အွန်လိုင်းငွေလိမ်ဂိုဏ်းစီးပွားရေးစနစ်
၂၀၂၃ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၂၇ ရက်နေ့မှာ Critical Asian Studies ပညာရပ်ဆိုင်ရာဂျာနယ်က သုတေသနစာတမ်းတစ်စောင် ထုတ်ဝေခဲ့ပါတယ်။ စာတမ်းနာမည်က Compound Capitalism: A Political Economy of Southeast Asia’s Online Scam Operations ဖြစ်ပြီး မြန်မာလိုဆိုရင် “ခြံဝင်းအခြေပြု အရင်းရှင်စနစ် — အရှေ့တောင်အာရှ အွန်လိုင်းငွေလိမ်လုပ်ငန်းများ၏ နိုင်ငံရေးစီးပွားရေး” လို့ ပြန်ဆိုနိုင်ပါတယ်။ သုတေသနကို Ivan Franceschini၊ Ling Li နဲ့ Mark Bo ဆိုတဲ့ သုတေသီသုံးဦးက ပူးပေါင်းရေးသားခဲ့ကြတာပါ။ စာမျက်နှာ ၅၇၅ ကနေ ၆၀၃ အထိ ပါဝင်တဲ့ စာတမ်းဖြစ်ပါတယ်။
ဒီသုတေသနရဲ့ အထူးခြားဆုံးအချက်က အွန်လိုင်းငွေလိမ်ဂိုဏ်းတွေကို ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်နေတဲ့ လူတစ်စုအဖြစ်ပဲ မကြည့်ဘဲ လူသားတွေကို အတင်းအကျပ် အလုပ်ခိုင်းစေခြင်း၊ နည်းပညာကို အသုံးချခြင်းနဲ့ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက လူတွေရဲ့ ငွေကြေးကို လိမ်လည်ရယူခြင်းတို့ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ စီးပွားရေးစနစ်တစ်ခု အဖြစ် လေ့လာထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဥပမာ၊ အွန်လိုင်းမှာ လူတစ်ယောက်ကို လိမ်လည်ပြီး ငွေယူနေတဲ့သူကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့က သူ့ကို ငွေလိမ်သမားလို့ သတ်မှတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူဟာ တကယ်တမ်းမှာ အဆောက်အအုံတစ်ခုထဲ ပိတ်လှောင်ခံထားရသူ ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ်။ သူ့အထက်မှာ အလုပ်ကြီးကြပ်သူတွေ၊ ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်တွေ၊ လုံခြုံရေးအဖွဲ့တွေ ရှိနေတယ်။ သူ လိမ်လည်ရရှိတဲ့ငွေတွေဟာလည်း စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ရာဇဝတ်စီးပွားရေးကွန်ရက်ထဲကို စီးဝင်သွားပါတယ်။ ဒီလိုအခြေအနေကို ရှင်းပြဖို့ သုတေသီတွေက Compound Capitalism ဆိုတဲ့ အယူအဆကို အသုံးပြုခဲ့ကြတာပါ။
စာတမ်းအရ ဒီလုပ်ငန်းတွေရဲ့ အစောပိုင်းဇာစ်မြစ်ကို ၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေက ထိုင်ဝမ်နဲ့ တရုတ်ပြည်မကြီးမှာ တွေ့နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီကာလမှာ တယ်လီဖုန်းအသုံးပြုပြီး ငွေလိမ်လည်တဲ့ လုပ်ငန်းတွေ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပါတယ်။ နောက်ပိုင်း အင်တာနက်နဲ့ ဆက်သွယ်ရေးနည်းပညာတွေ တိုးတက်လာတဲ့အခါ လိမ်လည်မှုပုံစံတွေလည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့ပါတယ်။ ၂၀၁၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေမှာ တရုတ်နဲ့ ထိုင်ဝမ်ဘက်က ဥပဒေစိုးမိုးရေးအဖွဲ့တွေရဲ့ နှိမ်နင်းမှုတွေကြောင့် လုပ်ငန်းအများအပြားဟာ အရှေ့တောင်အာရှနိုင်ငံတွေဘက်ကို ရွှေ့ပြောင်းလာခဲ့ကြပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ကမ္ဘောဒီးယားနဲ့ ဖိလစ်ပိုင်နိုင်ငံတွေဟာ အရေးပါတဲ့ အခြေစိုက်ရာဒေသတွေ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
