"တစ်နှစ်တစ်ခါ ငရဲရှာ၊ လူ့ရွာ ဘုရားပွဲ"

 "တစ်နှစ်တစ်ခါ ငရဲရှာ၊ လူ့ရွာ ဘုရားပွဲ"

========================================

"တစ်နှစ်တစ်ခါ ငရဲရှာ၊ လူ့ရွာ ဘုရားပွဲ" ဆိုတဲ့ စကားဟာ ရွှေကျင်ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ဆုံးမဩဝါဒဖြစ်ပြီး မြန်မာတွေရဲ့ နှစ်ရှည်လများအသုံးပြုလာတဲ့ ဆိုရိုးစကားတစ်ခုလည်း ဖြစ်လာပါတယ်။ အမည်အားဖြင့် ကြည့်ရင် ဘုရားပွဲဟာ ကုသိုလ်ကောင်းမှုပွဲ၊ ကောင်းမွန်တဲ့အခမ်းအနားဖြစ်သင့်ပေမယ့် လက်တွေ့မှာတော့ တစ်နှစ်တစ်ကြိမ်လာတဲ့ ဒီအချိန်များမှာ လူတွေဟာ မိမိကိုယ်ကို ဒုက္ခပေး၊ ကုသိုလ်ဖျက်၊ နောက်ပါးတွင် ငရဲကိုပါ ဖိတ်ခေါ်မိစေတဲ့ အကျင့်အဆိုးတွေကို ကျူးလွန်လေ့ရှိကြတာကို ဖော်ပြနေတဲ့ စကားကောင်းတစ်ခုပါ။ ဗုဒ္ဓဒေသနာတော်အရ တကယ့်ဘုရားပွဲရဲ့အဓိပ္ပါယ်နဲ့ လက်တွေ့ကျင့်ရပုံကို နှိုင်းယှဉ်ပြီး အသေးစိတ်ရှင်းပြပါမည်။

၁။ ဘုရားပွဲ၏ အမှန်တကယ်အဓိပ္ပါယ်နဲ့ ဗုဒ္ဓဒေသနာ

-------------------------------------------------------------------------------

ဘုရားပွဲကို ကျင်းပခြင်းရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်ကား အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်ပါတယ် -

▪ ဗုဒ္ဓဂုဏ်၊ ဓမ္မဂုဏ်၊ သံဃာဂုဏ်ကို အောက်မေ့သတိရခြင်း၊ - ဘုရားရှင်ဟောကြားခဲ့တဲ့ တရားတော်များကို အမှတ်ရ၊ တန်ဖိုးထား၊ လိုက်နာကျင့်ကြံရန် ရည်ရွယ်ပါတယ်။

▪ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာဝနာ ကုသိုလ်တိုးပွားရန်၊ - ပူဇော်ခြင်း၊ လှူဒါန်းခြင်း၊ သီလစောင့်ထိန်းခြင်း၊ တရားနာခြင်းဖြင့် စိတ်ကိုသန့်ရှင်းစေ၊ ကုသိုလ်စုဆောင်းရန်အတွက်ဖြစ်သည်။

▪ သူတစ်ပါးနှင့် စည်းလုံးညီညွတ်မှုတည်ဆောက်ခြင်း၊ - အိမ်နီးချင်း၊ မိတ်ဆွေ၊ ဆွေမျိုးများနှင့် ကြင်နာစွာဆက်ဆံ၊ အပြန်အလှန်ကူညီရန် အချိန်ကောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

 

ဘုရားရှင်ဟောကြားသည့်အတိုင်း "ကုသိုလ်ကိုပြုစေ၊ အကုသိုလ်ကိုရှောင်ကြဉ်စေ၊ စိတ်ကိုသန့်ရှင်းစေ" ဟူသော တရားသည် ဘုရားပွဲ၌ အထူးလိုက်နာသင့်တဲ့ အဓိကအချက်ဖြစ်ပါသည်။

၂။ "တစ်နှစ်တစ်ခါ ငရဲရှာ" - အဘယ်ကြောင့်ဒီလိုဖြစ်ရသလဲ

-------------------------------------------------------------------------------

တစ်နှစ်တစ်ကြိမ်လာတဲ့ ဘုရားပွဲအချိန်တွေမှာ လူတွေဟာ ကုသိုလ်အစား အကုသိုလ်ကို တိုးပွားစေပြီး နောက်ပါးဘဝ ငရဲသို့ရောက်စေနိုင်တဲ့ အကြောင်းရင်းများစွာရှိနေပါတယ်။ အထူးသဖြင့် အောက်ပါအကျင့်အဆိုးများကို မကြာခဏမြင်တွေ့ရတတ်သည် -

ပျော်ပါးသောက်စားခြင်း

-------------------------------------------------

▪ ဘုရားပွဲဆိုတာနဲ့ အများစုက ပွဲတော်ဆိုတာ အစားအသောက်၊ သောက်စားမှုနဲ့သာ အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ကြသည်။ မလိုအပ်ဘဲ အလွန်အကျွံသောက်စားခြင်း၊ အရက်၊ ဆေးရွက်စသည့် မူးယစ်ပစ္စည်းများ သောက်ခြင်းသည် သီလကိုဖျက်ဆီးပါသည်။

▪ ဗုဒ္ဓဒေသနာတော်တွင် "မူးယစ်ပစ္စည်းမှ ရှောင်ကြဉ်ရမည်" ဆိုတာ ပဥ္စသီလတွင် ပါရှိပြီး၊ မူးယစ်ခြင်းကြောင့် စိတ်မတည်မတန့်ဖြစ်ကာ နောက်ထပ်အကုသိုလ်များစွာကို ကျူးလွန်မိစေနိုင်သည်။

▪ အလွန်အကျွံစားသောက်ခြင်းသည် ကိုယ်ကျန်းမာရေးကိုပါ ထိခိုက်စေပြီး တရားကိုစဉ်းစားရန်ပင် ခက်ခဲသွားစေနိုင်သည်။

 

ရမ်းကားခြင်း၊ အပြုအမူမကောင်းခြင်း

-------------------------------------------------

▪ ပွဲကြီးပွဲကျယ်များတွင် လူတွေစုပြီး စကားသံ၊ ဆူညံသံများဖြင့် ကခြင်း၊ သီချင်းဆိုခြင်းတို့ အလွန်အကျွံပြုလာကြတယ်။

▪ ပွဲ၏ရန်ပုံငွေအဖြစ် လောင်းကစားများ ထဲ့သွင်း​ပြုလုပ်ကြခြင်းကြောင့် ငွေကြေးအလွန်အကျွံသုံးစွဲလာခြင်း၊ ၎င်းတို့သည် မိမိအခြေအနေထက်ကျော်လွန်ပြီး သုံးစွဲခြင်းတို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ကြရသည်။

▪ ဘုရားရှင်က "မေထုန်အကျင့်မှ ရှောင်ကြဉ်ရမည်" ဟု ဟောကြားထားသော်လည်း ပွဲတော်ကိုအကြောင်းပြုပြီး မကောင်းမှုကို တိုင်ပင်ကြကုန်၏။ အမျိုးသားအမျိုးသမီး အလွန်အကျွံပေါင်းသင်းခြင်း၊ အဝတ်အစား မသင့်လျော်ခြင်း၊ အပြောအဆိုမကောင်းခြင်းတို့သည် သီလကိုဖျက်စေသည်။

ရန်ဖြစ်ခြင်း၊ အငြင်းပွားခြင်း

-------------------------------------------------

▪ မူးယစ်မိသောအခါလည်းကောင်း၊ အသင်းအဖေါ်များလွန်းသောအခါလည်းကောင်း၊ အကျိုးမရှိတဲ့အကြောင်းများဖြင့် အငြင်းပွား၊ စကားများပြောကြ၊ ရန်ဖြစ်ကြသည်။

▪ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဆဲဆိုးခြင်း၊ ရိုက်နှက်ခြင်း၊ ပစ္စည်းဖျက်ဆီးခြင်းစတဲ့ ကိုယ်အားဖြင့်မကောင်းမှု၊ နှုတ်အားဖြင့်မကောင်းမှုများ ကျူးလွန်မိကြသည်။

ဘုရားရှင်ဟောကြားသည့်အတိုင်း "အမျက်ဒေါသကို စိုးစဉ်းမျှမဖြစ်စေနှင့်၊ အမျက်ထွက်သူသည် လှပသောစကားကိုပင် မကြားနိုင်၊ အမှန်တရားကိုပင် မမြင်နိုင်တော့ပါ"။ ရန်ဖြစ်ခြင်းသည် နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် ကုသိုလ်စိတ်တို့ ပျောက်ကွယ်သွားစေပြီး ရန်လိုမှု၊ မုန်းတီးမှုကို မျိုးစေ့ချထားရာလည်း ရောက်ရှိစေသည်။

၃။ အမှန်တကယ်ဘုရားပွဲဖြစ်စေဖို့ ဘယ်လိုကျင့်ကြမလဲ

-------------------------------------------------------------------------------

ဘုရားပွဲကို အမှန်တကယ် ကုသိုလ်ရရှိရာပွဲဖြစ်စေချင်လျှင် အောက်ပါအတိုင်း ပြုပြင်ကျင့်ကြသင့်ပါတယ် -

▪ သီလစောင့်ထိန်းပါ၊ - အရက်၊ မူးယစ်ပစ္စည်းမှ ရှောင်ကြဉ်ပါ။ ပဉ္စသီလကို မြဲမြံစွာစောင့်ထိန်းပါ။

▪ အတန်အသင့်သောက်စားပါ၊ - ကျေးဇူးပြု၍ စားသောက်ပါ၊ လိုအပ်သည်ထက်ပိုမစားပါနှင့်။

▪ ရမ်းကားမှုကိုထိန်းသိမ်းပါ၊ - ပျော်ပါးပါ၊ သို့သော် အတိုင်းအတာရှိပါစေ။ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါစေ။

▪ သူတစ်ပါးကိုရိုသေလေးစားပါ၊ - အငြင်းအခုံမဖြစ်ပါနှင့်၊ ရန်မဖြစ်ပါနှင့်။ အမှားရှိလျှင်ခွင့်လွှတ်ပါ၊ သင့်တင့်စွာပြောဆိုပါ။

▪ တရားနာ၊ တရားဆင်ခြင်ပါ၊ - ဘုရားပွဲ၏အဓိကအကျင့်၊ တရားကိုနာခံပါ၊ စိတ်ထဲတွင်ဆင်ခြင်ပါ။

▪ ကုသိုလ်ပွားများအောင်ပြုလုပ်ပါ၊ - လှူဒါန်းခြင်း၊ ကူညီခြင်း၊ ကောင်းသောအတွေးအခေါ်များဖြင့် စိတ်ကိုအလှဆင်ပါ။

နိဂုံး -

"တစ်နှစ်တစ်ခါ ငရဲရှာ၊ လူ့ရွာ ဘုရားပွဲ" ဆိုတဲ့စကားဟာ ကျွန်ုပ်တို့အား သတိပေးနေပါတယ် - ဘုရားပွဲဆိုတာ ကုသိုလ်တိုးပွားရာနေရာဖြစ်သင့်ပြီး၊ အကုသိုလ်ပြုလုပ်ရန် အခွင့်အလမ်းမဟုတ်ပါဘူး။ ပျော်ပါးသောက်စားခြင်း၊ ရမ်းကားခြင်း၊ ရန်ဖြစ်ခြင်းစတဲ့အရာတွေက ဘုရားပွဲကို ကုသိုလ်မြေမှ အကုသိုလ်တက်ရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲစေပြီး "တစ်နှစ်တစ်ခါ ငရဲရှာ" ရတဲ့အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်နေပါတယ်။

ဘုရားရှင်၏သားသမီးများအနေနဲ့ ဖခင်ကိုလည်း သိက္ခာမချစေ၊ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း အကုသိုလ်မဖြစ်ရစေဖို့ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားပွဲတိုင်းကို သီလနှင့်ပြည့်စုံ၊ ဒါနနှင့်ပြည့်စုံ၊ တရားနှင့်ညီတဲ့ အမှန်တကယ်ကုသိုလ်ပွဲတော်အဖြစ် ကျင်းပကြပါစို့။ လူတွေပြောတဲ့အတိုင်း "တစ်နှစ်တစ်ခါ ငရဲရှာ" တဲ့အကျင့်ကိုဖျက်သိမ်းပြီး "တစ်နှစ်တစ်ခါ ကုသိုလ်ရှာ၊ လူ့ရွာ ဘုရားပွဲ" ဖြစ်လာအောင် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ကြိုးပမ်းကြပါစို့။

