှတ်မိတော့တာများတာ၊ အခြားဘာသာအဓိကယူတဲ့ တက္ကသိုလ်အဆင့် သင်ဖူးသူတွေအနေနဲ့ ကတော့အလှမ်းဝေးတာပေါ့။
ဒီတော့ မြန်မာစကားသံတွေအကြောင်း စာပေဝါသနာအိုးတွေ၊ ကဗျာဝါသနာပါပြီး ရေးကျမ်း တွေလေ့လာတဲ့သူတွေမှသာ သိကြမှာဖြစ်တယ်။ မြန်မာစကားသံတွေအကြောင်း ရေးသား ပြုစုခဲ့တဲ့ ဆရာကြီးတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။
ဒဂုန်ဦးစန်းငွေတို့၊ ဟံသာ၀တီဦးဘရင်တို့၊ ဘုတလင်ချစ်လေး၊ ဂုဏ်ထူးဦးသိန်းနိုင်၊ မောင်ခင်မင် (ဓနုဖြူ)စတဲ့ စာရေးဆရာကြီးတွေအများကြီးရဲ့ မြန်မာသဒ္ဒါ၊ မြန်မာစကားသံအကြောင်း စာအုပ် တွေကို ဖတ်မှတ်လေ့လာဖူးရင် အတော်သိကြမှာဖြစ်တယ်။
ယခု ဆရာကြီး ဦးဖေမောင်တင်ရဲ့ ပုံပြစကားသံထွက်ပုံအရ အသံထွက်ပုံသိလွယ်အောင် ရှင်းရှင်းလေးပြောပြပါမယ်။
မြန်မာစကားပြောသူတွေ ဗျည်း၊ သရသံနဲ့ ဌာန်ကရိုဏ်းကို သတိပြုရွတ်ကြရအောင် သင်ပုန်းကြီးအတိုင်းစီစဉ်ထားပုံနဲ့ ရွတ်ကြည့်ကြစို့။
ထိပ်ဆုံးတန်းရှိ က၊ ခ၊ ဂ၊ ဃ၊ င ဆိုတဲ့ ပထမဝဂ် (ဝဂ်ဆိုတာ သံတူ၊ ဌာန်တူ ဗျည်းငါးလုံး တွဲထားတာကိုပြောတာ)ကို အသံထွက်ရွတ်လိုက်ရအောင်။ အာရုံခံပြီး လျှာနဲ့အာထိခတ် တဲ့နေရာကို ရွတ်ရင်းမှတ်ကြည့်ပါ။
က၊ ခ၊ ဂ၊ ဃ၊ င လို့ ရွတ်ဆိုလိုက်ရင် လျှာရဲ့ ဘယ်နေရာနဲ့ အာခေါင်အပေါ်မိုးရဲ့ ဘယ်နေရာကို ရိုက်ခတ်ပြီး အသံထွက်စေတာလဲ။ အာရုံထည့်ပြီး ထိခတ်တဲ့နေရာကို မှတ်ကြည့်ပါ။
သိရပြီ။ လျှာရဲ့ အလယ်ပိုင်းနားနေရာနဲ့ အာခေါင်ရဲ့ အလယ်နားနေရာကို ထိခတ်တာဖြစ်ကြောင်း ခံစားသိရမယ်။ ဒီလိုလည်ချောင်းထဲကလေကို မှုတ်ထုတ်တဲ့အခါ ထိခတ်တဲ့နေရာက နေထွက်လာတဲ့ ပထမဝဂ်ကိုရွတ်တဲ့အသံဖြစ်တယ်။
နောက်ထပ် စ၊ ဆ၊ ဇ၊ ဈ၊ ည ဆိုတဲ့ ဒုတိယဝဂ်ကိုရွတ်ကြည့်ပါ။ အာရုံခံကြည့်တော့ လျှာရဲ့ အလယ်ကနေရှေ့နားနည်းနည်းတိုးလာတဲ့နေရာနဲ့ အာခေါင်ရဲ့ ရှေ့နည်းနည်းတိုးလာတဲ့နေရာချင်း ထိခတ်ပြီး အာစောက်ထဲက မှုတ်ထုတ်တဲ့လေနဲ့ အသံထွက်စေကြောင်း သတိပြုမိမှာဖြစ်တယ်။
