Tuesday, July 14, 2020

U Kyaw Hein (ကျော်ဟိန်းဟုခေါ်သည် )

***** ကျော်ဟိန်းဟုခေါ်သည် ******


၁၉၆၂ ခုနှစ်ဝန်းကျင်။  မိတ္ထီလာမြို့မှ ထွက်ခွာလာသည့် ဝါဂွမ်း အိတ်များ အပြည့်တင်ဆောင်လာ သော ကုန်တင်ကားကြီးတစ်စီး သည် ရန်ကုန်-မန္တလေးလမ်း ဟောင်းကြီးပေါ်တွင် တအိအိ ဖြင့် မောင်းနှင်လာလေသည်။ ထို ကားကြီးပေါ်တွင် အသက်(၁၅) နှစ်ဝန်းကျင် ကလေးငယ်နှစ် ယောက်သည် ဝါဂွမ်းအိတ်များ ကြားတွင် မျက်စိမျက်နှာပျက်ကာ ကျပ်ကျပ်တည်းတည်းဖြင့် ထိုင် ရင်းလိုက်ပါလာသည်။ ထိုကလေးနှစ်ယောက်အနက် တစ်ဦးမှာ မောင်ကျော်ဌေးခေါ် ကျော်ကြီး ဖြစ်လေသည်။ ကျော်ကြီး စိတ် တွေ လေနေသည်။ သူ အိမ်မပြန် ချင်။ သူ ဘာဆက်လုပ်ရမည်လဲ မသိ။

ကျော်ကြီးသည် ရန်ကုန်စမ်း ချောင်းက ကျောင်းကုန်းလမ်းတွင် နေပါသည်။ သူသည် အခြေအ နေမဲ့တစ်ယောက်တော့ မဟုတ် ပါ။ သူ့ဖခင်မှာ ဗြိတိသျှခေတ်  ခရိုင်ရဲဝန်တစ်ယောက်။ သို့သော်  သူ့အဖေတွင် သြဇာအာဏာမရှိ တော့။ သူလူမှန်းသိတတ်စအချိန် တွင်  အဖေသည် အငြိမ်းစားယူပြီးလေပြီ။ သို့သော် အဖေသည် ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသော ဂုဏ်တွေ ကြောင့် မာန်ကတော့ ဘယ်တော့ မှမချ။ ကျော်ကြီး အဖေ့ကို ကြောက်ရသည်။

ကျော်ကြီးတို့သည် အဖေ၏ ဦးဦးဖျားဖျား သားသမီးရတနာ များတော့ ဖြစ်ခွင့်မရခဲ့ကြပါ။ ကျော်ကြီး၏အမေ ဒေါ်ချိုချိုသည် ဒုတိယမြောက် အိမ်ထောင်သာ ဖြစ်သည်။ အမေ့အတွက်လည်း  ကျော်ကြီး စိတ်မကောင်း။ ထိုခံ စားမှုကို ဒုတိယလူဒေါ်ချိုချို အ မည်ဖြင့် ဝတ္ထုလေးတစ်ပုဒ်တောင် ကျော်ကြီး ရေးခဲ့ဖူးသည်။ ဒုတိယ အိမ်ထောင်မှရသည့် ကျော်ကြီး တို့ သားသမီးတွေသည် မျက်နှာ ငယ်ခဲ့ရသည်။

အဖေက ပင်စင်စား အမေ က မှီခို၊ သားသမီးက ခြောက် ယောက်မို့ ကျော်ကြီးတို့ မိသားစု အဆင်မပြေလှပါ။