ယခုအချိန်ကစ၍ သဒ္ဓါတရားဖြင့် စိတ်နှလုံးဖြူစင်စွာ ကုသိုလ်ကောင်းမှုများ ပြုနိုင်ကြပါစေကုန်သတည်း။

                                       သျှင်ပျို(ဉာဏပဒေသာ)

ကိုးကား/-

▪ "တစ်နှစ်တစ်ခါ ငရဲရှာ၊ လူ့ရွာ ဘုရားပွဲ။”(ရွှေကျင်ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ဆုံးမဩဝါဒ)

စကားလက်ဆောင် -

“အသိပညာသည်သာ ဘဝ၏ အလင်းရောင်ဖြစ်ပါသည်။

ဤ ‘ဉာဏပဒေသာ’ မှ ရရှိသော အသိအမြင်များဖြင့် မိမိနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကျိုးပြုနိုင်သော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပါစေ။”

မှတ်ချက်။ ။မူရင်းအတိုင်းသာ လွတ်လပ်စွာ ကူးယူဖော်ပြခွင့်ပြုပါသည်။

#အသိပညာရေးဆိုင်ရာပရဟိတဖောင်ဒေးရှင်း

#သျှင်ပျို_ဉာဏပဒေသာ #ဉာဏပဒေသာ #ÑăṇaPadesă

ဒီဂျားဗူး (déjà vu) ဆိုတာ

 ဒီဂျားဗူး (Deja Vu)

📌 အခုမှ ရောက်ရှိဖူးတဲ့ဒေသ၊ အခုမှ ရှူရှိုက်ဖူးတဲ့ ရနံ့၊ အခုမှ ထိတွေ့ဖူးတဲ အထိအတွေ့ကို ရောက်ဖူး ရှူဖူး ထိတွေ့ဖူးပြီးသားလို့ ခံစားမိတဲ့ စိတ်အခြေအနေကို ဆေးပညာအရ ဒီဂျားဗူး (déjà vu) လို့ခေါ်ပါတယ်။ 

(Hello Sayarwon Panel မှ အချက်အလက် စစ်ဆေးထားပါသည်။ Hello Sayarwon Panel

Dr. Thiha Phyo Myint မှ ရေးသားသည်။ · 12/05/2020 တွင် အသစ်ဖြည့်စွက်ခဲ့သည်။)

ဒီဂျားဗူး (déjà vu) ဆိုတာ ဘာလဲ။

သင်အခုလက်ရှိကြုံနေရတဲ့ အဖြစ်အပျက်တခုခုကို အရင်က တွေ့ကြုံခဲ့ရဖူးသလို ခံစားနေရပါသလား။ ဒီလိုမျိုး ထူးထူးဆန်းဆန်းခံစားရခြင်းကို ဒီဂျားဗူး (déjà vu) လို့ခေါ်ပြီး လူအတော်များများ ကြုံတွေ့ရလေ့ ရှိပါတယ်။ဦးနှောက်က မှားယွင်းပြီး ဖန်တီးလိုက်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကြောင့် ဒီလို တွေ့ကြုံရတာလို့ အရင်က ယူဆခဲ့ကြပါတယ်။ အင်္ဂလန်နိုင်ငံ St Andrews တက္ကသိုလ်က ပညာရှင် Akira O’Connor ပြုလုပ်တဲ့ လေ့လာသုတေသန ပြုချက်အသစ်က ပိုပြီးတိကျတဲ့ ဖြေရှင်းချက်ကို ပေးခဲ့ပါတယ်။ ပါဝင်ကူညီပြီး စမ်းသပ်ခံပေးသူတွေကို fMRI ရိုက်ပြီး စစ်ဆေးစမ်းသပ်ချက်အရ ဒီဂျားဗူး (déjà vu) ဖြစ်စဉ်မှာ ဦးနှောက်ရဲ့ အရှေ့ပိုင်း ဧရိယာ(ဆုံးဖြတ်ချက်ချတဲ့ လုပ်ငန်းကို လုပ်ပေးတဲ့ ဦးနှောက်ဧရိယာ) ပါဝင်ပတ်သက်မှုရှိတယ်ဆိုတာကို တွေ့ရှိခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးတယ်လို့ ထင်နေရတာနဲ့ တကယ်တမ်းတွေ့ကြုံနေရတာတို့ အကြားမှာ ပဋိပက္ခဖြစ်နေတဲ့အခါ ဦးနှောက်အရှေ့ပိုင်းနေရာဟာ မှတ်ဉာဏ်ဟောင်းတွေကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ပြီး အချက်ပြမှုတွေကို ပေးပို့နေတာဖြစ်မယ်လို့ O’Connor က ယုံကြည်ပါတယ်။

#ဒီဂျားဗူး (Deja Vu)

ဒီဂျားဗူး (Déjà vu) ဟာ သင့်ဦးနှောက်ကျန်းမာစွာ အလုပ်လုပ်နေကြောင်းပြတဲ့ သက်သေဖြစ်တယ်။

ဒီတွေ့ရှိမှုတွေက ဘာကိုညွှန်ပြနေသလဲဆိုတော့ ဒီဂျားဗူး (Déjà vu) ဟာ သင့်ဦးနှောက်ကျန်းမာစွာ အလုပ်လုပ်နေကြောင်းပြတဲ့ သက်သေဖြစ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ သင့်အနေနဲ့ ဒီ ဖြစ်စဉ်ကို တွေ့ကြုံခံစားနေရချိန်မှာ သင်ဦးနှောက်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ပြန်လည်စစ်ဆေးတဲ့ အစိတ်အပိုင်းဟာ ကောင်းစွာ အလုပ်လုပ်နေပါတယ်။ ဒါကြောင့် သင်ဟာ မေ့တတ်သူတယောက် မဖြစ်နိုင်သေးပါဘူး။ ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့သိရှိပြီးသား အချက်တချက်ဖြစ်တဲ့ “deja vu ဟာ အသက်အရွယ်ကြီးသူတွေမှာ ဖြစ်ခဲတယ် “ဆိုတဲ့ အချက်နဲ့ သွားကိုက်ညီနေပါတယ်။ ငယ်စဉ်က deja vu ဖြစ်စဉ်ကို မကြာခဏဆိုသလို တွေ့ကြုံနေရသူတွေဟာ အသက်တဖြည်းဖြည်းကြီးလာပြီး မှတ်ဉာဏ်အားနည်းလာတာနဲ့အမျှ deja vu ဖြစ်တာ နည်းပါးသွားတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။

ဒီကောက်ချက်ဟာ deja vu ဖြစ်စဉ်ကို တခါမှ မခံစားဖူးသူတွေအတွက် မမှန်တဲ့အတွက် ဒါဟာ သံသယ ဖြစ်စရာ တွေ့ရှိချက်လို့ တချို့သိပ္ပံပညာရှင်တွေက ယူဆပါတယ်။ တချို့လူတွေဟာ အပြစ်အနာအဆာ လုံးဝမရှိတဲ့ မှတ်ဉာဏ်စနစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့အတွက် (deja vu ဖြစ်စဉ်မှာ အဓိကအကြောင်းရင်းခံဖြစ်တဲ့) မှတ်ဉာဏ်မှားယွင်းမှု ဖြစ်ပေါ်စရာ အကြောင်းမရှိတာမို့

deja vu ကို မကြုံတွေ့ရတာလို့ O’Connor ကပြန်လည် ချေပထားပါတယ်။

#ဒီဂျားဗူး (Déjà vu) နဲ့ အတက်ရောဂါ

Deja vu နဲ့ medial temporal lobe အတက်ရောဂါ (ဦးနှောက်ရဲ့ hippocampus လို့ခေါ်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းကို ထိခိုက်စေတဲ့ အတက်ရောဂါတမျိုး)ဖြစ်ပွားရခြင်းတို့အကြားမှာ ဆက်စပ်မှု ရှိနေတယ်လို့ လေ့လာမှု အချို့က ဆိုပါတယ်။ ဦးနှောက်မှာရှိတဲ့ hippocampus အစိတ်အပိုင်းဟာ မှတ်ဉာဏ်ထိန်းသိမ်းစီမံမှုလုပ်ငန်းမှာ အရေးကြီးတဲ့ နေရာက ပါဝင်ပါတယ်။ အာရုံကြောနှင့်စိတ်ပညာ ဆေးပညာဂျာနယ်မှာ ဖော်ပြထားချက်အရ deja vu ဖြစ်စဉ်ကို တောက်လျှောက်ခံစားနေရသူတွေဟာ အတက်ရောဂါ စတင်ခံစားနေရပြီလို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေဟာ အာရုံကြောတွေမှားယွင်းသတင်းပို့တာနဲ့ ဒီဂျားဗူး (déjà vu) ဖြစ်စဉ်တို့အကြား ဆက်စပ်မှုရှိတာကို စတင်စဉ်းစားလာကြပါတယ်။ ဒီဂျားဗူး (déjà vu) ဟာ ကျွန်တော်တို့အတွက် ကောင်းကျိုးပေးနိုင်သလား ဒါမှမဟုတ် ဆိုးကျိုးပေးနိုင်သလားဆိုတာကို ဘယ်သူမှ အတပ်မပြောနိုင်ပါဘူး။deja vu ဖြစ်စဉ်ကို ခံစားရတာဟာ လူတွေကို သူတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ပိုင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြန်လည်စစ်ဆေးဖို့ နဲ့ ကိုယ့်မှတ်ဉာဏ်တွေကို သိပ်မယုံစားတော့ဖို့သတိပေးချက်တခုဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

 မှတ်ဉာဏ် အရည်အသွေးဟာ သင်မသိလိုက်ဘဲ ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်ဆိုတာကို လေ့လာချက်တွေအရ ကျွန်တော်တို့ သိရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီအချက်ဟာ deja vu နဲ့ ဆက်စပ်ပတ်သက်မှု ရှိကြောင်းကိုတော့ ရှင်းပြနိုင်စရာ သက်သေပြချက် မရှိပါဘူး။

*** Hello ဆရာဝန် ကျန်းမာရေးစာမျက်နှာမှ ကူးယူဖော်ပြသည်။

Property Tax အမျိုးအစားများ

 အိမ်မရောင်းဘဲ အခွန်ပေးရခြင်းရဲ့ နောက်ကွယ်.... သို့မဟုတ် Property Tax အမျိုးအစားများ

အိမ်တစ်လုံးဝယ်ပြီး ငွေအကုန်ချေလိုက်ပြီ။ အကြွေးလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကိုယ်နေတဲ့အိမ်ဆိုတော့ ငှားခလည်း မရဘူး။  ငှားလဲ မစား တော့ ဝင်ငွေ မဝင်ဘူးဆိုပါတော့။ ဒါပေမယ့် နှစ်တိုင်း အခွန်လွှာ ရောက်လာတယ်။ မဖြစ်မနေ ပေးဆောင် နေရတယ်။  ဒီလိုအခြေအနေ ကလည်း တစ်ချို့ နိုင်ငံ တွေမှာ ရှိတတ် လေ့ရှိပါတယ်။ 

ဒီအခါမှာ “ငါ့အိမ်က ဝင်ငွေတောင် မရဘူး။ ဘာလို့ အခွန်ပေးနေရသေးတာလဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို အိမ်ရှင်တချို့ မေးကြပါတယ်။

ဒီမေးခွန်းကို ဖြေဖို့ အိမ်ကရတဲ့ဝင်ငွေနဲ့ အိမ်ကိုပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းကို အရင်ခွဲကြည့်ရပါမယ်။ အိမ်ငှားခရလို့ ကောက်တဲ့အခွန်၊ အိမ်ရောင်းပြီး မြတ်လို့ကောက်တဲ့အခွန်၊ အိမ်ပိုင်ဆိုင်ထားလို့ ပုံမှန်ကောက်တဲ့အခွန်တို့ဟာ ကောက်ခံရတဲ့အကြောင်းရင်း မတူပါဘူး။