အစပိုင်းမှာ ငွေလိမ်လုပ်ငန်းတွေကို တိုက်ခန်းတွေ၊ လူနေအိမ်တွေ၊ ဟိုတယ်အခန်းတွေထဲမှာ အုပ်စုငယ်လေးတွေအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ၂၀၁၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေရဲ့ ဒုတိယပိုင်းမှာ အခြေအနေပြောင်းလဲလာခဲ့ပါတယ်။ လုပ်ငန်းငယ်လေးတွေကနေ နံရံမြင့်မြင့်တွေ ကာရံထားတဲ့ အဆောက်အအုံစုကြီးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလာပါတယ်။ ခြံဝင်းတစ်ခုထဲမှာ ကုမ္ပဏီပေါင်းများစွာ အခြေစိုက်လာကြပါတယ်။ အလုပ်သမားတွေရဲ့ နေထိုင်ရာ၊ အလုပ်လုပ်ရာနဲ့ အပန်းဖြေရာနေရာတွေကိုပါ ခြံဝင်းတစ်ခုတည်းအတွင်း စုစည်းထားလာပါတယ်။ အဲဒီကနေ အွန်လိုင်းငွေလိမ်လုပ်ငန်းဟာ လူအနည်းငယ် လုပ်ကိုင်တဲ့ ရာဇဝတ်မှုအဆင့်ကနေ စက်မှုလုပ်ငန်းကြီးတစ်ခုလို စနစ်တကျ လည်ပတ်တဲ့ အဆင့် ကို ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတယ်။
ဒီသုတေသနဟာ သတင်းစာတွေမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေကိုပဲ စုစည်းထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သုတေသီတွေဟာ ကမ္ဘောဒီးယားနိုင်ငံမှာ နှစ်အတော်ကြာ ကွင်းဆင်းလေ့လာမှုတွေ ပြုလုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ကမ္ဘောဒီးယား၊ မြန်မာနဲ့ လာအိုနိုင်ငံတွေက ငွေလိမ်လုပ်ငန်းခြံဝင်းတွေမှာ ပိတ်လှောင်ခံခဲ့ရပြီး ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာသူ ၃၂ ဦးရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို အသေးစိတ် မေးမြန်းလေ့လာခဲ့ကြပါတယ်။.အဲဒီသက်သေခံချက်တွေကို အခြားအရပ်ဘက်အဖွဲ့အစည်းတွေ၊ သတင်းမီဒီယာတွေက စုဆောင်းထားတဲ့ အထောက်အထားတွေနဲ့လည်း နှိုင်းယှဉ်လေ့လာခဲ့ပါတယ်။ သုတေသီတွေရဲ့ အဓိကမေးခွန်းက ငွေလိမ်သမားတွေ ဘယ်လိုလိမ်ကြသလဲ ဆိုတာတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလုပ်ငန်းတွေကို ဘယ်လိုစီမံခန့်ခွဲကြသလဲ။ အလုပ်သမားတွေကို ဘယ်လိုထိန်းချုပ်ထားသလဲ။ ငွေကြေးအမြတ်အစွန်းကို ဘယ်လိုရှာဖွေကြသလဲ။ အဲဒီလို စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ ဆက်လက်တည်ရှိနိုင်ဖို့ ဘယ်လိုနိုင်ငံရေးနဲ့ လူမှုရေးအခြေအနေတွေက အထောက်အကူပြုနေသလဲ ဆိုတာတွေကို နားလည်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာဖြစ်ပါတယ်။
သုတေသီတွေရဲ့ အဆိုအရ Compound Capitalism ဟာ အမြတ်အစွန်းရရှိဖို့ လူသားတွေကို အလွန်အမင်း ခေါင်းပုံဖြတ်အသုံးချတဲ့ Predatory Capitalism ပုံစံသစ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီစနစ်မှာ ထူးခြားတဲ့ အခြေခံလက္ခဏာ လေးခု ရှိပါတယ်။
ပထမအချက် ဥပဒေသက်ရောက်မှုကနေ ကင်းလွတ်နေတဲ့ နယ်မြေများ (Exceptionality)