ဆက်ပြီး ဋ၊ ဋ္ဌ၊ ဍ၊ ဎ၊ ဏ ဆိုတဲ့ တတိယဝဂ်ကိုရွတ်ပါ။ အာရုံပြုကြည့်ရင် လျှာရဲ့ထိပ်နားနဲ့ အာခေါင်ရဲ့ရှေ့ထိပ်နားထိခတ်ပြီး အာထိပ်ကနေ လေမှုတ်အသံထုတ်ကြောင်း သတိပြုမိမယ်။
ဆက်ပြီး တ၊ ထ၊ ဒ၊ ဓ၊ န ဆိုတဲ့ စတုထ္ထဝဂ်ကို ရွတ်ပါ။ အာရုံပြုကြည့်ရင် လျှာရဲ့ထိပ်ဖျားနဲ့ အာခေါင်ရှေ့ထိပ်ရှိ သွားတွေရဲ့အရင်းကို ထိခတ်ပြီး သွားကိုအမှီပြုလို့အသံထွက်စေကြောင်း သတိပြုမိမယ်။
ဆက်ပြီး ပ၊ ဖ၊ ဗ၊ ဘ၊ မ ဆိုတဲ့ ပဉ္စမဝဂ်ကိုရွတ်ပါ၊နှုတ်ခမ်းချင်းထိခတ်ပြီး လေမှုတ်အသံထွက် ကြောင်းသတိပြုမိပါမယ်။
ကိုင်း-အခု သုံးသပ်ကြည့်ရအောင်။ က၊ ခ၊ ဂ၊ ဃ၊င ဆိုတဲ့ ပထမဝဂ်တုန်းက လျှာရဲ့အလယ်၊ အာခေါင်ရဲ့အလယ်ချင်းထိခတ်ရာက၊ ဒုတိယဝဂ်၊ တတိယဝဂ်၊စတုထ္ထဝဂ်တွေမှာ လျှာ ရဲ့ရှေ့ဘက်ထွက်ပြီး အာခေါင်ရဲ့ရှေ့ ဘက်ကို တိုးတိုးလာပြီး အာ ရှေ့ဆုံးက သွားအရင်းထိ ရောက်အောင် ရှေ့တိုးထိခတ်လာတယ်။
နောက်ဆုံးပဉ္စမဝဂ်လည်းရောက်ရော အာခေါင်အဆုံးက နှုတ်ခမ်းချင်းထိခတ်တဲ့အထိ ပါးစပ်ရဲ့ ရှေ့ဆုံးအဖျားကို ရောက်လာတယ်။ ဒီထက်ရှေ့ထွက်စရာမရှိတော့ဘူး။
ဒီတော့မြန်မာဌာန်ကရိုဏ်းမှာ လျှာနဲ့အာထိခတ်ပြီး အသံထုတ်ပုံကို သေချာစဉ်းစားတတ်ရင် ပထမလျှာရဲ့ အလယ်နဲ့ အာရဲ့အလယ်ကို ရိုက်ခတ်ပြီး တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရှေ့ဘက်ထွက်လာ အောင် ထုတ်ပြတယ်။
နောက်ဆုံးပါးစပ်ရဲ့ ရှေ့ဆုံးရှိ နှုတ်ခမ်းအထိရောက်အောင် အသံခတ်ပြီးပြတယ်။
အဲဒါသဘောတရားနဲ့အညီလေ။ မဇ္စျိမအလယ်အလတ် ကစတယ်-ရှေ့ကိုထုတ်ပြတယ်။ ထိပ်ဆုံးရောက်တော့ ရှေ့ထွက်စရာမရှိတော့ ဘာလုပ်သလဲ။ ကျန်တဲ့ဗျည်း၊ သရတွေနဲ့ အမျိုးမျိုးလုပ်ပြပြီး နောက်ဆုံး အာခံတွင်းကနေ လည်ချောင်းထဲကို ပြန်သိမ်းသွားတယ်။
အဲဒါအသံကို အလယ်ကစတယ်။ ရှေ့အဆုံးထိထုတ်ပြတယ်-ကျန်တာ ကစားပြတယ်-ပြီး ပြန်သိမ်းသွားတယ်။အဲဒီလို အနုတ်၊ အသိမ်းဘယ်လောက်ကောင်းတယ်ဆိုတာ လုပ်ပြသွားပုံကို ဆက်ကြည့်ရအောင်။
အခုဆက်လုပ်ပုံကိုပြောပြမယ်။
ဝဂ် ငါးဝဂ်ပြီးတော့ ယ၊ ရ၊ လ၊ ၀၊ သ ဆိုတဲ့ ‘အဝဂ်’ငါးလုံး အောက်ကလိုက်ပါလာတာရှိတယ်။ ယပက်လက်’ယ’ကို ဆက်ရွတ်ကြည့်ပါ။ လျှာအပေါ်ပြားနဲ့ အာခေါင်အမိုးပြားကိုပွတ်ပြီး အသံ ထုတ်ပြတာလေ။
ဆက်ရွတ်စမ်း။ ‘ရ’ ရကောက်တဲ့။
သူ့ မူရင်းအသံက လျှာရဲ့ ရှေ့အဖျားနားနဲ့ အာခေါင်ရှေ့နားကို အဆက်မပြတ်ထိခေါက် ရိုက်ခတ်ပြီး အသံထွက်စေတာဖြစ်တယ်။ ဆက်ရွတ်ပါ။ ‘လ’တဲ့။ လျှာဖျားကို လိပ်ပြီး ခေါက်ပြတဲ့အသံ။
ကဲ-သုံးသပ်ရအောင်။ ယ၊ ရ၊ လဆိုပြီး ပွတ်ပြ၊ ခေါက်ပြ အမျိုးစုံလုပ်ပြပြီးလို့ လိပ်ပြီးအတွင်း ပြန်သွင်းသွားပြီ။ဘာသံကျန်သေးလဲ။ ‘၀’သံပေါ့။ ‘၀’ဆိုတာ ရွတ်ရင် လျှာလွတ်အာလွတ်သံလို့ ဆိုလေ့ရှိတယ်။
‘၀’ဆိုပြီးအသံထွက်အောင်လုပ်တဲ့အခါ ဒန္ဒသွားနဲ့ ဩဋ္ဌနှုတ်ခမ်းတွေကို ဝိုင်းအောင်လုပ်ပြီး အာထဲက လေမှုတ်ထုတ်မှထွက်လာတဲ့အသံဖြစ်တယ်။အခုလျှာနဲ့အာရော နှုတ်ခမ်းတွေပါ ရိုက်ခတ်ပြီးမျိုးစုံလုပ်ပြသွားပြီ။
ဘာကျန်သေးလဲ။ သွားစစ်စစ်နဲ့ သုံးရတဲ့အသံကျန်သေးတယ်။ အဲဒီတော့ ‘သ’ကို အသံလုပ်ပြ တယ်။ ‘သ’ဆိုတာ လျှာဖျားကို သွားနဲ့ကိုက်ပြီး လေမှုတ်အသံထုတ်ပြလို့ သွားကို ပီပီပြင်ပြင် သုံးပြသွားတာဖြစ်တယ်။
ကိုင်း-ပါးစပ်မှာရှိတဲ့လျှာရယ်၊ အာရယ်၊ သွားရယ်၊နှုတ်ခမ်းရယ် အားလုံးစုံအောင် အသံထုတ် ပြခဲ့ရုံမက အာရော၊ လျှာပါလွတ်အောင်‘၀’ဆိုပြီးလည်းမျိုးစုံအောင်မြန်မာစကားသံထွက်ပြခဲ့ပြီ။
နောက်ဆုံး ‘အ’ သရပဲကျန်တော့တယ်။ သူကနောက်ဆုံးလေ။ ‘အ’လို့ ရွတ်ကြည့်ရအောင်။
အာခေါင်ရဲ့လည်ချောင်းအတွင်းထဲက ထွက်လာတဲ့အသံပေပဲ။ ဒီလိုလုပ်ပြတာက နောက်ဆုံးမှာ အသံကို အာခံတွင်းထဲကနေလည်ချောင်းရင်းထဲ ပြန်သွင်းသွားပုံကို ပြခဲ့တာဖြစ်တယ်။
ဒီတော့ မြန်မာစကားသံရဲ့ ဌာန်ကရိုဏ်းဟာအလယ်အလတ်ကစတယ်၊ အပြင်ထုတ်ပြတယ်၊ အမျိုးမျိုးလုပ်ပြတယ်။ ပြီးတော့ ပြန်သိမ်းသွားတယ်။ အလွန်အနုတ်အသိမ်းကောင်းလှကြောင်း သိလောက်ပါပြီနော်။
အဲဒီလို မြန်မာ့စကားသံကို သံစဉ်၊ သံထွက်အလွန်အစီအစဉ်ကျအောင် ဖန်တီးထားပုံများ ကမ္ဘာကသိရင်အံ့ဩချီးကျူးမဆုံးဖြစ်မှာမို့ဂုဏ်ယူဝမ်းသာနိုင်အောင်ရေးလိုက်ရခြင်းဖြစ်ပါတော့တယ်။
ရေး-အောင်ချိန်ဘွား