လတ်တလောမှာ ခေတ်စားနေတဲ့ Property Tax ဆိုတာကို မြန်မာ မှာ သဘောပေါက်ကြတာက အိမ်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအပေါ် မှာသာ ကောက်တဲ့ အခွန်လို့ မြင်နေထင်နေကြပါတယ်။ အိမ်တစ်လုံးပိုင်ရင် အခွန်နှုန်း တစ်နှစ်ကို ဘယ်လောက်၊ နှစ်လုံးပိုင်ပြီ ဆိုရင် ဘယ်လောက်တိုးကောက်မယ်၊ သုံးလုံး ဆိုရင် ဘယ်လောက်ဖြစ်သွားမယ် စသဖြင့်ပါပဲ ။ ဒါက အိမ်ပိုင်ဆိုင်မှု တွေကို လျော့ချ ပြီး အိမ်ခြံမြေ ဈေး ကို ကျစေ လိမ့်မယ်လို့လဲ မြင်ကြတာကိုတွေ့ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီ တစ်မျိုးထဲက Property Tax မဟုတ် ပါဘူး။ Property Tax.  ဆိုတာ အထက်က ပြောသလို အိမ်ငှားခ ရလို့ ကောက်တဲ့ အခွန်၊ အိမ်ရောင်းဝယ် လို့ မြတ် လို့ ကောက်တဲ့ အခွန်၊ အိမ်ပိုင်ဆိုင်ထားလို့ ပုံမှန်ကောက်တဲ့ အခွန် လို့ အဓိက ခွဲခြားနိုင်ပြီး ဝယ်လိုက်လို့ အမည်ပေါက်ပြောင်း အခွန်ဆောင်ရတာ၊ စာချုပ်စာတမ်း တံဆိပ်ခေါင်းခွန် စတဲ့ အမျိုးအစားတွေ အများအပြား ရှိနေပါတယ်။ 

ကျွန်တော်တို့ ပြောနေတဲ့ Property Tax ဆိုတာ အများအားဖြင့် မြေနဲ့အဆောက်အအုံကို ပိုင်ဆိုင်ခြင်း၊ အသုံးပြုခြင်းအပေါ် ပုံမှန်စည်းကြပ်တဲ့ ပစ္စည်းခွန်ပါ။ ဒါပေမယ့် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံမှာ Property Tax လို့ ခေါ်ထားတဲ့အရာဟာ အခြားနိုင်ငံက အမည်တူအခွန်နဲ့ တစ်ထပ်တည်း မကျနိုင်ပါဘူး။

ဒါကြောင့် နိုင်ငံတကာဇယားတစ်ခုမှာ “ရှိ”၊ “မရှိ” ဆိုတဲ့ စကားနှစ်လုံးကိုပဲ ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင် စနစ်ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့အပိုင်းကို လွတ်သွားနိုင်ပါတယ်။

## အခွန်နှုန်းကို မကြည့်ခင် အခွန်တွက်တဲ့အခြေခံကို ကြည့်ပါ

စိတ်ကူးနမူနာတစ်ခု တွက်ကြည့်ရအောင်။ အိမ်တစ်လုံးရဲ့ အခွန်တွက်ဖို့ သတ်မှတ်တန်ဖိုးက ကျပ်သိန်း ၁၀၀၀၊ နှစ်စဉ်နှုန်းက ၀ ဒသမ ၅ ရာခိုင်နှုန်းဆိုရင် တစ်နှစ် ကျပ်သိန်း ၅ ကျပါမယ်။

နောက်စနစ်တစ်ခုမှာ အဲဒီအိမ်ရဲ့ ခန့်မှန်းနှစ်စဉ်ငှားရမ်းတန်ဖိုးက ကျပ်သိန်း ၆၀၊ အခွန်နှုန်းက ၅ ရာခိုင်နှုန်းဆိုရင် တစ်နှစ် ကျပ်သိန်း ၃ ကျပါတယ်။

နှုန်းကိုပဲ ကြည့်ရင် ဒုတိယစနစ်က ဆယ်ဆမြင့်နေတယ်။ တကယ်ပေးရတဲ့ငွေကတော့ ပထမစနစ်ထက် နည်းနေပါတယ်။ ဒီနှုန်းနဲ့တန်ဖိုးတွေဟာ တွက်ပုံရှင်းပြဖို့ ယူထားတဲ့ နမူနာတွေပါ။

အခွန်နှုန်း ဘယ်လောက်လဲဆိုတာနဲ့အတူ “ဘယ်တန်ဖိုးအပေါ် မြှောက်တာလဲ” ဆိုတာ မေးရတဲ့အကြောင်းရင်းက ဒီလိုပါပဲ။

## စင်ကာပူနဲ့ ဂျပန်မှာ ဘယ်လိုကွာသလဲ

စင်ကာပူမှာ Property Tax ကို အိမ်ရောင်းဈေးအပေါ် တိုက်ရိုက်တွက်တာထက် Annual Value လို့ခေါ်တဲ့ ခန့်မှန်းနှစ်စဉ်ငှားရမ်းတန်ဖိုးကို အခြေခံပါတယ်။ အိမ်ရှင်ကိုယ်တိုင်နေတဲ့အိမ်နဲ့ ကိုယ်တိုင်မနေတဲ့အိမ်မှာ နှုန်းထားကွာပါတယ်။

IRAS ရဲ့ တရားဝင်နမူနာအရ ကိုယ်တိုင်နေထိုင်တဲ့အိမ်ရဲ့ Annual Value ဟာ စင်ကာပူဒေါ်လာ ၃၆၀၀၀ ဆိုရင် ၂၀၂၅ ဇန်နဝါရီ ၁ ရက်မှစတဲ့ နှုန်းထားအရ ပထမ ၁၂၀၀၀ ကို သုညရာခိုင်နှုန်း၊ ကျန် ၂၄၀၀၀ ကို ၄ ရာခိုင်နှုန်းနဲ့ တွက်ပါတယ်။ ပေးရတဲ့အခွန်က ဒေါ်လာ ၉၆၀ ဖြစ်ပါတယ်။ အိမ်ရောင်းဈေးရဲ့ ၄ ရာခိုင်နှုန်းကို ကောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ [IRAS အခွန်နှုန်းနှင့် နမူနာတွက်ချက်မှု](https://www.iras.gov.sg/quick-links/tax-rates/property-tax-rates)

ဂျပန်မှာတော့ Fixed Assets Tax ရှိပါတယ်။ နာဂိုယာမြို့ရဲ့ ၂၀၂၅ လမ်းညွှန်မှာ ဒီအခွန်နှုန်းကို ၁ ဒသမ ၄ ရာခိုင်နှုန်းလို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။ သတ်မှတ်မြို့ပြစီမံကိန်းဧရိယာက မြေနဲ့အိမ်တွေမှာ City Planning Tax ၀ ဒသမ ၃ ရာခိုင်နှုန်းလည်း သက်ဆိုင်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အခွန်တွက်ဖို့သတ်မှတ်တန်ဖိုး၊ လူနေမြေအတွက် သက်သာခွင့်တို့ကိုပါ ထည့်ကြည့်ရပါတယ်။ အိမ်ကြော်ငြာဈေးကို ယူပြီး နှုန်းနှစ်ခု ပေါင်းမြှောက်လိုက်ရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး။ [နာဂိုယာမြို့ တရားဝင်အခွန်လမ်းညွှန်](https://www.city.nagoya.jp/_res/projects/default_project/_page_/001/042/197/guide2025.pdf)

## တောင်ကိုရီးယားနဲ့ ထိုင်ဝမ်က ပိုင်ဆိုင်မှုပုံစံကိုပါ ကြည့်တယ်

တောင်ကိုရီးယားမှာ ဒေသန္တရပစ္စည်းခွန်အပြင် သတ်မှတ်တန်ဖိုးကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်တဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေမှာ Comprehensive Real Estate Holding Tax ဆိုတဲ့ အခွန်လည်း ရှိပါတယ်။ အိမ်တစ်လုံးချင်းကိုသာ ကြည့်တာမျိုးထက် နိုင်ငံတစ်ဝန်း ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ သက်ဆိုင်ရာအိမ်ခြံမြေတန်ဖိုးကို စုကြည့်တဲ့ သဘောပါ။ ကိုယ်ပိုင်နေစရာတစ်အိမ်နဲ့ အိမ်များစွာကိုင်ထားခြင်းတို့အတွက် စည်းမျဉ်းနဲ့ သက်သာခွင့်ကွာနိုင်ပါတယ်။ [တောင်ကိုရီးယား အမျိုးသားအခွန်ဌာန](https://j.nts.go.kr/nts/cm/cntnts/cntntsView.do?cntntsId=7739&mi=2357)

ထိုင်ဝမ်မှာ မြေတန်ဖိုးခွန်နဲ့ အိမ်ခွန်ကို ခွဲထားပါတယ်။ အိမ်ခွန်ဘက်မှာလည်း ကိုယ်တိုင်နေတဲ့အိမ်နဲ့ ကိုယ်တိုင်မနေတဲ့အိမ်ကို တူတူမတွက်ပါဘူး။ ၂၀၂၄ ဇူလိုင် ၁ ရက်မှာ အသက်ဝင်ခဲ့တဲ့ House Tax 2.0 ပြုပြင်မှုအရ ကိုယ်တိုင်မနေတဲ့ လူနေအိမ်တွေရဲ့ ဥပဒေသတ်မှတ်နှုန်းအကွာအဝေးကို ၂ မှ ၄ ဒသမ ၈ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ပြောင်းထားပါတယ်။ သတ်မှတ်ချက်ပြည့်မီတဲ့ မိသားစုတစ်စုရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကိုယ်တိုင်နေထိုင်ရာအိမ်အတွက်တော့ ၁ ရာခိုင်နှုန်းနှုန်းထား ရနိုင်ပါတယ်။ ဒါဟာ အိမ်အားလုံးကို အရောင်းဈေးရဲ့ ၄ ဒသမ ၈ ရာခိုင်နှုန်း ကောက်တာလို့ မဆိုလိုပါဘူး။ [ထိုင်ဝမ် ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးဌာန](https://www.mof.gov.tw/Eng/singlehtml/8c36eef876024991ab67442a61508f19?cntId=872fcdd9357a40a9954ebb9e277c614f)

ဒီစနစ်နှစ်ခုက ပြတဲ့ မေးခွန်းဟာ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းပါတယ်။ အိမ်တစ်လုံးမှာ ကိုယ်တိုင်နေသူနဲ့ အိမ်အများကြီးကိုင်ထားသူကို ဘယ်လောက်အထိ တူတူဆက်ဆံသင့်သလဲဆိုတာပါ။

## တရုတ်မှာ မရှိဘူးလို့ အလွယ်ပြောလို့မရဘူး

တရုတ်မှာ အကန့်အသတ်နဲ့ ကောက်ခံ တတ်ပြီး မြို့အချို့မှာ ရှိကာ တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာ ကောက်ခံခြင်း တော့မတွေ့ရသေးပါဘူး။ ဒါပေမယ့် တရုတ်မှာ အိမ်ခြံမြေဆိုင်ရာအခွန် မရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပုံမှန်စည်းမျဉ်းအရ တစ်ဦးချင်းပိုင်ဆိုင်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းမသုံးသောအိမ်ခြံမြေကို ပစ္စည်းခွန်ကင်းလွတ်ခွင့်ပေးထားတဲ့ အပိုင်းရှိပါတယ်။ [တရုတ်အခွန်ဌာန၏ ရှင်းလင်းချက်](https://shanxi.chinatax.gov.cn/zcfg/detail/sx-11400-3815-1696313)

ဒါပေမယ့် ရှန်ဟိုင်းလို နေရာမှာ အိမ်အချို့အတွက် သီးခြားစမ်းသပ်ကောက်ခံမှု ရှိပါတယ်။ ရှန်ဟိုင်းအခွန်ဌာနရဲ့ ၂၀၂၆ ရှင်းလင်းချက်မှာ ဒေသခံမိသားစုတွေ အသစ်ဝယ်တဲ့ ဒုတိယအိမ်နဲ့အထက်၊ ဒေသခံမဟုတ်သူတွေ အသစ်ဝယ်တဲ့အိမ်တို့အတွက် သတ်မှတ်ချက်အရ အခွန်သက်ဆိုင်ကြောင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။ ကင်းလွတ်မှုနဲ့ အသေးစိတ်သတ်မှတ်ချက်တွေကို ထပ်စစ်ရပါတယ်။ [ရှန်ဟိုင်း အခွန်ဌာန](https://shanghai.chinatax.gov.cn/tax/xwdt/ztzl/grsx/fwjy/grfclsx/202411/t474229.html)

“တရုတ်မှာ အခွန်မရှိဘူး” ဆိုတာထက် “ဘယ်ပစ္စည်း၊ ဘယ်အသုံးပြုမှုနဲ့ ဘယ်မြို့အတွက်လဲ” လို့ မေးခြင်းက ပိုမှန်ပါတယ်။

## ဟောင်ကောင်မှာ ဆိုရင် 

 ဟောင်ကောင်မှာ Property Tax ဆိုတဲ့အမည်နဲ့ အခွန်ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီအခွန်က ငှားရမ်းဝင်ငွေကို အခြေခံပါတယ်။