ပုံမှန်အားဖြင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုဟာ သက်ဆိုင်ရာနိုင်ငံရဲ့ ဥပဒေတွေကို လိုက်နာရပါတယ်။ အလုပ်သမားတစ်ယောက်ကို အကြောင်းမဲ့ ပိတ်လှောင်ထားလို့ မရပါဘူး။ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်လို့ မရပါဘူး။ အလုပ်ထွက်ချင်သူကို အတင်းအကျပ် တားဆီးထားလို့ မရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငွေလိမ်လုပ်ငန်းခြံဝင်းတချို့မှာတော့ အဲဒီလို မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ခြံဝင်းအတွင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်လုံခြုံရေးအဖွဲ့တွေ ရှိနေပါတယ်။ အလုပ်သမားတွေကို ဘယ်လိုအပြစ်ပေးမယ်၊ ဘယ်လိုထိန်းချုပ်မယ်ဆိုတာကို လုပ်ငန်းပိုင်ရှင်တွေနဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူတွေက ဆုံးဖြတ်ကြပါတယ်။ အဲ့ဒီနေရာတွေကို ပြင်ပကလူတွေ ဝင်ရောက်ဖို့ ခက်ခဲသလို အထဲကလူတွေ ထွက်ခွာဖို့လည်း မလွယ်ကူပါဘူး။
အဲဒီလိုနဲ့ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ နယ်နိမိတ်အတွင်းမှာ ရှိနေသော်လည်း လက်တွေ့မှာ အစိုးရရဲ့ ဥပဒေအာဏာ အပြည့်အဝ မသက်ရောက်နိုင်တဲ့ နေရာတွေ ဖြစ်လာပါတယ်။ သုတေသီတွေက ဒါကို Spaces of Exception ဆိုတဲ့ သဘောတရားနဲ့ ရှင်းပြကြပါတယ်။ ဒီအခြေအနေတွေ ဖြစ်ပေါ်လာရာမှာ ဒေသခံနိုင်ငံရေးအာဏာရှိသူတွေ၊ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေ၊ ရာဇဝတ်ကွန်ရက်တွေကြားက ဆက်နွှယ်မှုတွေဟာ အရေးကြီးတဲ့ အခန်းကဏ္ဍက ပါဝင်နေပါတယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ငွေလိမ်လုပ်ငန်းကြီးတွေ ဆက်လက်တည်ရှိနိုင်တာဟာ ရာဇဝတ်သားတွေမှာ နည်းပညာရှိနေလို့ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ကို အကာအကွယ်ပေးနိုင်တဲ့၊ ဒါမှမဟုတ် ထိရောက်စွာ အရေးမယူတဲ့ နိုင်ငံရေးနဲ့ စီးပွားရေးပတ်ဝန်းကျင် ရှိနေတာကြောင့်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။
ဒုတိယအချက် အလုပ်သမားတွေကို သီးခြားခွဲထားပြီး ထိန်းချုပ်ခြင်း (Labour Segregation)
ဒီအချက်ဟာ Compound Capitalism ရဲ့ အရေးကြီးဆုံး လက္ခဏာတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ သာမန်စက်ရုံတစ်ရုံမှာ အလုပ်သမားတွေဟာ မနက်အလုပ်ဝင်ပြီး ညနေအလုပ်ဆင်းကြပါတယ်။ အလုပ်ချိန်ပြင်ပမှာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘဝ ရှိပါတယ်။ ငွေလိမ်လုပ်ငန်းခြံဝင်းတွေမှာတော့ အလုပ်သမားတွေရဲ့ အလုပ်လုပ်ချိန်နဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘဝကြားက နယ်နိမိတ်ဟာ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပါတယ်။ အလုပ်လုပ်ဖို့ ရုံးခန်းတွေ၊ အိပ်စက်ဖို့ အဆောင်တွေ၊ စားသောက်ဖို့ ဆိုင်တွေကို ခြံဝင်းတစ်ခုတည်းထဲမှာ စီစဉ်ထားပါတယ်။ အလုပ်သမားတစ်ယောက်ဟာ အလုပ်ချိန်ပြီးသွားလို့ အဆောင်ပြန်ရောက်ပေမဲ့ လုပ်ငန်းပိုင်ရှင်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကနေ လွတ်မြောက်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒီလို နေထိုင်ရာနဲ့ အလုပ်လုပ်ရာကို တစ်နေရာတည်းမှာ စုစည်းထားခြင်းဟာ အလုပ်သမားတွေကို အချိန်ပြည့် စောင့်ကြည့်ထိန်းချုပ်နိုင်စေပါတယ်။ သုတေသီတွေဟာ ဒီအခြေအနေကို သမိုင်းထဲက အလုပ်သမားထိန်းချုပ်မှုစနစ်တွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဥပမာ တောင်အာဖရိကမှာ အသားအရောင်ခွဲခြားရေးခေတ်အတွင်း အသုံးပြုခဲ့တဲ့ သတ္တုတွင်းလုပ်သားနေထိုင်ရေးစနစ်တွေနဲ့ တရုတ်နိုင်ငံက စက်ရုံအဆောင်စနစ်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ငွေလိမ်လုပ်ငန်းတွေမှာ အလုပ်သမားတွေကို လူမျိုး၊ ဘာသာစကားနဲ့ လုပ်ငန်းတာဝန်အလိုက် ခွဲခြားထားတာတွေ ရှိပါတယ်။ ဒီလိုခွဲခြားမှုတွေက အလုပ်သမားအချင်းချင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့၊ စုပေါင်းခုခံဖို့ ပိုပြီးခက်ခဲစေပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ အဓိကအချက်က အလုပ်သမားတွေကို အလုပ်ခိုင်းနေတာတင် မဟုတ်ဘဲ သူတို့ရဲ့ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်မှုနဲ့ နေ့စဉ်ဘဝကိုပါ လုပ်ငန်းရှင်တွေက ထိန်းချုပ်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။
တတိယအချက် လူတွေရဲ့ အချက်အလက်တွေကို အတင်းအကျပ် ရယူအသုံးချခြင်း (Forceful Data Extraction)
ဒီအချက်ဟာ အွန်လိုင်းငွေလိမ်လုပ်ငန်းတွေကို အခြားရာဇဝတ်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေနဲ့ ကွဲပြားစေတဲ့ လက္ခဏာတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အွန်လိုင်းငွေလိမ်လုပ်ငန်းတွေဟာ လူတွေရဲ့ ငွေကြေးကို လိမ်လည်ရယူဖို့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်တွေ၊ စိတ်ဝင်စားမှုတွေ၊ လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို အသုံးချကြပါတယ်။ ဥပမာ၊ အချစ်ရေးနဲ့ ဆက်နွှယ်တဲ့ ငွေလိမ်မှုတစ်ခုကို ကြည့်နိုင်ပါတယ်။ ငွေလိမ်သမားတစ်ယောက်ဟာ ပစ်မှတ်ထားတဲ့လူတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း ငွေမတောင်းပါဘူး။ အရင်ဆုံး သူနဲ့ ရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မိသားစုအကြောင်း၊ အလုပ်အကြောင်း၊ အချစ်ရေးအခြေအနေ၊ စိတ်ပူပန်မှုတွေနဲ့ အနာဂတ်မျှော်လင့်ချက်တွေကို သိအောင်လုပ်ပါတယ်။ ပြီးတဲ့နောက် အဲဒီအချက်အလက်တွေကို အသုံးပြုပြီး ယုံကြည်မှုတည်ဆောက်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ငွေကြေးရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ သို့မဟုတ် ငွေလွှဲပေးဖို့ ဆွဲဆောင်ပါတယ်။
သုတေသီတွေက ဒီလုပ်ငန်းစဉ်ကို Surveillance Capitalism လို့ခေါ်တဲ့ စောင့်ကြည့်ရေးအခြေပြု အရင်းရှင်စနစ်နဲ့ ဆက်စပ်ပြီး လေ့လာခဲ့ကြပါတယ်။ လူတွေရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်နဲ့ အပြုအမူတွေဟာ အမြတ်အစွန်းရှာဖွေရေးမှာ အသုံးချနိုင်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ ဖြစ်လာတာကို ဆိုလိုပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ Compound Capitalism ရဲ့ အထူးခြားဆုံးအချက်က လူ့အချက်အလက်တွေကို အသုံးချပြီး ငွေရှာဖွေတဲ့အလုပ်ကို ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ အလုပ်သမားတွေအား အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းစေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ တစ်ဖက်မှာ အလုပ်သမားရဲ့ လုပ်အားကို ခေါင်းပုံဖြတ်ပါတယ်။ နောက်တစ်ဖက်မှာ အဲဒီလုပ်အားကို အသုံးပြုပြီး ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက လူတွေရဲ့ ငွေကြေးကို လိမ်လည်ရယူပါတယ်။