ကျော်ကြီးကို အိမ်က တစ် ရက်လျှင် မုန့်ဖိုးတစ်မတ်သာ ပေး နိုင်သည်။ ကျောင်းကို  ကြည့်မြင် တိုင်ဘူတာမှတ်တိုင်ကနေ ကား စီးသွားမည်ဆိုလျှင် ၁၀ ပြား ပေး ရသည်။ အသွားအပြန် ဘတ်စ် ကားခ ပြားနှစ်ဆယ်ကျတော့ သူ့ မှာ ငါးပြားသာ ကျန်သည်။ ထိုငါးပြားက ဘာမှဝယ်စား၍မရ။ ကျောင်းမုန့်ဈေးတန်းမှာ ငါးပြား တန်မုန့်မရှိ။ သို့သော် ကျော်ကြီး  လူရည်လည်ပါသည်။  ကျောင်း က ထမင်းကြော်ရောင်းသည့် ဦး လေးကြီးကို ပေါင်းထားပြီး သူခိုင်း တာတွေလည်း ကူလုပ်ပေးသည်။ သူကျွေးသည့် ထမင်းကြော်ဖြင့် ကျောင်းမုန့်စားဆင်းချိန် ကျော် ကြီး ဝမ်းပြည့်ရလေသည်။

ကျောင်းပြန်လျှင်လည်း ရင်း နှီးနေသည့် ဘတ်စ်ကားတွေကို ကျော်ကြီးစောင့်ပြီးစီးပါသည်။ထို ကားပေါ်က ဒရိုင်ဘာတွေ၊ စပယ် ယာတွေက ကျော်ကြီးကို ချစ်ခင် ပြီး ကားခမယူတော့။ အပိုထွက် လာသည့် ကျောင်းမုန့်ဖိုးလေး တွေကိုစုကာ ကျော်ကြီး  လိုအပ် တာလေးတွေ ဝယ်ပါသည်။ ထိုအချိန်ကတည်းက ကျော်ကြီး  ငွေစုတတ်သည့် အလေ့အကျင့် ကောင်း စရခဲ့သည်။

ကျော်ကြီး ကျောင်းကနေ ပြန်လာလျှင် လမ်းထဲက ပျော်ရွှင် နေသည့် မိသားစုတွေကို ကြည့် ကာ အားကျရင်း သူ့ဘဝကိုယ်သူ အားမလိုအားမရဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ တို့အိမ်ရှေ့ကနေ ကားတွေတဝီဝီ ဖြတ်သွားတိုင်း သူ့ဘဝကို သူရင် မောကာနေခဲ့သည်။ ငါ ဒီအတိုင်း လမ်းထဲမှာ ဒီလိုပဲနေသွားရတော့ မှာလားဆိုသည့်အတွေးက မကြာ ခဏဝင်လာသည်။ ထို့ကြောင့် သူ မကြာခဏ အိမ်က ထွက်ပြေး သည်။ ထွက်ပြေးသည်မှာ ဆယ့် ခြောက်ခါလောက်ရှိပြီ။ ထို့ ကြောင့် ကျော်ကြီး အိမ်မှာ မနေ ချင်တော့။  ကျော်ကြီး အိမ်က ထွက်ပြေးသည်။

အခုလည်း အိမ်ကထွက်အ ပြေး လမ်းမှာ ရွယ်တူကောင်လေး တစ်ယောက်နှင့်တွေ့ပြီး  သူ လည်း စိတ်လေနေသည်ဆိုတာ ကြောင့် ‘‘မင်းနဲ့ ငါနဲ့ စစ်ထဲဝင် မလား’’ဟု မေးကြည့်တော့ ဝင် မယ်ကွာဆိုတာနှင့် ကျော်ကြီးတို့ သေတ္တာလေးတစ်လုံးဆွဲကာ မိတ္ထီ လာကို ရောက်လာကြသည်။ သို့ သော် အသက်မပြည့်သေး၍ လက်မခံလိုက်။ ကျော်ကြီးတို့နှစ် ယောက် လှည့်ပြန်ခဲ့ရပြီး ဝါဂွမ်း ကားကြီးနှင့် ရန်ကုန်ဘက် လမ်း ကြုံ လိုက်စီးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေ သည်။