ဟောင်ကောင် IRD ရဲ့ ရှင်းလင်းချက်အရ ၂၀၂၆/၂၇ အပါအဝင် ဖော်ပြထားတဲ့ အခွန်နှစ်တွေအတွက် အသားတင်စည်းကြပ်တန်ဖိုးအပေါ် ၁၅ ရာခိုင်နှုန်း ကောက်ပါတယ်။ ရရှိငှားခထဲက သက်ဆိုင်ရာနုတ်ပယ်ခွင့်တွေ၊ ပိုင်ရှင်ပေးထားတဲ့ Rates နဲ့ သတ်မှတ်ပြုပြင်စရိတ်သက်သာခွင့်တို့ကို တွက်ပြီးမှ အခွန်ကျသင့်ငွေ ရပါတယ်။ [ဟောင်ကောင် IRD](https://www.ird.gov.hk/eng/tax/bir57se_notes.htm)

တစ်ဖက်မှာ Rates နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ Government Rent စနစ်တွေလည်း ရှိပါတယ်။ ဒီနေရာက Rateable Value ဆိုတာ ခန့်မှန်းနှစ်စဉ်ငှားရမ်းတန်ဖိုးပါ။ အဲဒီစနစ်တွေကို ငှားရမ်းဝင်ငွေအပေါ် ကောက်တဲ့ Property Tax နဲ့ သီးခြားခွဲကြည့်ရပါတယ်။ [ဟောင်ကောင် ရာပြတ်ဌာန](https://www.rvd.gov.hk/doc/en/ratesandrent.pdf)

## ထိုင်း မလေးရှားနဲ့ အင်ဒိုနီးရှား

ထိုင်းမှာ ၂၀၂၀ မှ စတင်အသုံးပြုတဲ့ Land and Building Tax စနစ်က မြေနဲ့အဆောက်အအုံကို လက်တွေ့အသုံးပြုပုံအလိုက် ခွဲကြည့်ပါတယ်။ စိုက်ပျိုးရေး၊ လူနေအိမ်၊ အခြားအသုံးပြုမှုနဲ့ လွတ်ထားမှုတို့ကို တူညီတဲ့အုပ်စုအဖြစ် မတွက်ပါဘူး။ ကိုယ်တိုင်နေတဲ့ အိမ်တစ်လုံးနဲ့ အသုံးမချဘဲထားတဲ့မြေဟာ အခွန်သဘောတရားအရ ကွာနေပါတယ်။ [ထိုင်းဒေသန္တရအခွန် ရှင်းလင်းစာစောင်](https://www.sakaeocity.go.th/finance/fileupload/419007042563.pdf)

မလေးရှားမှာ Assessment Tax နဲ့ Quit Rent ကို ခွဲသိဖို့ လိုပါတယ်။ Assessment Tax က ဒေသန္တရအာဏာပိုင်က စည်းကြပ်တဲ့ ပစ္စည်းဆိုင်ရာအခွန်ဖြစ်ပြီး Quit Rent က ပြည်နယ်အဆင့် မြေခွန်ဆိုင်ရာပေးဆောင်မှုပါ။ ဒါကြောင့် နှစ်ခုလုံးကို “စည်ပင်ကောက်တဲ့ အခွန်တစ်မျိုး” လို့ မရောသင့်ပါဘူး။ [ပီနန်မြို့တော် ပစ္စည်းစည်းကြပ်မှု](https://www.mbpp.gov.my/en/services/perkhidmatan-utama/penilaian-harta), [မလေးရှားအစိုးရ Quit Rent ဝန်ဆောင်မှု](https://www.malaysia.gov.my/en/digital-services/kelantan-quit-rent-payment)

အင်ဒိုနီးရှားမှာ PBB လို့ခေါ်တဲ့ မြေနဲ့အဆောက်အအုံခွန် ရှိပါတယ်။ ကျေးလက်နဲ့မြို့ပြဆိုင်ရာ PBB-P2 ကို ဒေသန္တရအစိုးရက စီမံကောက်ခံပြီး စိုက်ခင်း၊ သစ်တောနဲ့ သတ္တုတူးဖော်ရေးလို သီးခြားကဏ္ဍအချို့ကိုတော့ ဗဟိုအဆင့်က စီမံပါတယ်။ ဒီမှာလည်း “တစ်နိုင်ငံလုံး တစ်ဌာနတည်းက အိမ်တိုင်းကို တူတူကောက်တယ်” ဆိုတဲ့ပုံ မဟုတ်ပါဘူး။ [အင်ဒိုနီးရှား အခွန်ဌာန](https://www.pajak.go.id/index.php/id/artikel/pajak-bumi-dan-bangunan-siapakah-yang-mengelola)

## Property Tax ရဲ့ ကောင်းကျိုးက ဘယ်မှာရှိသလဲ

ကျွန်တော်တို့ အိမ်တစ်လုံးဝယ်တဲ့အခါ အိမ်ရှေ့လမ်းကိုပါ ဝယ်လို့ရသလား။ ရေမြောင်းကို ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း ပြင်လို့ရသလား။ လမ်းမီးနဲ့ အမှိုက်သိမ်းစနစ်ကို အိမ်တစ်အိမ်တည်းက အပြည့်အဝလုပ်လို့ရသလား။

ဒီဝန်ဆောင်မှုတွေဟာ အများနဲ့ဆိုင်ပါတယ်။ စနစ်တကျကောက်ခံပြီး တကယ်ပြန်သုံးနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းခွန်က ဒေသဝန်ဆောင်မှုအတွက် ပုံမှန်ဘဏ္ဍာငွေ ရစေနိုင်ပါတယ်။ လမ်းနဲ့ပတ်ဝန်းကျင် ကောင်းလာရင် နေထိုင်မှုအကျိုးရပြီး အိမ်ခြံမြေရဲ့ အသုံးဝင်မှုလည်း တိုးနိုင်ပါတယ်။ ဒါဆိုရင် အဲဒီနေရာဒေသ က အိမ်ခြံမြေ ဈေးကလဲ တက်လာတော့တာပါပဲ။ ဒါဆိုရင် ဒီအိမ်ခြံမြေကို ဘဏ်ချေးငွေယူတာမျိုး လုပ်ပြီး ဒေသ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ ပိုပြီး ကြီးထွား ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာနိုင်ပြန်ပါတယ်။ 

နောက်ကောင်းကျိုးက မြေဟာ နေရာရွှေ့မရခြင်းပါ။ စာရင်းနဲ့ တန်ဖိုးသတ်မှတ်မှု ကောင်းရင် အခွန်အခြေခံကို သိရှိဖို့ အထောက်အကူဖြစ်ပါတယ်။ အစိုးရ နဲ့ စည်ပင်သာယာအတွက်က အရောင်းအဝယ်ရှိမှ ဝင်ငွေရတဲ့ လွှဲပြောင်းအခွန်ထက် ပုံမှန်ပစ္စည်းခွန်က ဘဏ္ဍာငွေကို ပိုတည်ငြိမ်စေနိုင်ပါတယ်။  

 ပိုပြီး ဒေသအတွက် လုပ်ဆောင်စရာတွေကို အစီအစဉ် ပိုမိုချမျတ် ဆောင်ရွက်နိုင်စေပါတယ်။ [OECD ပစ္စည်းခွန်ဆိုင်ရာ သုံးသပ်ချက်](https://www.oecd.org/en/publications/housing-taxation-in-oecd-countries_03dfe007-en/full-report/component-6.html)

ဒါကြောင့် လွှဲပြောင်းရောင်းချမှ ရတဲ့ အခွန်ထက် နှစ်စဉ် ပုံသေ ရရှိနေတဲ့ အခွန် က ဒေသတိုးတက်ရေး ကိုပိုအထောက်အကူ ပြု နိုင်ပြန်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် အသုံးမချ ၊ လူမနေ ပဲ အလွတ်ဖြစ်နေတဲ့ မြေ တွေကို လဲ အသုံး ချ လာ အောင် တွန်းအားပေးနိုင်ပါတယ်။ 

ဒါပေမယ့် အခွန်ရှိတာနဲ့ အိမ်ဈေးကျမယ်၊ ပူဖောင်းပျောက်မယ်လို့ အာမခံလို့ မရပါဘူး။ နေစရာလိုအပ်ချက်၊ ဆောက်လုပ်စရိတ်၊ ချေးငွေနဲ့ အိမ်အသစ်ရရှိမှုတို့ကလည်း သက်ရောက်နေပါတယ်။

## ဆိုးကျိုးကို မမြင်ဘဲ နှုန်းတိုးလို့မရဘူး

တစ်ခု နားလည် ဖို့ လိုတာကတော့  အိမ်ပိုင်ဆိုင်မှု ရှိနေပြီး အိမ်တန်ဖိုးတစ်ခု ရှိနေ သူတိုင်း ငွေလက်ထဲရှိသူ မဟုတ်ပါဘူး။

မိဘအမွေအိမ်မှာနေတဲ့ အငြိမ်းစားတစ်ယောက်ကို စဉ်းစားကြည့်ပါ။ အိမ်တည်နေရာကောင်းလာလို့ တန်ဖိုးတက်သွားတယ်။ သူ့လစဉ်ဝင်ငွေကတော့ မတက်ဘူး။ အိမ်ခြံမြေဈေး တက်၊ ရာဖြတ်ဈေး တက်လာလို့ အခွန်တန်ဖိုးပြန်ဖြတ်ပြီး ပေးရငွေ ရုတ်တရက်တက်လာရင် အိမ်ဈေးတက်တာကိုတောင် သူက စိတ်ပူနေရနိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဝင်ငွေနည်းသူသက်သာခွင့်၊ အရစ်ကျနဲ့ သတ်မှတ်ချက်ရှိတဲ့ နောက်မှပေးဆောင်ခွင့်တို့ကို စဉ်းစားရပါတယ်။ ငွေကြေးအခြေအနေမကြည့်ဘဲ ပစ္စည်းတန်ဖိုးကိုပဲ ကြည့်ရင် မမျှတမှု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

တန်ဖိုးသတ်မှတ်မှု မမှန်တာကလည်း ပြဿနာကြီးပါ။ လမ်းတစ်လမ်းတည်းက အခြေအနေတူတဲ့အိမ်နှစ်လုံးကို မတူညီစွာတွက်ထားရင် အခွန်ထမ်းက ကျေနပ်မှာ မဟုတ်ပြန်ပါဘူး။ တန်ဖိုးဟောင်းကို မပြင်ဘဲထားရင်လည်း ဈေးကွက်ပြောင်းလဲမှုနဲ့ အခွန်ဝန်ထုပ် မကိုက်တော့ပါဘူး။ သတ်မှတ်ပုံပွင့်လင်းဖို့နဲ့ ပြန်လည်စိစစ်တောင်းခံနိုင်ဖို့ လိုပါတယ်။

အိမ်ရှင်က အခွန်တိုးလာလို့ ငှားခတင်ချင်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အခွန်အားလုံးကို အငှားသမားဆီ လွှဲပေးနိုင်မယ်လို့ မသေချာပါဘူး။ အခြားအိမ်ရွေးချယ်စရာနဲ့ ငှားနိုင်အားတို့က သက်ရောက်ပါတယ်။ အခွန်တိုးရင် ငှားခအမြဲတိုးမယ်လို့လည်း မပြောနိုင်သလို အငှားသမားအပေါ် လုံးဝမထိဘူးလို့လည်း မယူဆသင့်ပါဘူး။

အရေးအကြီးဆုံးတစ်ခုက ကောက်ခံရငွေကို ဘယ်လိုသုံးသလဲဆိုတာပါ။ အခွန်လွှာက ပုံမှန်ရောက်ပြီး လမ်းပေါက်တွေ၊ ပိတ်နေတဲ့ရေမြောင်းတွေကတော့ ပုံမှန်ကျန်နေတယ်ဆိုရင် ပြည်သူက အခွန်ရဲ့အကျိုးကို မမြင်တော့ပါဘူး။ ပေးရတဲ့ငွေနဲ့ ရရှိတဲ့ဝန်ဆောင်မှုကြားက ဆက်နွှယ်မှုကို ရှင်းပြနိုင်ဖို့ လိုပါတယ်။

## မြန်မာအတွက် ယူသင့်တဲ့သင်ခန်းစာ

မြန်မာမှာလည်း စည်ပင်ပစ္စည်းခွန် ရှိပြီးသားပါ။ ရန်ကုန်မှာ အိမ်ခွန်၊ မြူနီစပယ်ခွန်၊ ကွာတာကြေးလို့ သိကြတဲ့အခွန်ဟာ ငှားရမ်းဝင်ငွေခွန်နဲ့ သီးခြားဖြစ်ပါတယ်။ YCDC ကလည်း ရာပြတ်တန်ဖိုးဟာ အရောင်းကာလတန်ဖိုးကို ဖြတ်တာမျိုး မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းပြထားပါတယ်။ [YCDC ပစ္စည်းခွန်ရှင်းလင်းချက်](https://www.ycdc.gov.mm/frontend_service/4)