ဒါကြောင့် ဒီစီးပွားရေးလုပ်ငန်းမှာ ထိခိုက်နစ်နာသူ နှစ်မျိုး ပေါ်ပေါက်လာပါတယ်။ အလုပ်လုပ်ဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရသူတွေနဲ့ ငွေကြေးလိမ်လည်ခံရသူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။
စတုတ္ထအချက် အခက်အခဲကြုံတွေ့နေသူတွေရဲ့ အခြေအနေကို အသုံးချခြင်း (Reliance on Desperate Workers)
အွန်လိုင်းငွေလိမ်လုပ်ငန်းတွေမှာ အလုပ်လုပ်နေသူအချို့ဟာ ဝင်ငွေကောင်းကောင်းရမယ်ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ရောက်ရှိလာကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ကိုဗစ်ကပ်ရောဂါကာလနဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ အလုပ်အကိုင်ဆုံးရှုံးသူတွေ၊ ဝင်ငွေကျဆင်းသူတွေ၊ မိသားစုစားဝတ်နေရေးအတွက် အခက်အခဲကြုံတွေ့နေရသူတွေဟာ လစာကောင်းတဲ့ အလုပ်ကြော်ငြာတွေကို စိတ်ဝင်စားလာကြပါတယ်။ အဲဒီအခြေအနေကို လူကုန်ကူးသူတွေနဲ့ ငွေလိမ်လုပ်ငန်းကွန်ရက်တွေက အသုံးချကြပါတယ်။ တချို့ကို အလုပ်အကိုင်ကောင်းတစ်ခု ရရှိမယ်ဆိုပြီး လှည့်ဖြားခေါ်ဆောင်ကြပါတယ်။ တချို့ကတော့ အလုပ်အမျိုးအစားကို အစောပိုင်းမှာ အပြည့်အဝ မသိခဲ့ကြပါဘူး။ လုပ်ငန်းခြံဝင်းထဲ ရောက်ရှိသွားတဲ့အခါမှ သူတို့ရဲ့ သွားလာခွင့်တွေကို ကန့်သတ်ထားပြီး လိမ်လည်မှုတွေ လုပ်ဆောင်ခိုင်းစေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ သုတေသီတွေရဲ့ အမြင်မှာ ဒီလိုအလုပ်သမားတွေကို အသုံးချခြင်းဟာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရဲ့ မတော်တဆဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အကျိုးဆက်မဟုတ်ပါဘူး။ အလုပ်အကိုင်မရှိမှု၊ ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုနဲ့ စီးပွားရေးအကျပ်အတည်းတွေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ လူသားတွေရဲ့ အားနည်းချက်ကိုယ်တိုင်က ဒီလုပ်ငန်းတွေ ဆက်လက်လည်ပတ်နိုင်ဖို့ အသုံးချတဲ့ အရင်းအမြစ်တစ်ခု ဖြစ်လာတာပါ။ ဒီလက္ခဏာလေးခုကို သုတေသီ Ivan Franceschini က ၂၀၂၅ ခုနှစ် အင်တာဗျူးတစ်ခုမှာလည်း သူတို့ရဲ့ Compound Capitalism အယူအဆအဖြစ် ထပ်မံရှင်းလင်းခဲ့ပါတယ်။
သုတေသနမှာ တွေ့ရှိခဲ့တဲ့ နောက်ထပ်အရေးကြီးတဲ့အချက်တစ်ခုက ငွေလိမ်လုပ်ငန်းတွေဟာ စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ကုမ္ပဏီကြီးတွေလို အလုပ်လုပ်ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဖွဲ့အစည်းအတွင်းမှာ ကုမ္ပဏီကို ဦးဆောင်သူ၊ အဓိကစီမံခန့်ခွဲသူ၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နဲ့ အလုပ်လုပ်ကိုင်သူတွေဆိုပြီး အဆင့်ဆင့် ဖွဲ့စည်းထားပါတယ်။ အလုပ်သမားအသစ်တွေကို ငွေလိမ်နည်းလမ်းတွေ သင်ကြားပေးပါတယ်။ အလုပ်တာဝန်တွေ ခွဲဝေပေးပါတယ်။ လိမ်လည်ရရှိရမယ့် ငွေပမာဏ သို့မဟုတ် လုပ်ငန်းရည်မှန်းချက်တွေ သတ်မှတ်ပေးပါတယ်။ အောင်မြင်တဲ့ ငွေလိမ်မှုတွေအတွက် ကော်မရှင်ကြေးနဲ့ ဆုကြေးငွေစနစ်တွေ အသုံးပြုကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစနစ်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အလုပ်ရည်မှန်းချက် မပြည့်မီသူတွေကို ရိုက်နှက်ခြင်း၊ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းနဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ အပြစ်ပေးမှုတွေ ရှိနေပါတယ်။