ရန်ကုန်ရောက်တော့ ကား ပေါ်ကအဆင်း အိမ်မပြန်သေးဘဲ ပြည်လမ်းဘက်မှတစ်ဆင့် နတ်တ လင်းဘက် ဆက်ပြေးကြသည်။ ကျော်ကြီးတို့နှစ်ယောက် နတ်တ လင်းဘက်က ဆိတ်ကျောင်းသည့်  တဲလေးတစ်တဲမှာ ကပ်နေရ သည်။  နတ်တလင်းဘူတာမှာ ကုန်စိမ်းတောင်းတွေ အတင်အချလုပ် ရသည်။ တစ်တောင်းကို ၃၅ ပြား ရသည်။ သို့သော် ကျော်ကြီးတို့ မရ။ သူတို့ကိုတင်ခေါ်ထားသည့်  ဆိတ်ကျောင်းတဲ့ကောင်က သိမ်း သွားသည်။ သူက ကျော်ကြီးတို့ကို ထမင်းတစ်နပ်ပဲကျွေးသည်။ ည အိပ်တော့ ကျော်ကြီးတို့နှစ် ယောက် အိမ်အောက်က ဆိတ် တွေကြား အိပ်ရသည်။

ထိုသို့နေထိုင်ရင်း တစ်ပတ် ဆယ်ရက်ခန့်အကြာ ကျော်ကြီး အဒေါ်က လိုက်ရှာတွေ့ပြီး ရန် ကုန်ပြန်ပါသွားသည်။ ကျော်ကြီး ကမာရွတ်ထဲက ဒေါ်သာထက် ကျောင်းမှာ တက်ရသည်။ ကိုး တန်းရောက်ပြီဖြစ်သည်။ ကိုးတန်းတွင်လည်း သုံးနှစ်တောင် ကျသည်။ ထိုသို့နေလာရင်း ကျော် ကြီး လူမိုက်ဂိုဏ်းတစ်ခုထဲရောက်ဖို့ အကြောင်းဖန်လာလေသည်။ ထိုဂိုဏ်းကတော့ စိန်ဂေါ်လီတဲ့။

ကျော်ကြီး ဖခင်ကို ချစ် လည်းချစ်သလို ကြောက်လည်း ကြောက်ပါသည်။ သို့သော် အဖေ့ကိုတော့ နားလည်ပေးလို့မရပါ။ အဖေ့တွင် ညီဝမ်းကွဲတစ်ယောက် ရှိပါသည်။ သူ့တွင်သားသမီးငါးယောက်ရှိပြီး ငါးယောက်လုံး ဆရာဝန်တွေ။ အဖေက ကျော်ကြီးတို့ကို သူ့ညီမိသားစုနှင့် နှိုင်းနှိုင်းပြီး မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိသည်။ ‘‘ရှက်တယ်ကွာ၊ ရှက်တယ်ကွာ ငါ မင်းတို့ကို သူတို့ဆီခေါ်သွားရမှာ ရှက်တယ်ကွာ’’တဲ့။ သူ့ညီ၏ သားသမီးတွေ ဘယ်လိုနေရထိုင်ရ စားသောက်ရ ပညာသင်ကြားခွင့်ရတာတွေကျ အဖေက ထည့်မပြောခဲ့။ ကျော်ကြီးကို အဖေက မကြာခဏ ပြောဖူးသည်က ‘‘ခွေးဖြစ်မယ့်ကောင်’’တဲ့။

ထိုသို့အပြောခံရတိုင်းကျော် ကြီး စိတ်ထဲခံစားရသည်။ နောက် ပိုင်း တစ်ယောက်ယောက်က နှိမ် သလိုလို၊ အထင်သေးသလိုလို မျက်နှာပေါက်နှင့် လာပြောပြီဆို ချက်ချင်းထထိုးကြိတ်ပြီး ဘာလို့ ဒီလိုကြည့်တာလဲဟု မေးချင်လုပ် ချင်စိတ်တွေ ပေါက်လာခဲ့သည်။    ထိုစိတ်တွေက ကျော်ကြီး လူမိုက် တစ်ယောက်ဖြစ်လာစေဖို့ လမ်းစ ဖြစ်မှန်းမသိဖြစ်လာစေခဲ့သည်။