နိုင်ငံတကာစနစ်ကို ယူကြည့်တဲ့အခါ ဘယ်နိုင်ငံက ဘယ်နှုန်းသုံးသလဲဆိုတာကိုပဲ မကူးသင့်ပါဘူး။ သူတို့မှာ ပိုင်ဆိုင်မှုစာရင်း ဘယ်လောက်မှန်သလဲ၊ တန်ဖိုးဘယ်လိုဖြတ်သလဲ၊ ဘယ်သူ့ကို သက်သာခွင့်ပေးသလဲ၊ အခွန်ငွေဘယ်မှာသုံးသလဲဆိုတာကိုပါ လေ့လာရပါတယ်။

အိမ်တစ်လုံးရဲ့တန်ဖိုးနဲ့ အိမ်ရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ ပေးဆောင်နိုင်အားကို တွဲကြည့်နိုင်တဲ့ စနစ်ဖြစ်ဖို့ လိုပါတယ်။ တန်ဖိုးသတ်မှတ်ပုံကို နားလည်နိုင်ပြီး မမှန်ရင် ပြန်မေးနိုင်ဖို့လည်း လိုပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ အခွန်လွှာတစ်စောင်ကို ကြည့်တဲ့အခါ မေးသင့်တဲ့ မေးခွန်းက ရိုးပါတယ်။

“ဒီငွေကို ဘာအပေါ်တွက်ထားသလဲ။ ဘာအတွက်ကောက်သလဲ။ ကောက်ထားတဲ့ငွေက ဘယ်လိုအကျိုးအဖြစ် ပြန်ရောက်လာသလဲ။”

အဲဒီမေးခွန်းတွေကို ရှင်းရှင်းဖြေနိုင်မှ Property Tax ဟာ အိမ်ပိုင်ရှင်အတွက် မဖြစ်မနေပေးရတဲ့ စရိတ်တစ်ခုထက် ပိုပြီး မြို့ရဲ့လိုအပ်ချက်နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ အခွန်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပါလိမ့်မယ်။

ဒါကြောင့် Property Tax ဆိုတာ အိမ်ပိုင်ဆိုင်မှုများလေ ပိုကောက်လေ လို့ ပုံသေလဲ သတ်မှတ် ရမှာ မဟုတ်သလို Property Tax ပြဌာန်းလို့ အိမ်ခြံမြေဈေးကျမယ် လို့လဲမယူဆနိုင်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင်  Property Tax ဆိုတာ ကြောက်စရာကြီး လို့ ယူဆ ရမှာလဲ မဟုတ်ပဲ သူ့ရဲ့ ကောင်းကျိုးတွေ နဲ့  ဒေသ ဖွံ့ ဖြိုးမှုအပေါ်ချိတ်ဆက် မှုတွေ ကိုပါ နားလည် သိရှိဖို့ လိုအပ်တာပါပဲ။ 

လုံလောက်တဲ့ အသိပညာဟာ ပြင်းထန်တဲ့ အခက်အခဲတွေ ကိုလွယ်ကူ စွာ ကျော် ဖြတ် စေနိုင်ပါတယ်။ 

Kaung Hein Soe - Strategic

(Serial Investor)

"The Third Wave of Sociolinguistics"

လူမှုဘာသာဗေဒ တတိယလှိုင်း

The Third Wave of Sociolinguistics

************************************

လူမှုဘာသာဗေဒ (sociolinguistics) ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု ဖြစ်ရပ်ဖြစ်စဉ်ကြီး သုံးရပ်ကို လူမှုဘာသာဗေဒပညာရှင် ပင်နီလိုပီ အက်ကာတ် (Penelope Eckert, 2008/2012) က "လှိုင်းသုံးလှိုင်း" ဟု စနစ်တကျ ခွဲခြားသတ်မှတ်၍ တင်စားခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ ပထမလှိုင်းသည် ‘လူမှုဘာသာဗေဒ’ ဟူသော ပညာရပ်ကို စတင်ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည့်လှိုင်း ဖြစ်သည်။ ၁၉၆၀ ခုနှစ်များ အတွင်း ဘာသာဗေဒလေ့လာမှုတွင်ဘာသာစကား၏ အတွင်းသားဖွဲ့စည်းမှုလေ့လာမှုကို အာရုံပြုနေရာမှ ဘာသာစကားပြောဆိုအသုံးပြုသူ၏ လူမှုဆိုင်ရာအကြောင်းအရာများအပေါ်သို့ စတင်အာရုံပြုလာခဲ့ကြသည်။ ပထမလှိုင်းတွင် ဘာသာစကားအပေါ်အထွေထွေလူမှု အကြောင်းအရင်းခံချဉ်းကပ်မှု (General Social Factors Approach) စတင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၁၉၇၀ ခုနှစ်များတွင်စတင်ခဲ့ ဒုတိယလှိုင်းသည် လူမှုဘာသာဗေဒပညာရပ်၏သီအိုရီသဘောတရားနှင့် အတွေးအခေါ်အယူအဆများတိုးတက် ပြောင်းလဲလာစေခဲ့သည်။ ဤလှိုင်းတွင်ဘာသာစကားပြောဆိုသူများနှင့် ပိုမိုနီးကပ်မှုရှိအောင် ကြိုးပမ်းလာခဲ့ပြီး မျိုးနွယ်စုဆိုင်ရာ ချဉ်းကပ်မှု (The Ethnographic Approach) ကို အလေးပေးလာခဲ့သည်။ လက်ရှိ တတိယလှိုင်းမှာမှု ပထမနှင့်ဒုတိယလှိုင်းများကို ပိုမိုအားကောင်း စေခဲ့သည်။

              တတိယလှိုင်းတွင် ပြောသူတစ်ဦးချင်း၏ ပြောဟန်ရှုထောင့် (Stylistic Approach) အပေါ် ပို၍ အားပြုလာသည်။တတိယလှိုင်းသည် ၁၉၉၀ ခုနှစ်များတွင် စတင်ခဲ့ပြီး ၂၀၀၀ပြည့်နှစ်များနှင့် ၂၀၁၀ ပြည့်နှစ်များတွင် အားကောင်းလာသည်။ တတိယလှိုင်းသည် ဒုတိယလှိုင်းကို အခြေပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တတိယလှိုင်း၏ လေ့လာမှုအယူအဆ၏သော့ချက်သည် “ဟန်”(style) ဖြစ်လာခဲ့သည်။  တတိယလှိုင်း လေ့လာမှုတွင်ဘာသာစကားအသုံးပြုမှုကိုကျော်လွန်ပြီး ပြောသူတို့၏ ယဉ်ကျေးမှု၊ လူမျိုးရေး၊ ဘာသာရေးကဲ့သို့သော အခြားဝိသေသ လက္ခဏာများနှင့် ဘာသာစကား၏ ပေါင်းစည်းမှုကိုထည့်သွင်းရန် အာရုံကိုချဲ့ထွင်လာသည်။ ထို့အပြင် တတိယလှိုင်းသည် ဘာသာစကားအသုံးပြုမှုအပေါ် ဂလိုဘယ် လိုက်ဇေးရှင်းနှင့် နည်းပညာ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု၊ ဆက်သွယ်ရေးပုံစံအသစ်များ၊ အွန်လိုင်းမှအထောက်အထားများ ကိုလည်းအလေးထား ဆန်းစစ်ခဲ့လာသည်။

            လူအဖွဲ့အစည်းအတွင်း စကားပြောဆိုသူတို့သည် မိမိတို့ပြောစကား၏ ပန်းတိုင်ကိုရောက်ရန် “ပြောဟန်” အမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုကြရသည်။ ပြောဟန်သည် “လူမှုအဓိပ္ပာယ်” (social meaning) အပေါ်တွင် တည်မှီနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လူမှုဘာသာဗေဒတတိယလှိုင်း၏ လေ့လာမှုများတွင် “ပြောဟန်”နှင့်“လူမှုအဓိပ္ပာယ်” သည် ရှေ့တန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ စင်စစ်လူမှုဆိုင်ရာနှင့် ဘာသာဗေဒဆိုင်ရာအချက်များဆက်စပ်နေသည့် ပြောဟန်အကြောင်းကို လူမှုဘာသာဗေဒပညာရှင်များပိုမိုကောင်းမွန်စွာ နားလည်နိုင်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်မှာ ပထမလှိုင်းကတည်းကပင် ဖြစ်သည်။ ပြောသူတို့၏ စကားပြောပုံစံများကိုလိုက်ပြီး “ပြောဟန်”ပြောင်းလဲနိုင်သည်ဆိုသည်ကို ပထမဆုံးဖော်ထုတ်ခဲ့သူမှာ လူမှုဘာသာဗေဒပညာရှင် လဘော့ဗ် (Labov 1966) ပင် ဖြစ်သည်။ လဘော့ဗ်က အင်တာဗျူးပြောဆိုဟန် (interview style) တွင် ပြောသူများသည် အလွတ်သဘောပြောဟန် (casual style) ထက် ပို၍ သတိထားပြောဆိုပြီး စကားနည်းလာသည်ဟု ဆိုသည်။

            ၁၉၈၄ ခုနှစ်တွင် ဗြိတိသျှ-အမေရိကန် လူမှုစိတ်ပညာရှင် ဟောင်ဝတ်ဂျိုင်လ်(စ်) (Howard Giles) ဖော်ထုတ်ခဲ့သည့် စကားထိန်းညှိမှု (speech accommodation) သဘောတရားသည် လူမှုအဓိပ္ပာယ်နှင့် ပြောဟန်ဆက်နွှယ်မှုကို သတိပြုမိလာစေသည်။ ဂျိုင်လ်(စ်) ၏ “စကားထိန်းညှိမှုသီအိုရီမှာ” (Speech Accommodation Theory) မှာ ပြောသူသည် နာသူနှင့် ပေါင်းစည်းမှုဖြစ်အောင် တရင်းတနှီးပြောဆိုသည့် “တူညီပြုခြင်း”(convergence) နှင့် ပေါင်းစည်းမှုမဖြစ်အောင် ခွဲခြားဆက်ဆံပြောဆိုသည့် “ခွဲခြားပြုခြင်း” (divergence) ဟူသောသဘောတရားနှစ်ခုရှိကြောင်း ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ ဤသဘောတရားများသည် လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း ပြောဆိုသူများ၏ လူမှုအဓိပ္ပာယ်နှင့် ပြောဟန် တို့၏ ဆက်နွှယ်မှုကို ဗဟိုပြုနေသည်။

              အမေရိကန် လူမှုဘာသာဗေဒပညာရှင် ဝါ့တ်‌ဝေါလ်ဖရမ်(Walt Wolfram) နှင့် နတ်တလီ ရှဲလ်လင်း အက်စ္စတက်(စ်) (Natalie Schilling-Estes) တို့ ဖော်ထုတ်တင်ပြခဲ့သည့် “ပြောဟန်ပြောင်းရွှေ့ခြင်း” (style shifting) သဘောတရားသည်လည်းထင်ရှားခဲ့သည်။ “ပြောဟန်ပြောင်းရွှေ့ ခြင်း” ဆိုသည်မှာ ပြောသူတစ်ဦးတည်း၏ ပြောစကားအတွင်း လူမှုအခြေအနေများအပေါ်မူတည်ပြီး ဖြစ်ပေါ်လာသည့် လူမှုအခြေအနေကို တုံ့ပြန်ရန်အတွက် သဒ္ဒါအသုံးအနှုန်း၊ အသံအနေအထားနှင့်ဝေါဟာရမျိုးကွဲ စသည်တို့ကို ပြောင်းလဲပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ “ပြောဟန်ပြောင်းရွှေ့ခြင်း” သည် စကားအသွင်ကွဲပြားမှုကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။ ပြောဟန် ပြောင်းရွှေ့ခြင်းကို  “စကားသင်္ကေတကူးပြောင်းခြင်း” (code switching) သဘောတရားနှင့် ဆက်စပ်ရှုမြင်နိုင်သည်။

