'ကြန္ပ်ဴတာ ျပင္ခိုင္းထားတာ ရျပီလား'
'အလုပ္ေတြ နည္းနည္းမ်ားေနလို႔ ညေနေလာက္လာယူပါလား'
'ဘယ္အခ်ိန္လာရမလဲ'
'၅း၀၀နာရီဆိုရင္ လာယူလိုရပါျပီ'
ကြန္ပ်ဴတာျပင္ရန္လာ၍အပ္ထားသူ၏ မ်က္ႏွာေပၚတြႈ္ ဘ၀င္မက်မႈက အထင္းသားေပၚေနသည္။ မွန္ပါသည္။ အခုေခတ္တြင္ ရုပ္၀တၳဳပစၥည္းမ်ားက အသံုးမတည့္သူအတြက္ အေရးမပါဟန္ရွိေသာ္လည္း သံုးတတ္သူသံုးေနသူအတြက္ ေန႔ကိုညကူး၍ မခြဲခြာႏိုင္၊ မခြဲခြာရက္ ခုျပင္ ခုလိုခ်င္သည္။
ကြၽန္ေတာ္က ေအးကိုဘက္လွည့္ကာ
'သူငယ္ခ်င္းျမင္တဲ့အတိုင္းပဲ၊ အားလံုးက just do it.. ပဲ'
X��������� x���������� x
ေက်ာင္းမွ ဘြဲ႕အသီးသီးရရွိၾကျပီးေနာက္ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ေအးကိုတို႔ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးကို တက္ကာ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္း၊ အီလက္ထရြန္းနစ္ သင္တန္းမ်ိဳးစံုတက္ခဲ့ၾကသည္။ အသက္ေမြး၍ ၀မ္းေက်ာင္းရန္ဟူေသာ ရည္ရြယ္္ခ်က္ကိုယ္စီႏွင့္။
ထို႔ေနာက္ ကိုယ့္ျမိဳ႕ကိုယ္ျပန္၊ ဆိုင္ကေလးေတြ ဖြင့္ၾကသည္။ အဆင္ေျပပါသည္။ ေခတ္ကိုက အိုင္တီေခတ္ေပကိုး။ အဓိကကေတာ့ စာစီစာရုိက္ႏွင့္ မိတၲဴကူးလုပ္ငန္း။ ခုဆိုင္ေတြမ်ားလာေတာ့ ဟန္းဖုန္း အမ္ပီသရီး၊ အမ္ပီဖိုးျပဳျပင္ အသံသြင္းလုပ္ငန္း ပိုလာသည္။
လုပ္ရကိုင္ရ အဆင္ေျပလာေသာ္လည္း ဆိုင္၀န္ထမ္းျပႆနာက မေျပမလည္ျဖစ္လာသည္။ လုပ္သက္ရလာေတာ့သူတို႔အလုပ္ကို တတ္သည္ကြၽမ္းက်င္သည္ဟု သူတို႔ထင္လာၾကသည္။ အရင္းအႏွီးရွိသူကဆိုင္ခြဲဖြင့္သည္။ တခ်ိဳ႕က လစာပို၍မ်ားမ်ားရေသာဆိုင္မ်ား၊ ႏိုင္ငံျခားအဖြဲ႕အစည္းမ်ားသို႔ ကူးေျပာင္းသြားၾကသည္။ ေနာက္ဆံုး လူေဟာင္းကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ တပည့္လက္သစ္မ်ားသာက်န္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္သည္ မနက္မိုးလင္းမွ ေန၀င္ခ်ိန္အထိ ဆိုင္ေစာင့္နတ္ၾကီးျဖစ္ေနေလေတာ့သည္။
အလုပ္မတြင္က်ယ္သည့္ အထဲ အသံမလာလို႔၊ ခလုတ္ကေလးျပဳတ္ေနလို႔၊ အဖံုးျပဳတ္လို႔ စသည္ စသည္ အေသးအဖြဲမ်ားကို အခ်ိန္ကုန္ခံကာ အခမဲ့ၾကည့္ေပးရသည္ ကလည္းရွိေသးသည္။ လုပ္သက္လည္း ရလာျပီမို႔ မိတ္ကလည္းရထားျပီ။ ညဆို ၈း၀၀နာရီ၊ ၉း၀၀နာရီႏွင့္ အလုပ္ကို သိမ္း၍မရ။
X��������� x���������� x
တစ္ရက္ ေအးကိုဆိုင္သို႔ ေရာက္လာသည္။
'မင္းကိုၾကည့္ရတာထန္းလ်က္ခဲ ေခြးလ်က္ခံရသလိုပဲ၊ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ လံုးပါးပါးေနျပီ၊ အရိုးပဲက်န္ေတာ့တယ္'