လွတ်မြောက်လာသူတွေရဲ့ သက်သေခံချက်တွေမှာ အလုပ်သမားတွေကို အခြားလုပ်ငန်းတွေဆီ ရောင်းချခြင်း၊ ပြန်လည်လွတ်မြောက်ဖို့ ငွေကြေးတောင်းခံခြင်း စတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေလည်း ပါဝင်နေပါတယ်။ အဲဒီလို စီမံခန့်ခွဲမှုဟာ ပုံမှန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေရဲ့ အလုပ်တာဝန်ခွဲဝေမှု၊ အကျိုးအမြတ်မက်လုံးပေးမှုနဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တိုင်းတာမှုတွေကို အတုယူထားသလို ဖြစ်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အလုပ်သမားတွေကို ထိန်းချုပ်တဲ့နေရာမှာတော့ အကြမ်းဖက်မှုနဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ဆုံးရှုံးစေမှုကိုပါ အသုံးပြုထားပါတယ်။ ဒီလိုစနစ်တကျ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ လုပ်ငန်းတွေဟာ အဆောက်အအုံ၊ လုံခြုံရေးနဲ့ အခြားဝန်ဆောင်မှုစရိတ်တွေကို မျှဝေသုံးစွဲနိုင်ကြပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် ခြံဝင်းတစ်ခုထဲမှာ ငွေလိမ်ကုမ္ပဏီပေါင်းများစွာ စုစည်းလည်ပတ်ခြင်းဟာ အုပ်စုငယ်တွေအဖြစ် သီးခြားလုပ်ကိုင်တာထက် လုပ်ငန်းအရွယ်အစားကို ပိုမိုချဲ့ထွင်နိုင်စေခဲ့ပါတယ်။
ဒါဟာ ရာဇဝတ်မှုပြဿနာတင်မဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံရေးစီးပွားရေးပြဿနာ ဘာကြောင့်ဖြစ်သလဲဆိုတဲ့မေးခွန်းကို ဒီသုတေသနရဲ့ အရေးအကြီးဆုံးအပိုင်းအဖြစ် ဖြေဆိုထားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ငွေလိမ်ဂိုဏ်းတစ်ခုကို ဖမ်းဆီးနှိမ်နင်းလိုက်ရင် အဲဒီလုပ်ငန်း ရပ်တန့်သွားနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလုပ်ငန်းတွေကို မွေးထုတ်ပေးနေတဲ့ စီးပွားရေးနဲ့ နိုင်ငံရေးအခြေအနေတွေ ဆက်လက်တည်ရှိနေသရွေ့ အခြားနေရာတွေမှာ လုပ်ငန်းသစ်တွေ ပေါ်ပေါက်လာနိုင်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ငွေလိမ်လုပ်ငန်းတွေဟာ သူတို့အခြေစိုက်ရာ ဒေသတွေရဲ့ စီးပွားရေးနဲ့ ဆက်စပ်နေကြပါတယ်။ ခြံဝင်းဆောက်လုပ်ရေးမှာ ပါဝင်တဲ့ လုပ်ငန်းတွေ၊ အဆောက်အအုံငှားရမ်းသူတွေ၊ လုံခြုံရေးဝန်ဆောင်မှုပေးသူတွေ၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးလုပ်ငန်းတွေနဲ့ အခြားဝန်ဆောင်မှုလုပ်ငန်းတွေဟာ ငွေလိမ်လုပ်ငန်းတွေကြောင့် ဝင်ငွေရရှိနေနိုင်ပါတယ်။