             ရှဲလ်လင်းအက်စ္စတက်(စ်) (Schilling-Estes 1998)၊ အက်ကာတ် (Eckert 2000)၊ ကောပလင် (Coupland 2007) တို့သည်“ပြောသူဒီဇိုင်းချဉ်းကပ်နည်း” (speaker design approach) ဖြင့် ပြောဟန်ကို လေ့လာခဲ့ကြသည်။ ပြောသူဒီဇိုင်းချဉ်းကပ်မှုဆိုသည်မှာ မတူညီသည့် လူမှုအဆက်အစပ်များတွင် ပြောသူတို့သည် မိမိတို့၏ ဘာသာစကားအသုံးပြုမှုကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် မည်သို့ ပြောင်းလဲအသုံးပြုသည်ဆိုသည်ကို စိစစ်သည့်သီအိုရီဘောင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယင်းသီအိုရီအရ ပြောသူများသည် ဘာသာစကားဆိုင်ရာနှုန်းစံများကို တက်ကြွစွာလက်ခံသူများမဟုတ်ဘဲ မိမိပြောဆိုမှုများကို ပြောဆိုသည့်အခြေအနေနှင့်ကိုက်ညီအောင် ဗျူဟာမြောက်ပုံဖော်ကြသူများဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ယင်းဗျူဟာများတွင် သီးခြားအသွင်ကွဲ (ဒေသိယ) စကား၊ သို့မဟုတ် လေယူလေသိမ်း အသုံးပြုခြင်း၊ စကားသင်္ကေတ ကူးပြောင်းခြင်း၊ အသံနှင့် အခြားအသံအရည်အသွေးတို့ကို ချိန်ညှိခြင်းစသည်တို့ ပါဝင်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

            ထိုသို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဘာသာစကားမွမ်းမံမှု၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ နားထောင်သူနှင့် ဆက်ဆံရေးထူထောင်ရန်၊ အဆင့်အတန်း သို့တည်းမဟုတ် အခွင့်အာဏာကိုဖော်ပြရန်၊ သို့တည်းမဟုတ် လူမှုအစုအဖွဲ့ တစ်ခု၏ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ခြင်းကို အချက်ပြရန် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ အဆိုပါချဉ်းကပ်မှုတွင်စကားပြောသူတို့၏ ဘာသာစကားရွေးချယ်မှုအပေါ် ၎င်းတို့၏သဘောထားများ၊ နားထောင်သူ၏လူမှုရေးလက္ခဏာအပေါ်  ပြောသူ၏ခံယူချက်များ၊ ပတ်ဝန်းကျင် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာစံနှုန်းများနှင့်မျှော်မှန်းချက်များအပါအဝင် စကားပြောသူ၏ ဘာသာစကားရွေးချယ်မှုများကို လွှမ်းမိုးထားသည့် လူမှုရေးဆိုင်ရာအချက်များအပေါ် အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ ဤချဉ်းကပ်မှုကိုအသုံးပြုသူများက ‘ပြောသူဒီဇိုင်းပုံစံ’ သည် ပြောဟန်အတွက် အဓိကတွန်းအားဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။

            လူမှုဘာသာဗေဒ ပထမလှိုင်းအစတွင် လဘော့ဗ် လေ့လာခဲ့သည့်မာသာ့စပျစ်ခြံမှ လူမှုစီးပွားဆိုင်ရာအခြေခံ “အညွှန်းကိန်းစဉ်” လေ့လာမှုကို နောက်ပိုင်းတွင် ဒေသဆိုင်ရာပြောဟန်အဖြစ် ပြောင်းရွှေ့ ရှုမြင်လာခဲ့သည်။ ဆေးလ်ဗာစတင်း (Silverstein 2003) က လဘော့ဗ်၏ မာသာ့စပျစ်ခြံလေ့လာချက်ကို အခြေခံ၍ 'အညွှန်းကိန်းအစီအစဉ်' (Indexical Order) သီအိုရီဘောင်ကို သုံးသပ် တင်ပြခဲ့သည်။ ယင်းတင်ပြချက်တွင် စပျစ်ခြံကျွန်းဒေသခံအဖြစ် အမှတ်အသားပြု ပြောဆိုမှု‌များသည် ကျွန်း၏သွင်ပြင်အမှတ်လက္ခဏာကိုရှေ့ရှုသည့် ဒေသခံကျွန်းသူကျွန်းသားများ၏ ကျွန်းအတွင်းပြောဆိုကြသည့် “ပြောဟန်ဆိုင်ရာသီးခြားအမှတ်လက္ခဏာ” အဖြစ် ရည်ညွှန်း ဖော်ပြလာခဲ့သည်။

            တတိယလှိုင်း၏ လေ့လာမှုများသည် လက်တွေ့အတ္ထဗေဒ (pragmatics) နှင့် ပို၍နီးစပ်လာခဲ့သည်။ ဘာသာစကား၏အဓိပ္ပာယ်ကို ပိုမိုယေဘုယျကျလေ့လာခြင်းနှင့် အသွင်ကွဲလေ့လာမှုတို့ကိုပေါင်းစပ်ရန် ကြိုးပမ်းလာခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့အတ္ထဗေဒမှာမူ သက်ဆိုင်ရာစကား၏ဖော်ပြချက်အဓိပ္ပာယ်ကို အလေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြောသူများ ပြောဆိုနေကြသည် အဖြစ်အပျက်များ၏ သဘောသဘာဝနှင့်ပတ်သက်သည် အကိုးအကားများကို အလေးထားသည်။ လက်တွေ့ကျသည့် စကားအဓိပ္ပာယ်ကိုလေ့လာသည့်အခါ ပြောသူတို့၏ စရိုက်များ၊ စိတ်နေစိတ်ထားများ၊ သဘောထားများနှင့် ဆက်ဆံရေးတို့ပါဝင်နေသည်။ ယင်းတို့သည် လူမှုအဓိပ္ပာယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ လက်တွေ့အတ္ထဗေဒတွင်း ယင်းတို့ကို ယဉ်ကျေးချေငံမှုနယ်ပယ် (area of politeness) တွင် ထည့်သွင်းလေ့လာကြသည်။ လူမှုအဓိပ္ပာယ်များသည် ယဉ်ကျေးချေငံမှုတွင် နက်ရှိုင်းစွာပါဝင်နေသော်လည်း ယင်းနယ်ပယ်၏ ပြင်ပတွင်ရှိနေသည့် လူမှုအဓိပ္ပာယ်များသည်လည်း လက်တွေ့အတ္ထဗေဒ၏ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။

            တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စကားအသွင်ကွဲလူမှုဘာသာဗေဒဓလေ့တွင် ဘာသာစကားအသုံးပြုကို ဘာသာစကားဆိုင်ရာနှင့်လူမှုဖွဲ့စည်းမှုများ၊ နှုတ်မြွက်စကား၏လူမှုအဆက်အစပ်နှင့် သွင်ပြင်လက္ခဏာများကို ခြေရာခံခဲ့သည်။ ထိုသို့စိစစ်လေ့လာမှုများစွာတွင် လူမှုအဓိပ္ပာယ်သည် သမားရိုးကျ အခန်းကဏ္ဍ၌ အများစုပါဝင်ခဲ့နေသည်။ စကားအသွင်ကွဲလေ့လာမှုကို အစပြုခဲ့သော လဘော့ဗ်ကအစပြုကာ စကားအသွင်ကွဲများရှိ လူမှုအဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ဆောင်ခဲ့ပြီး လူမှုအဓိပ္ပာယ်သည် လူမှုအဆက်အစပ်အတွင်းရှိ ဆက်သွယ်ရေးပန်းတိုင်ကို မည်သို့ အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိသည်ဆိုသည်ကို ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။

            လူမှုဘာသာဗေဒ တတိယလှိုင်းသည် နှုတ်မြွက်စကားက သတ်မှတ်မထားသည့်အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းလင်းစွာခံယူသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ နှုတ်မြွက်စကား၏ ပင်ကိုအဓိပ္ပာယ်မှ ပြောင်းလဲနိုင်သောအဓိပ္ပာယ်များကို အတိအကျ မသတ်မှတ်ထားဘဲ၊ ပြောဟန်များ၏ဆက်စပ်မှုတွင် ပိုမိုတိကျသည့် အဓိပ္ပာယ်များကို ရရှိနေသည်ဟု ယူဆခြင်းဖြစ်သည်။ တတိယလှိုင်းသည်ပြောစကား၏ အဓိပ္ပာယ်များကိုအတိအကျမသတ်မှတ်ဘဲရှုမြင်ခြင်းဖြစ်ပြီး လက်တွေ့ကျသည့်စကားအသွင်ကွဲမှုသည် ဘာသာစကား၏မူလအဓိပ္ပာယ်ထက်ကျော်လွန်ပြီး ပြောသူ၏ပြောပုံဆိုပုံ ပြောဟန်ကြောင့် အဓိပ္ပာယ်ကို ပိုမို ကြွယ်ဝလာစေသည်ဟု ယူဆသည်။ တတိယလှိုင်း၏ လူမှုဘာသာဗေဒလေ့လာမှုများသည် လူမှုအစုအဖွဲ့အတွင်း ပါဝင်ပြောဆိုသူ တစ်ဦးချင်း၏ စကားပြောဆိုင်ရာ ဝိသေသလက္ခဏာ (identity) များ၊ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည့် ပြောဟန်ဖွဲ့စည်းမှုပုံစံ (active style-formation) များ၊ တစ်ဦးချင်း၏ကွဲပြားမှုများ (individual differences) အပေါ် အဓိကထား၍ လေ့လာဆန်းစစ် လာခဲ့ကြသည်။

            လူမှုဘာသာဗေဒလေ့လာမှု၏ လှိုင်းသုံးလှိုင်းဟု ဆိုသော်လည်း တစ်လှိုင်းကွယ်ပျောက်ပြီးမှ နောက်တစ်လှိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမျိုးမဟုတ်ပေ။ ပထမလှိုင်း၏ လှိုင်းဂယက်နှင့်အတူ နောက်ထပ် လှိုင်းများ ဆင့်ကဲဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။ ဤလှိုင်းသုံးလှိုင်းကို အနှစ်ချုပ်ပြောရလျှင် ပထမလှိုင်းသည် လူမှုအလွှာ သို့မဟုတ် လူမှုအစုအဖွဲ့၏ အလွှာအစုအဖွဲ့အလိုက်၊ လူမှုအုပ်စုအလိုက် ပြောသည့်စကားအသွင်ကွဲများနှင့် လူမှုအကြောင်းခံများကို လေ့လာသည်။ ဒုတိယလှိုင်းမှာပထမလှိုင်း လေ့လာမှု၏လူမှုအလွှာ သို့မဟုတ် လူမှုအစုအဖွဲ့အတွင်း ပါဝင်ပြောဆိုနေကြသူ တစ်ဦးချင်း၏ ဘာသာစကားအသွင်ကွဲဖြစ်ပေါ်မှုအပေါ် ယင်းအလွှာအစုအဖွဲ့၏ ဩဇာသက်ရောက်မှု၊ လူမှုဆိုင်ရာ အကျိုးသက်ရောက်မှုများကိုလေ့လာခြင်းဖြစ်သည်။ တတိယလှိုင်းမှာမူ ဒုတိယလှိုင်းလေ့လာမှု၏ တစ်ဦးချင်းအပေါ် ယင်းအလွှာအစုအဖွဲ့၏ လူမှုဆိုင်ရာအကျိုး သက်ရောက်မှုများကြောင့် တစ်ဦးချင်း၏ ပြောဟန်ဆိုဟန်များ မည်သို့ဖြစ်ပေါ်လာသည်၊ မည်သို့ပြောင်းရွှေ့လာသည်၊ မည်သို့ ပြောင်းလဲလာသည်ဆိုသည်ကို လေ့လာခြင်းဖြစ်သည်။ အဆိုပါ လှိုင်းသုံးလှိုင်းကို လူမှုဘာသာဗေဒပညာရပ် ဖြစ်ပေါ်တိုးတက်ပြောင်းလဲလာသည့် သမိုင်းစဉ်ဟုလည်း ဆိုနိုင်သည်။ သက်ဝင်ရှင်သန်လျက်ရှိသည့် ပညာရပ်တိုင်းသည် တိုးတက်ပြောင်းလည်နေမည်ဖြစ်ပြီး အသစ်အသစ်သော လှိုင်းဂယက်များသည် ဖြစ်ပေါ်ရိုက်ခတ်နေဦးမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

#ဒေါက်တာအောင်မြင့်ဦး
#လူမှုဘာသာဗေဒ
#DrAungMyintOo
#Sociolinguistics

မြန်မာစကားသံ စနစ်ကျပုံ

 ◾️မြန်မာစကားသံ စနစ်ကျပုံ

မြန်မာစကားသံအကြောင်းပြောတဲ့အခါ မြန်မာအက္ခရာတွေရဲ့ အသံကို အခြေခံကျကျသိဖို့ လိုပါတယ်။မြန်မာအက္ခရာ ဘယ်နှလုံးရှိသလဲ။ ဒါကိုတောင်မသိသေးတဲ့ မြန်မာတွေအများကြီး ရှိလို့မေးရတာ။