ကြည့်မြင်တိုင်ထဲက ဟွာ ကျုံးတရုတ်ကျောင်းမှာ တစ်နှစ် တစ်ခါလုပ်သည့် ပွဲတော်တစ်ခု ရှိသည်။ ကျောင်းပြန်တက်ရင်း ထိုပွဲတော်မှာ  ကျော်ကြီးတို့အဖွဲ့ တွေ လာသည့်ကားတွေကို သွား စောင့်ပေးသည်။ ကားရှင်တွေက မုန့်ဖိုးတွေပေးကြသည်။ ထိုအချိန် တခြားအဖွဲ့ကလည်း ကျော်ကြီး တို့အဖွဲ့လို ကားလာစောင့်ရင်း တစ်ဖွဲ့နှင့်တစ်ဖွဲ့ ရန်စောင်ကြ တော့သည်။ ကျော်ကြီးတို့ကလေး ခွနှင့်ပစ်သည်။ ပစ်တာမှ ရိုးရိုး လောက်စာလုံးနှင့်မဟုတ်။ ဖန် ဂေါ်လီလုံးတွေနှင့်ပစ်သည်။ ထို ဖန်ဂေါ်လီတွေက ညဘက်မှာ ပြောင်လက်နေတာမို့ စိန်ဂေါ်လီ ဟုခေါ်ကြသည်။ စိန်ဂေါ်လီအဖွဲ့ မှာ ရန်ကုန်မှာတင် အဖွဲ့ဝင်ငါး ရာကျော်လောက် ရှိတာကြောင့်  အတော်ပင်အင်အားတောင့်တင်း သည်။ ကျော်ကြီး စိန်ဂေါ်လီဂိုဏ်း သား လူမိုက်လေးဖြစ်လာတော့ သည်။

ကျော်ကြီး အတော်ပင်ပေခဲ့ပါသည်။ အိမ်မပြန် လေလွင့် သည့် ရက်တွေလည်းအများကြီး။ ကြံတောသင်္ချိုင်းမှာလည်း ကာလ အတော်ကြာ ခိုဝင်နေခဲ့ဖူးသည်။ သင်္ချိုင်းထဲက ဖဲဝိုင်းတွေမှာ ကျော်ကြီး ပျော်ခဲ့သည်။ သို့သော်  ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိ တော့  ဘယ်လိုမှ အားရစရာတစ် ကွက်မှမရှိ။ ငါ့ဘဝကြီးက ဒီအ တိုင်းကြီးပဲ ပြီးသွားတော့မှာလား ဒီအတိုင်း နေလို့မဖြစ်ဘူးဟုဆို သည့်အတွေးကလည်း မကြာ ခဏ ဝင်ဝင်လာသည်။  

ကျော်ကြီး ကိုးတန်းအောင် ဆယ်တန်းရောက်တော့  အပေါင်းအသင်းတွေ စုံလာလေပြီ။ ထိုအချိန်က ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတွေ ခေတ်စားတာမို့ ပါတီတွေလည်း လုပ်လိုက်တာမနည်း။ ကျော်ကြီးတို့က ထိုပါတီတွေကို သိသိမသိသိ၊ ဖိတ်ဖိတ်မဖိတ်ဖိတ် တက်သည်။ သီချင်းတွေလည်း တက်ဆိုလိုဆို မကြာခဏ ရန်ပွဲတွေ၊ ရိုက်ပွဲတွေဖြစ်သည်။ တစ်ခါ ရန်ဖြစ်တော့ ကျော်ကြီး ဓားနှင့်ခုတ်လိုက်၍ တစ်ဖက်လူ ညာဘက်လက် ရှပ်ထိမိသွားပြီး  လက်သန်းတောင်ပြတ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူငယ်ချင်းကိုးယောက် ဆယ်တန်းဆက်မဖြေတော့ဘဲ ရေတပ်ထဲ ဝင်ခဲ့ကြသည်။  ရေတပ်မှာလည်း တစ်နှစ်လောက်ကြာတော့ ထွက်ခဲ့ကြပြန်သည်။ သို့သော် ရေတပ်ထဲကထွက်သည့်အချိန် ကျော်ကြီးတို့အမြတ်တစ်ခုတော့ ရလိုက်ကြသည်။  ပရမ်းပတာနေခဲ့ကြသည့် ကျော်ကြီးတို့ အပိုးကျိုးသွားခဲ့လေသည်။