မွန္ပါသည္။ အအိပ္မမွန္၊ အစားမမွန္မႈမ်ားစုေပါင္း၍ ကြၽန္ေတာ့္က်န္းမာေရးကို ထိခိုက္စျပဳလာေၾကာင္း သတိထားမိသည္။
'ကူညီပါဦးကြာ၊ မင္းကေတာ့ ၀၀ျဖိဳးျဖိဳး စည္စည္ပင္ပင္နဲ႕၊ ျပီးေတာ့ မင္းမွာ သင္တန္းေတြေတာင္ ဖြင့္ထားေသးတယ္ဆို'
'အင္းကြ၊ အခုငါ့မွာ အသံုးလံုးသင္တန္းပါ တြဲဖြင့္ေနတယ္'
'ဘာေျပာတယ္'
'မင္းထင္တဲ့ 'အ' သံုးလံုးမဟုတ္ဘူး။ ငါ့အသံုးလံုးက အဂၤလိပ္စာ၊အင္တာနက္နဲ႕ အီးေမးလ္သင္တန္းေတြကို ေျပာတာ'
'ေအာ္ငါ့မွာေတာ့ တပည့္မျမဲေတာ့ ဘာမွတိုးခ်ဲ႕လို႕ မရပါဘူးကြာ'
'ငါလဲ အဲဒီျပႆနာကိုၾကံဳခဲ့ရတာပဲ၊ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုးေတာ့ တပည့္ျမဲနည္းကို သြားေတြ႕တယ္'
'ဆိုစမ္းပါဦး'
'တပည့္ျမဲခ်င္ရင္ အလုပ္ေတြအမ်ားၾကီးခ်ဲ႕ျပီးလုပ္'
'လုပ္ေနတာပဲေလ ေန႔မအိပ္ညမအိပ္'
'ဒီတစ္လုပ္တည္းကိုေျပာေနတာမဟုတ္ဘူးကြ၊ တပည့္ေတြေမြး၊ေတာ္တဲ့ၾကိဳးစားတဲ့ တပည့္ကိုအလုပ္တာ၀န္ခြဲေပး၊ ခံစားခြင့္ကိုလဲ အျပည့္အ၀ေပး၊အဲဒီက႑ကို ကိုယ္လွည့္ၾကည့္စရာ မလိုေတာ့ဘူး'
'အင္း'
'၀န္ထမ္းကို လုပ္ပိုင္ခြင့္အျပည့္အ၀ေပးမယ္၊ ခံစားခြင့္အျပည့္အ၀ ေပးမယ္ဆို ကုတ္နဲ႕ေကာ္ထုတ္ေတာင္ သြားမွာမဟုတ္ဘူး၊ တို႔အလုပ ္ ရွင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ရသမွ်အျမတ္ကို အိတ္ထဲထည့္ဖို႔ခ်ည္း စဥ္းစားတယ္၊ ဒါဆိုရင္ေတာ့ အလုပ္ရွင္နဲ႕ အလုပ္သမ်ားၾကားမွာ ေစတနာေတြ သံေယာဇဥ္ေတြ ေမွးမွိန္လာမွာကေတာ့ ဓမၼတာပဲ၊ အဲဒီလိုစိတ္ရွိတဲ့လူမ်ိဳးဟာေသာ့တြဲၾကီးခါးခ်ိတ္၊ အိပ္ေဆးေသာက္ျပီး အိပ္ေနရတဲ့ လူတန္းစားမ်ိဳးျဖစ္သြားမယ္၊ လုပ္ငန္းလဲပိုျပီး တိုးခ်ဲ႕ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ တိုးခ်ဲ႕ျပီးလုပ္တဲ့ လူတိုင္းဟာ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ တာ၀န္ေပးၾကလို႔'
'အင္း...'
'ကိုယ့္ဖို႔သာၾကည့္တဲ့သူဟာ ေသရင္ ဆိုင္မွာ တေစၦျဖစ္ရင္ျဖစ္ မျဖစ္ရင္ ျပိတၲာျဖစ္ဖို႔ေသခ်ာတယ္၊ မင္းအလုပ္ကိုခ်ဲ႕၊ လုပ္ႏိုင္တဲ့ ၀န္ထမ္းကို တာ၀န္ေပးျပီး စမ္းၾကည့္စမ္းပါ၊ ဒါက ငါ့လက္ေတြနည္း၊ အခုဆို ငါလြတ္လပ္သြားျပီ'
ေနာက္တစ္ရက္ ေလယာဥ္ျဖင့္ သူ႔ငပလီသို႔ ထြက္ခြာသြားသည္။ ျပီးလွ်င္ရန္ကုန္သြားမည္။ လိုအပ္ေသာ သင္တန္းမ်ားတက္မည္၊ပစၥည္း မ်ား၀ယ္မည္ဟုဆိုပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္သာ အလုပ္အပ္သူမ်ား၏ အေျပာခံအဆူခံႏွင့္ ဆိုင္ခန္းထဲက ျပင္ပကမၻာထဲသို႔ ထြက္၍မေရာက္။ အေတြးအေခၚကြာလွ်င္ ဘ၀လည္းကြာျခားသြားရပါေသာ္ေကာဟု အေတြး၀င္မိပါေတာ့သည္။
ခင္ေမာင္၀င္း (စစ္ေတြ)
--
With Love,
Alex