သာမန်အားဖြင့် ‘ က ‘ ကနေ ‘ အ ‘ အထိ ၃၃ လုံးရှိတယ်။စာပေဆန်ဆန်ပြောရရင် ၃၅ လုံးရှိ တယ်။ ဒါက ‘အ ‘ဆိုတဲ့သရ အက္ခရာကို နိဂ္ဂဟိတ်သေးသေးတင်သံ၊ အောက်မြစ်သံနဲ့ ဝိသဇ္ဇနီ ရှေ့စီးသံတွေ ထည့်ပြီး ‘အံ၊ အံ့၊ အံး’ လို့သုံးလုံးအမြစ် လုပ်ဆောင်လိုက်တဲ့အတွက် စုစုပေါင်း ၃၃လုံးအစား ၃၅ လုံးဖြစ်သွားတာပါ။ 

ဒါပေမဲ့ ပညာရှိတွေက ‘အ’ဆိုတာ သရသံတွေကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ အက္ခရာမို့တစ်လုံးပဲထားရင် လုံ့လောက်တယ်လို့ဆိုပါတယ်။သို့မဟုတ် ‘အ’ဆိုတဲ့အသံကို ရှိသမျှ သရအားလုံးလိုက်ဖြည့် ရရင် အချို့က အ၊ အာ၊ အိ စသဖြင့် ၁၁ လုံးရှိတယ်။ 

တချို့က ‘အို’ ဆိုတာပါပေါင်းရင် ၁၂လုံးတဲ့။ အချို့က ၁၅ လုံး၊ အချို့က ၂၁ လုံးတဲ့။ ပေါင်း ၂၃ လုံးလို့လည်းဆိုတာကြောင့် သရတွေလိုက်ပေါင်းရင် အများကြီးမို့၊နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီသရ တွေအားလုံးကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ ‘အ’အက္ခရာတစ်လုံးသာပဲ သင်ပုန်းကြီးမှာ ဖော်ပြပါတော့ တယ်။

ဒီတော့ မြန်မာအက္ခရာဗျည်း ၃၂ လုံးကို ‘အ’သရနဲ့တွဲဖက်ရင် သရသံ ၂၁ လုံးလို့ခေါ်တယ်။ ဗျည်း နဲ့ယှဉ်တဲ့ သင်္ကေတ ‘ရေးချ’၊ ‘လုံးကြီးတင်’ ဆိုတဲ့ အသံထွက်တွေ၊ ‘ကသတ်’၊ ‘ငသတ်’စတဲ့ သင်္ကေတသံတွေကို တက်သံ၁၈ မျိုး၊ သက်သံ ၁၈ မျိုး၊ နိမ့်သံ ၁၈ မျိုး၊ တိုင်သံ ၁၀ မျိုးပေါင်း ၆၄ မျိုးကို ကာရန်အသံ ၆၄ မျိုးဆိုပြီး မြန်မာစကားသံတွေကို ခွဲခြားပြထားတယ်။ 

ယပင့်( ျ)၊ ရရစ်(ြ)၊ ဟတ်တိုး( ှ)၊ ၀ဆွဲ ( ွ)စတဲ့ ဗျည်းတွဲသင်္ကေတတွေနဲ့ ပေါင်းပြီးအသံ ထွက်ရင် ကာရန် ၇၆ မျိုးရှိတယ်။အဲဒီစကားသံတွေ ထွက်လာပုံအကြောင်း မြန်မာ့ ‘ဌာန်’၊ ‘ကရိုဏ်း’၊ ‘ပယတ်’တို့ဖြစ်ပေါ်ပုံကို သိဖို့လိုတယ်။

ဌာန်ကရိုဏ်းအကြောင်းက စပြောမယ်။ 

လူတွေစကားပြောရင် အသံထွက်လာတာဟာ အဆုတ်ကနေလေကို မှုတ်ထုတ်ပြီးလည်ချောင်း၊ အာခေါင်၊ပါးစပ်မှာထွက်လာတဲ့လေကိုထိခတ်ပြီးအသံဖြစ်စေတယ်။အဲဒီထိခတ်တဲ့နေရာတွေကို ဌာန=’ဌာန်’လို့ ခေါ်တယ်။ 

အဲဒီလိုမှုတ်ထုတ်ထိခတ်လို့ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့အသံကို ‘ကရိုဏ်း’လို့ခေါ်တယ်။ ဒီလိုအသံတွေထွက် လာအောင် အစအဆုံးလုပ်ဆောင်ချက်ကို ‘ပယတ်’လို့ ခေါ်တာပါ။

မြန်မာဗျည်းသံနဲ့ သရသံတွေ ထွက်လာဖြစ်ပုံတို့ကိုဌာန်ကရိုဏ်းနဲ့ ပယတ်အရ သုံးသတ်ကြည့် ရအောင်။

ဗျည်းသရအသံအလိုက် ဌာန်ကရိုဏ်း ငါးမျိုးသတ်မှတ်ချက်ဟာ မြန်မာစကားသံရဲ့ ပီပီသသဖြစ် လာရခြင်းအကြောင်းပါပဲ။ အောက်မှာ ကောက်နုတ်ပြီး အကျဉ်းဖော်ပြပါမယ်။-

၁။ ကဏ္ဍဌာန်- လည်ချောင်းအရပ်ကဖြစ်စေတယ်၊

ဖြစ်တဲ့အသံ- အ၊ အာ၊ က၊ ခ၊ ဂ၊ ဃ၊ င၊ ဟ ရှစ်လုံး။

၂။ တာလုဌာန်-အာစောက်အရပ်ကဖြစ်စေတယ်၊

ဖြစ်တဲ့အသံ- ဣ၊ ဤ၊ စ၊ ဆ၊ ဇ၊ ဈ၊ ည၊ ယ ရှစ်လုံး။

၃။ မုဒ္ဓဌာန်- အာထိပ်အရပ်ကဖြစ်စေတယ်၊

ဖြစ်တဲ့အသံ- ဋ၊ ဋ္ဌ၊ ဍ၊ ဎ၊ ဏ၊ ရ၊ ဠ ခုနစ်လုံး။

၄။ ဒန္ဒဌာန်- သွားအရပ်ကဖြစ်စေတယ်။ 

ဖြစ်တဲ့အသံ- တ၊ ထ၊ ဒ၊ ဓ၊ န၊ လ၊ သ ခုနစ်လုံး။

၅။ ဩဋ္ဌဌာန်- နှုတ်ခမ်းအရပ်ကဖြစ်စေတယ်၊

ဖြစ်တဲ့အသံ- ဥ၊ ဦ၊ ပ၊ ဖ၊ ဗ၊ ဘ၊ မ ခုနစ်လုံး။

ဧ-ကဏ္ဍ+တာလုဌာန်မှဖြစ်တဲ့အသံ

ဩ-ကဏ္ဍ+ဩဋ္ဌဌာန်မှဖြစ်တဲ့အသံ

၀-ဒန္ဒ+ဩဋ္ဌဌာန်မှဖြစ်တဲ့အသံ

ဖော်ပြပါဌာနများအပြင် မြန်မာစကားသံမှာ ‘နှာသံ’ဆိုတဲ့ နှာခေါင်းအရပ်ကလည်း အသံကို ကူပြီးဖြစ်စေတာရှိတယ်။ အဲဒါကို ‘နာသိဌာန်’လို့ခေါ်တယ်။ င၊ ည၊ဏ၊ န၊ မ ဗျည်းတွေရဲ့ အသံမှာ နှာခေါင်းအရပ်ကထွက်တဲ့ဟိန်းသံ၊ နှာသံလည်းရောပြီးပါတယ်။ 

နောက်ပြီး အဲဒီ င၊ည၊ ဏ၊ မ နဲ့ ယ၊ ရ၊ လ၊ ၀၊ သ ဆိုတဲ့ ဗျည်းတွေကို ‘ဟ’နဲ့ပေါင်းပြီး ‘ဟထိုး’ လုပ်လိုက်တဲ့အခါ ငှ၊ ညှ၊ ဏှ၊ နှ၊ မှ၊ ယှ၊ရှ၊ လှ၊ ဝှ၊ သှ ဆိုတဲ့ ရင်ထဲကလာတဲ့ ဟိန်းသံ ‘ဥရဌာန်’ဆို တာဖြစ်စေတယ်။ 

အဲဒီလို မြန်မာဗျည်းသရတွေရဲ့ အသံဖြစ်ရာအရပ်နဲ့ အသံထွက်စေရာအရပ်တို့ကို မြန်မာ စကား သံရဲ့ ဌာန်ကရိုဏ်းနဲ့ပယတ်လို့ဆိုတယ်။ဒါတွေကိုတိတိကျကျမသိသေးလို့သာမြန်မာစကားသံကို ထွက်ချင်သလို ထွက်နေကြတာပါ။

အဲဒီလိုစနစ်တကျရှိနေတာကို စာပေဗဟုသုတရှိသူတွေမှ သိကြတာကိုး။ ရခိုင်ဆရာတော် ရှင်သီလဝံသက မြန်မာအက္ခရာ စီစဉ်ပုံနဲ့ အသံထွက်ပုံကို စနစ်တကျကျမ်းပြုခဲ့တယ်။ 

ဆရာကြီးဦးဖေမောင်တင်ရဲ့ကမ္ဘာ့ဘာသာများကျမ်းစာအုပ်မှာကျတော့မြန်မာ့စကားသံထွက်လာပုံ ဌာန်ကရိုဏ်းကို ရုပ်ပုံတွေနဲ့တကွ ရှင်းလင်းဖော်ပြထားတယ်။ 

လျှာနဲ့အာ၊သွားနဲ့လျှာ၊နှုတ်ခမ်းချင်းစတဲ့ထိပြီးအသံကိုခတ်ထုတ်တဲ့ထိမှုအရပ်နေရာဌာနတွေကိုပုံနဲ့ ဖော်ပြထားတာတွေ့ရမှာဖြစ်တယ်။

မြန်မာစကားကို ပြောသာပြောနေကြတယ်။ ဗျည်းသရတွေရဲ့ အသံထွက်အောင် ထိခတ်တဲ့နေ ရာဌာနနဲ့အသံထွက်ပုံအကြောင်း ကမ္ဘာမှာစနစ်အကျဆုံးဖန်တီးထားတာကိုသိတဲ့ မြန်မာ အနည်းသား။ 

တက္ကသိုလ်မှာမြန်မာစာအဓိကယူခဲ့သူတွေမှ သင်ကြ၊ သိကြရတာပါ။ပညာရေးဝန်ကြီးဌာန မြန်မာစာအဖွဲ့က မြန်မာသဒ္ဒါစာအုပ်အတွဲ(၃)တွဲ ပြုစုထုတ်ဝေခဲ့တယ်။ 

အတွဲ(၁)ကိုအခြေခံပညာအလယ်တန်းအတွက်၊ အတွဲ (၂)ကို အခြေခံပညာ အထက်တန်း အတွက်နဲ့ အတွဲ(၃)ကို တက္ကသိုလ်အတွက် မြန်မာစာသင်ရိုးညွှန်းတမ်းအဖြစ် ရည်ရွယ် ထုတ်ဝေခဲ့တယ်။ 

အတွဲ(၃)မှာ မြန်မာစကားသံအကြောင်း၊ ဗျည်းသံ၊ သရသံအကြောင်း ဖွဲ့ထုံးနဲ့တကွ စကားသံ ပြောင်းလဲမှုတွေပါ အတော်စုံအောင် ပြုစုဖော်ပြထားတယ်။ တက္ကသိုလ်မြန်မာစာ အဓိက သင်ခဲ့ဖူးသူတွေသင်ရပေမယ့် ဝါသနာမပါသူတွေ မေ့သွားသူများတယ်။ 

မမှတ်မိတော့တာများတာ၊ အခြားဘာသာအဓိကယူတဲ့ တက္ကသိုလ်အဆင့် သင်ဖူးသူတွေအနေနဲ့ ကတော့အလှမ်းဝေးတာပေါ့။

ဒီတော့ မြန်မာစကားသံတွေအကြောင်း စာပေဝါသနာအိုးတွေ၊ ကဗျာဝါသနာပါပြီး ရေးကျမ်း တွေလေ့လာတဲ့သူတွေမှသာ သိကြမှာဖြစ်တယ်။ မြန်မာစကားသံတွေအကြောင်း ရေးသား ပြုစုခဲ့တဲ့ ဆရာကြီးတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။ 