 ကျော်ကြီး ရန်ကုန်ပြန် ရောက်သည်။  ထိုအချိန် ရုပ်ရှင် ကောင်စီက မင်းသား၊ မင်းသမီး ခေါ်သည်။ အရွေးခံရပြီး ရုပ်ရှင် ရိုက်ရလျှင် ပိုက်ဆံရမည်တဲ့။ ခက် သည်က သူ့မှာ လျှောက်လွှာတွင် ပါရမည့် ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ပင် ပိုက် ဆံကမရှိ။ သူငယ်ချင်းတွေက ငါး မူးတစ်ကျပ်စီစုပြီး ဓာတ်ပုံဖိုးဝိုင်း စိုက်ပေးကြသည်။ အနုပညာအ မည်က မောင်မောင်ကျော်။ ရည် ရွယ်ချက်က ‘ကြီးကျယ်ချမ်းသာ သော လူတစ်ယောက်ဖြစ်ရမည်’ တဲ့။

နောက်ဆုံး ကျော်ကြီး အ ရွေးခံရပါသည်။ သို့သော် ရုပ်ရှင် ရိုက်ဖို့ မည်သူကမှမငှား။

ပထမဆုံး ရုပ်ရှင်စရိုက်သည့်အချိန်က အဖြစ်အပျက်တွေ ကျော်ကြီးမမေ့။ ကျော်ကြီး မင်းသားမဖြစ်သေးခင် အိမ်ထောင်ကျ သည်။ ထိုအိမ်ထောင်ရယ်၊ အမေ့ ကျေးဇူးရယ်ဖြင့်  ကျော်ကြီး ပထမ ဦးဆုံးဇာတ်ကား စရိုက်ခွင့်ရ သည်။ သို့သော် ချောချောမော မောတော့မဟုတ်။

ထိုဇာတ်ကားက မန္တလေးမှာ သွားရိုက်ရသည်။ သို့သော် ကျော် ကြီးကို ရထားလက်မှတ်ပင် ဝယ် မပေး။ ရုပ်ရှင်မင်းသမီး ဒေါ်စံရှား တင်က ဟဲ့မောင်ကျော် လာ တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ဟု ခေါ်ပေးခဲ့သဖြင့် မန္တ လေး ရောက်ခဲ့ရသည်။ ဟိုရောက် တော့ ဒါရိုက်တာက ပြောသည်။ ‘‘ရီဂျက်တစ်ခါဖြစ်တာနဲ့ (မှားလို့ ပြန်ရိုက်ရတာနဲ့) ကိုယ့်စရိတ်နဲ့ကိုယ် ရန်ကုန်ပြန်ပေတော့’’ တဲ့။ ကျော်ကြီးစိတ်ထဲ ဒိုင်းခနဲဖြစ်သွားသည်။  ကျော်ကြီးက စိန်ခေါ်ရင် တိမ်ပေါ်အထိ လိုက်ဆော်ချင်သူ။ ချမယ်ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဇာတ်လမ်းအရ ကျော်ကြီး က ဆရာဝန်။ မင်းသမီးက မြင်းလှည်းသမားသမီး။ အမေက ဒေါ်စံရှားတင်က ကျော်ကြီးကို အောက်တန်းစား မိန်းကလေးနဲ့ ပတ်သက်ရပါ့မလားဟု ဆူတော့ ကျော်ကြီး ပြန်ပြောရမည့်အခန်း။ ကျော်ကြီးကလည်း သူ့ဘဝမှာ တစ်ဖက် ဆွေမျိုးအသိုင်းအဝိုင်းက  မတူမတန်အပြောခံနေရသည့်အချိန်။ ရင်ထဲမှာ မွန်းကျပ်နေအောင် ခံစားနေရတာမို့ ပြော ကောင်းကောင်းနှင့် ပြောချလိုက် တာများ ဇာတ်ညွှန်းထဲပါတာတွေ ရော၊ မပါတာတွေရော ဒါရိုက် တာက ဟိုးဟိုးဖြင့် တားယူရ သည်။

ထိုသို့ မခံချင်စိတ် တသီ တတန်းကြီးဖြင့် ချလာရင်း ရုပ် ရှင်ကားတချို့ ဆက်ရိုက်လာရ သည်။ နောက်ဆုံးသုံးကား လောက်ရိုက်အပြီး နုနုငယ်ငယ် ဇာတ်ကားကျမှ  လူသိကာ ကျော် ဟိန်း ဖြစ်လာတော့လေသည်။