တစ်ဖက်မှာလည်း အဲဒီလုပ်ငန်းတွေကနေ အကျိုးအမြတ်ရရှိနေတဲ့ အာဏာရှိသူတွေအတွက် လုပ်ငန်းတွေ ဆက်လက်တည်ရှိနေတာဟာ ကိုယ့်အကျိုးစီးပွားကို ကာကွယ်ရာရောက်လာနိုင်ပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ရာဇဝတ်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းဟာ ဒေသတွင်း စီးပွားရေးနဲ့ အာဏာတည်ဆောက်ပုံတွေထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း အမြစ်တွယ်လာနိုင်ပါတယ်။ သုတေသီတွေက ဒီလို အခြေအနေမျိုးကိုပဲ ရာဇဝတ်မှုအနေနဲ့သာမက နိုင်ငံရေးစီးပွားရေးစနစ်တစ်ခုအဖြစ် လေ့လာဖို့ လိုအပ်ကြောင်း တင်ပြထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအကြောင်းကို စာရေးသူတွေက ၂၀၂၅ ခုနှစ်မှာ ထပ်မံဆွေးနွေးခဲ့ကြရာမှာလည်း ငွေလိမ်လုပ်ငန်းတွေဟာ ဒေသခံအာဏာရှိသူတွေရဲ့ စီးပွားရေးအကျိုးစီးပွားနဲ့ ဆက်စပ်နေကြောင်း ရှင်းပြခဲ့ကြပါတယ်။
Compound Capitalism သုတေသနဟာ အရှေ့တောင်အာရှက အွန်လိုင်းငွေလိမ်လုပ်ငန်းတွေကို နားလည်ဖို့ အမြင်သစ်တစ်ခု ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒီလုပ်ငန်းတွေမှာ အတင်းအကျပ်ခိုင်းစေခံရတဲ့ အလုပ်သမားတွေဟာ လိမ်လည်မှုကျူးလွန်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ထဲမှာ ပါဝင်နေရသလို သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ခေါင်းပုံဖြတ်ခံနေရသူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ လုပ်အားကို အသုံးပြုပြီး အခြားလူတွေရဲ့ ငွေကြေးကို လိမ်လည်ရယူပါတယ်။ အဲဒီကရရှိတဲ့ အမြတ်အစွန်းတွေက ရာဇဝတ်စီးပွားရေးကွန်ရက်ကို ပိုမိုကြီးထွားလာစေပါတယ်။ အမြတ်အစွန်းရရှိနေတဲ့ ကွန်ရက်ကြီးထဲမှာ လုပ်ငန်းပိုင်ရှင်တွေ၊ စီမံခန့်ခွဲသူတွေ၊ လူကုန်ကူးသူတွေ၊ ဝန်ဆောင်မှုပေးသူတွေနဲ့ အာဏာရှိသူအချို့ပါ ဆက်နွှယ်လာနိုင်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် ဒီစနစ်ကို ငွေလိမ်သမားတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ပြစ်မှုတွေအဖြစ်သာ ကြည့်မယ်ဆိုရင် အဲဒီပြစ်မှုတွေကို အကြီးအကျယ် ထုတ်လုပ်ပေးနေတဲ့ စီးပွားရေးစနစ်ကြီးကို မမြင်နိုင်တော့ပါဘူး။ ဒီသုတေသနရဲ့ အဓိကအယူအဆကို စကားတစ်ခွန်းနဲ့ ချုပ်ရမယ်ဆိုရင် အွန်လိုင်းငွေလိမ်ဂိုဏ်းတွေဟာ နည်းပညာအသုံးပြုတဲ့ ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းတွေတင် မဟုတ်တော့ဘဲ လူ့လုပ်အား၊ လူ့အချက်အလက်နဲ့ လူသားတွေရဲ့ အခက်အခဲတွေကို အမြတ်အစွန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲထုတ်ယူနေတဲ့ စီးပွားရေးစနစ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ် ဆိုတာပါပဲ။ သုတေသနဟာ အရည်အသွေးအခြေပြု ကွင်းဆင်းလေ့လာမှုဖြစ်ပြီး လုပ်ငန်းတွေရဲ့ အတွင်းပိုင်းဖွဲ့စည်းပုံကို အဓိကစူးစမ်းထားပါတယ်။ ငွေကြေးခဝါချမှုကွန်ရက်တစ်ခုလုံး၊ ပြင်ပက လူသစ်စုဆောင်းရေးကွန်ရက်တွေနဲ့ ငွေလိမ်လုပ်ငန်းတစ်ခုလုံးရဲ့ စီးပွားရေးအရွယ်အစားကို တိုင်းတာထားတဲ့ သုတေသနတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
မူရင်းသုတေသန
https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/14672715.2023.2268104
Inside Southeast Asia’s Scam Compounds စာရေးသူနှစ်ဦးရဲ့ အင်တာဗျူး
https://madeinchinajournal.com/2025/09/17/episode-4-inside-southeast-asias-scam-compounds/