ဒဂုန်ဦးစန်းငွေတို့၊ ဟံသာ၀တီဦးဘရင်တို့၊ ဘုတလင်ချစ်လေး၊ ဂုဏ်ထူးဦးသိန်းနိုင်၊ မောင်ခင်မင် (ဓနုဖြူ)စတဲ့ စာရေးဆရာကြီးတွေအများကြီးရဲ့ မြန်မာသဒ္ဒါ၊ မြန်မာစကားသံအကြောင်း စာအုပ် တွေကို ဖတ်မှတ်လေ့လာဖူးရင် အတော်သိကြမှာဖြစ်တယ်။

ယခု ဆရာကြီး ဦးဖေမောင်တင်ရဲ့ ပုံပြစကားသံထွက်ပုံအရ အသံထွက်ပုံသိလွယ်အောင် ရှင်းရှင်းလေးပြောပြပါမယ်။

မြန်မာစကားပြောသူတွေ ဗျည်း၊ သရသံနဲ့ ဌာန်ကရိုဏ်းကို သတိပြုရွတ်ကြရအောင် သင်ပုန်းကြီးအတိုင်းစီစဉ်ထားပုံနဲ့ ရွတ်ကြည့်ကြစို့။

ထိပ်ဆုံးတန်းရှိ က၊ ခ၊ ဂ၊ ဃ၊ င ဆိုတဲ့ ပထမဝဂ် (ဝဂ်ဆိုတာ သံတူ၊ ဌာန်တူ ဗျည်းငါးလုံး တွဲထားတာကိုပြောတာ)ကို အသံထွက်ရွတ်လိုက်ရအောင်။ အာရုံခံပြီး လျှာနဲ့အာထိခတ် တဲ့နေရာကို ရွတ်ရင်းမှတ်ကြည့်ပါ။

က၊ ခ၊ ဂ၊ ဃ၊ င လို့ ရွတ်ဆိုလိုက်ရင် လျှာရဲ့ ဘယ်နေရာနဲ့ အာခေါင်အပေါ်မိုးရဲ့ ဘယ်နေရာကို ရိုက်ခတ်ပြီး အသံထွက်စေတာလဲ။ အာရုံထည့်ပြီး ထိခတ်တဲ့နေရာကို မှတ်ကြည့်ပါ။

သိရပြီ။ လျှာရဲ့ အလယ်ပိုင်းနားနေရာနဲ့ အာခေါင်ရဲ့ အလယ်နားနေရာကို ထိခတ်တာဖြစ်ကြောင်း ခံစားသိရမယ်။ ဒီလိုလည်ချောင်းထဲကလေကို မှုတ်ထုတ်တဲ့အခါ ထိခတ်တဲ့နေရာက နေထွက်လာတဲ့ ပထမဝဂ်ကိုရွတ်တဲ့အသံဖြစ်တယ်။

နောက်ထပ် စ၊ ဆ၊ ဇ၊ ဈ၊ ည ဆိုတဲ့ ဒုတိယဝဂ်ကိုရွတ်ကြည့်ပါ။ အာရုံခံကြည့်တော့ လျှာရဲ့ အလယ်ကနေရှေ့နားနည်းနည်းတိုးလာတဲ့နေရာနဲ့ အာခေါင်ရဲ့ ရှေ့နည်းနည်းတိုးလာတဲ့နေရာချင်း ထိခတ်ပြီး အာစောက်ထဲက မှုတ်ထုတ်တဲ့လေနဲ့ အသံထွက်စေကြောင်း သတိပြုမိမှာဖြစ်တယ်။

ဆက်ပြီး ဋ၊ ဋ္ဌ၊ ဍ၊ ဎ၊ ဏ ဆိုတဲ့ တတိယဝဂ်ကိုရွတ်ပါ။ အာရုံပြုကြည့်ရင် လျှာရဲ့ထိပ်နားနဲ့ အာခေါင်ရဲ့ရှေ့ထိပ်နားထိခတ်ပြီး အာထိပ်ကနေ လေမှုတ်အသံထုတ်ကြောင်း သတိပြုမိမယ်။

ဆက်ပြီး တ၊ ထ၊ ဒ၊ ဓ၊ န ဆိုတဲ့ စတုထ္ထဝဂ်ကို ရွတ်ပါ။ အာရုံပြုကြည့်ရင် လျှာရဲ့ထိပ်ဖျားနဲ့ အာခေါင်ရှေ့ထိပ်ရှိ သွားတွေရဲ့အရင်းကို ထိခတ်ပြီး သွားကိုအမှီပြုလို့အသံထွက်စေကြောင်း သတိပြုမိမယ်။

ဆက်ပြီး ပ၊ ဖ၊ ဗ၊ ဘ၊ မ ဆိုတဲ့ ပဉ္စမဝဂ်ကိုရွတ်ပါ၊နှုတ်ခမ်းချင်းထိခတ်ပြီး လေမှုတ်အသံထွက် ကြောင်းသတိပြုမိပါမယ်။

ကိုင်း-အခု သုံးသပ်ကြည့်ရအောင်။ က၊ ခ၊ ဂ၊ ဃ၊င ဆိုတဲ့ ပထမဝဂ်တုန်းက လျှာရဲ့အလယ်၊ အာခေါင်ရဲ့အလယ်ချင်းထိခတ်ရာက၊ ဒုတိယဝဂ်၊ တတိယဝဂ်၊စတုထ္ထဝဂ်တွေမှာ လျှာ ရဲ့ရှေ့ဘက်ထွက်ပြီး အာခေါင်ရဲ့ရှေ့ ဘက်ကို တိုးတိုးလာပြီး အာ ရှေ့ဆုံးက သွားအရင်းထိ ရောက်အောင် ရှေ့တိုးထိခတ်လာတယ်။ 

နောက်ဆုံးပဉ္စမဝဂ်လည်းရောက်ရော အာခေါင်အဆုံးက နှုတ်ခမ်းချင်းထိခတ်တဲ့အထိ ပါးစပ်ရဲ့ ရှေ့ဆုံးအဖျားကို ရောက်လာတယ်။ ဒီထက်ရှေ့ထွက်စရာမရှိတော့ဘူး။

ဒီတော့မြန်မာဌာန်ကရိုဏ်းမှာ လျှာနဲ့အာထိခတ်ပြီး အသံထုတ်ပုံကို သေချာစဉ်းစားတတ်ရင် ပထမလျှာရဲ့ အလယ်နဲ့ အာရဲ့အလယ်ကို ရိုက်ခတ်ပြီး တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရှေ့ဘက်ထွက်လာ အောင် ထုတ်ပြတယ်။ 

နောက်ဆုံးပါးစပ်ရဲ့ ရှေ့ဆုံးရှိ နှုတ်ခမ်းအထိရောက်အောင် အသံခတ်ပြီးပြတယ်။

အဲဒါသဘောတရားနဲ့အညီလေ။ မဇ္စျိမအလယ်အလတ် ကစတယ်-ရှေ့ကိုထုတ်ပြတယ်။ ထိပ်ဆုံးရောက်တော့ ရှေ့ထွက်စရာမရှိတော့ ဘာလုပ်သလဲ။ ကျန်တဲ့ဗျည်း၊ သရတွေနဲ့ အမျိုးမျိုးလုပ်ပြပြီး နောက်ဆုံး အာခံတွင်းကနေ လည်ချောင်းထဲကို ပြန်သိမ်းသွားတယ်။ 

အဲဒါအသံကို အလယ်ကစတယ်။ ရှေ့အဆုံးထိထုတ်ပြတယ်-ကျန်တာ ကစားပြတယ်-ပြီး ပြန်သိမ်းသွားတယ်။အဲဒီလို အနုတ်၊ အသိမ်းဘယ်လောက်ကောင်းတယ်ဆိုတာ လုပ်ပြသွားပုံကို ဆက်ကြည့်ရအောင်။

အခုဆက်လုပ်ပုံကိုပြောပြမယ်။ 

ဝဂ် ငါးဝဂ်ပြီးတော့ ယ၊ ရ၊ လ၊ ၀၊ သ ဆိုတဲ့ ‘အဝဂ်’ငါးလုံး အောက်ကလိုက်ပါလာတာရှိတယ်။ ယပက်လက်’ယ’ကို ဆက်ရွတ်ကြည့်ပါ။ လျှာအပေါ်ပြားနဲ့ အာခေါင်အမိုးပြားကိုပွတ်ပြီး အသံ ထုတ်ပြတာလေ။ 

ဆက်ရွတ်စမ်း။ ‘ရ’ ရကောက်တဲ့။

သူ့ မူရင်းအသံက လျှာရဲ့ ရှေ့အဖျားနားနဲ့ အာခေါင်ရှေ့နားကို အဆက်မပြတ်ထိခေါက် ရိုက်ခတ်ပြီး အသံထွက်စေတာဖြစ်တယ်။ ဆက်ရွတ်ပါ။ ‘လ’တဲ့။ လျှာဖျားကို လိပ်ပြီး ခေါက်ပြတဲ့အသံ။ 

ကဲ-သုံးသပ်ရအောင်။ ယ၊ ရ၊ လဆိုပြီး ပွတ်ပြ၊ ခေါက်ပြ အမျိုးစုံလုပ်ပြပြီးလို့ လိပ်ပြီးအတွင်း ပြန်သွင်းသွားပြီ။ဘာသံကျန်သေးလဲ။ ‘၀’သံပေါ့။ ‘၀’ဆိုတာ ရွတ်ရင် လျှာလွတ်အာလွတ်သံလို့ ဆိုလေ့ရှိတယ်။ 

‘၀’ဆိုပြီးအသံထွက်အောင်လုပ်တဲ့အခါ ဒန္ဒသွားနဲ့ ဩဋ္ဌနှုတ်ခမ်းတွေကို ဝိုင်းအောင်လုပ်ပြီး အာထဲက လေမှုတ်ထုတ်မှထွက်လာတဲ့အသံဖြစ်တယ်။အခုလျှာနဲ့အာရော နှုတ်ခမ်းတွေပါ ရိုက်ခတ်ပြီးမျိုးစုံလုပ်ပြသွားပြီ။ 

ဘာကျန်သေးလဲ။ သွားစစ်စစ်နဲ့ သုံးရတဲ့အသံကျန်သေးတယ်။ အဲဒီတော့ ‘သ’ကို အသံလုပ်ပြ တယ်။ ‘သ’ဆိုတာ လျှာဖျားကို သွားနဲ့ကိုက်ပြီး လေမှုတ်အသံထုတ်ပြလို့ သွားကို ပီပီပြင်ပြင် သုံးပြသွားတာဖြစ်တယ်။

ကိုင်း-ပါးစပ်မှာရှိတဲ့လျှာရယ်၊ အာရယ်၊ သွားရယ်၊နှုတ်ခမ်းရယ် အားလုံးစုံအောင် အသံထုတ် ပြခဲ့ရုံမက အာရော၊ လျှာပါလွတ်အောင်‘၀’ဆိုပြီးလည်းမျိုးစုံအောင်မြန်မာစကားသံထွက်ပြခဲ့ပြီ။

နောက်ဆုံး ‘အ’ သရပဲကျန်တော့တယ်။ သူကနောက်ဆုံးလေ။ ‘အ’လို့ ရွတ်ကြည့်ရအောင်။ 

အာခေါင်ရဲ့လည်ချောင်းအတွင်းထဲက ထွက်လာတဲ့အသံပေပဲ။ ဒီလိုလုပ်ပြတာက နောက်ဆုံးမှာ အသံကို အာခံတွင်းထဲကနေလည်ချောင်းရင်းထဲ ပြန်သွင်းသွားပုံကို ပြခဲ့တာဖြစ်တယ်။

ဒီတော့ မြန်မာစကားသံရဲ့ ဌာန်ကရိုဏ်းဟာအလယ်အလတ်ကစတယ်၊ အပြင်ထုတ်ပြတယ်၊ အမျိုးမျိုးလုပ်ပြတယ်။ ပြီးတော့ ပြန်သိမ်းသွားတယ်။ အလွန်အနုတ်အသိမ်းကောင်းလှကြောင်း သိလောက်ပါပြီနော်။

အဲဒီလို မြန်မာ့စကားသံကို သံစဉ်၊ သံထွက်အလွန်အစီအစဉ်ကျအောင် ဖန်တီးထားပုံများ ကမ္ဘာကသိရင်အံ့ဩချီးကျူးမဆုံးဖြစ်မှာမို့ဂုဏ်ယူဝမ်းသာနိုင်အောင်ရေးလိုက်ရခြင်းဖြစ်ပါတော့တယ်။

ရေး-အောင်ချိန်ဘွား