ကျော်ဟိန်းဖြစ်လာပြီး သူ ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားတွေ အများကြီး ရိုက်လာရသည်။ သီချင်းတွေပါ သူဆိုသည်။ အဲဒီအချိန် ငုပ်လျှိုး ကွယ်ပျောက်နေသည့် ငယ်စဉ်က လမ်းသရဲစိတ်ကလေး အလည် ပြန်လာခဲ့သည်။ တခြားမဟုတ်  မူးယစ်ဆေးဝါးကိစ္စ။ မူးယစ်ဆေး အကူအညီနဲ့ တွေးရတာ မိုက် တယ်တဲ့။ သူ ဘိန်းဖြူနံပါတ်ဖိုး ချသည်။ ရုပ်ရှင်ရိုက်၍ ပိုက်ဆံ ရလာလျှင် ထိုငွေကို သုံးပုံပုံတစ်ပုံ ကို ဆေးသုံးသည်။ ဆေးထိုးတာ မဟုတ် ဆေးလိပ်ထဲထည့်ပြီး ရှူ တာဖြစ်သည်။ တစ်ပုံကို စားဖို့ ထားသည်။ တစ်ပုံကတော့ စု သည်။ မစု၍မရ။ ဆင်းရဲမှာ သူ ကြောက်သည်။



သူဘိန်းဖြူသုံးနေတာကို သူ လေးစားသည့်သူတွေသိမှာတော့ ကိုကျော် ကြောက်ပါသည်။ သူ ဘယ်သူ့မှမကြောက်ချင်။ ဘယ် သူ့အချုပ်အကိုင် လွှမ်းမိုးမှုလည်း မခံချင်။ ခက်သည်က ခုဘိန်းဖြူရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို သူခံနေရပြီ။  သူဘာ လုပ်မည်နည်း။ ဘိန်းဖြူကြောင့် တခြားသူက သူ့ကိုလွှမ်းမိုးတာ တစ်ပါးသူကို ကြောက်နေရမှာ သူ ကြောက်လာသည်။ ဟုတ်ပြီ ဒါဆို သူဖြတ်မှရတော့မည်။

ခက်သည်က သူတော်တော် လေး စွဲနေပြီ။ ဘယ်လောက် တောင် စွဲသလိုဆို သူဘိန်းသုံး သည့်အခန်းက အိမ်မြှောင်တွေ ပင် ဘိန်းဖြူစွဲကုန်သည်။ သူရ အောင်ဖြတ်မည်ဟုဆုံးဖြတ်လိုက် သည်။ ဘိန်းဖြူတစ်လိပ်ကို ဖြေ အဝချပြီးသည်နှင့် အထုပ်လိုက် ကြီးကို အိမ်သာထဲ ရေသွန်ချ လိုက်လေသည်။ ကိုယ့်ကိုယ် ကိုယ်တော့ ဟုတ်လှပြီအထင်နှင့် ဘိန်းစည်းစိမ်လေး မှိန်းနေခိုက် နှစ်နာရီလောက်ကြာတော့ တဖြည်းဖြည်းပြယ်သွားသည်။ ထိုအခါ ကိုကျော် မနေနိုင်တော့။ အိမ်သာထဲပြန်သွားကာ အိမ်သာဘေးနှုတ်ခမ်းတွေထိ ကျန်များကျန်ခဲ့မလား သွားရှာလေသည်။ သတိဝင်လာတော့လည်း ကိုကျော် ရှက်မိသည်။ အဲဒီနောက် ဇွတ်ကိုဖြတ် တော့သည်။ စိတ်အားထက်သန်မှု ကြောင့် ပြတ်သွားခဲ့ပါသည်။ ကို ကျော် သူ့စိတ်ကိုသူယုံကြည်လာ သည်။ ငါ တကယ်လုပ်ချင်ရင် တ ကယ့်ကိုဖြစ်တယ်။ ငါ့စိတ်ကို ငါ နိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်လာခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်း ဘိန်းဖြူတင် မက  မကောင်းတာတွေ အကုန် ဖြတ်မယ်ဆိုပြီး စီးကရက်လည်း ဖြတ်၊ သူ အလွန်ကြိုက်သည့် ကော်ဖီပါဖြတ် နောက်ဆုံး ရာသက်ပန် သားငါးစားတာကိုပါ ဖြတ်လိုက်နိုင်လေသည်။

ထို့နောက် ကျော်ဟိန်းဟု အ မည်ရသည့် ကိုကျော်သည် ရုပ်ရှင် အနုပညာကို တစိုက်မက်မက် ရူးသွပ်စွာ ကြိုးစားခဲ့ပါသည်။ သူ ရူးသွပ်လွန်း၍ ထုတ်လုပ်သူတွေ၊ ဒါရိုက်တာတွေ၊ သရုပ်ဆောင်အ ချင်းချင်းတွေ  ကတောက်ကဆ ဖြစ်ရတာတွေလည်း ရှိခဲ့ပါသည်။

 ကျော်ဟိန်းက  မင်းသား ထက် သရုပ်ဆောင်ဖြစ်လိုသူ။  သူ သရုပ်ဆောင်ရမည့် ဇာတ်ကောင် ၏ စရိုက်ကိုပဲ ပီပြင်အောင်သရုပ် ဆောင်ချင်သူဖြစ်သည်။ ထိုစိတ် ဓာတ်က သူပထမဆုံးအကယ်ဒမီ ရခဲ့သည့် ‘အကာကအချစ် အနှစ် က မေတ္တာ’တွင် သက်သေပြခဲ့ သည်။  တင်ပါးနှစ်ဖက် ပြောင် နေအောင် ခါးတောင်းကျိုက်ပြီး ရေနံချေးသုတ်ခဲ့သည့် ဇာတ်ဝင် ခန်းကလည်း ဇာတ်ကောင်စရိုက် ပီပြင်စေခဲ့ပြီး အကယ်ဒမီထူးချွန် ဆုပင် ရရှိခဲ့ပါသည်။

ဗီဒီယိုတွေ ပေါ်လာတော့ လည်း ဗီဒီယိုဈေးကွက်မှာ ဦး ကျော်ကားတွေက  ဇာတ်ကား ကြေး အမြင့်ဆုံးရခဲ့ပါသည်။ လူ ကြီး၊ လူလတ်ပရိသတ်တွေက ကျော်ဟိန်းမှ ကျော်ဟိန်း။ အကြွေးဇာတ်ကားထဲ ဆယ်နှစ်ဆယ်နှစ် ဟု ပြောသည့်စကားလုံးက ယခု အချိန်ထိ မှတ်မှတ်သားသားရှိကြ ဆဲ။ လူငယ်တွေအတွက် လူကြီး တွေပြောချင်သည့်စကားလုံးတွေ ကိုလည်း  ကျော်ဟိန်းက  ဇာတ် ကားထဲကနေပြောပေးသည်။

ခေတ်ကို မျက်ခြည်မပြတ် အသစ်ထဲက  လက်စလက်နရှိ သည့်လူငယ်တွေနဲ့လည်းဦးကျော် တွဲပါသည်။ တချို့ကတော့ ကွယ် ရာမှာ စကားတင်းဆိုကြသည်။ အဲဒီဘိုးတော်က နင်တို့ကိုမှီပြီး ပြန်တက်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်တဲ့။  ဦးကျော် ဘာမှမပြော။ လုပ်စရာရှိ တာတွေသာ ဦးကျော်လုပ်သည်။

အကယ်ဒမီပွဲကို  သူမရလျှင် လာမတက်ဘူးဟုလည်း ဦးကျော် က လူပြောများသည်။ တစ်နှစ်က  သူအကယ်ဒမီရတော့  ဝတ်စုံအ နက်ဖြင့် ဘယ်ကမှန်းမသိသည့် ကောင်မလေးတစ်ယောက် အ နမ်းဝင်ပေးသွားသည်ကလည်း ထိုအချိန်က လစဉ်ထုတ် မဂ္ဂဇင်း တွေမှာ အထူးပြောစရာ ဖြစ်ခဲ့ သည်။

ရုပ်ရှင်တင်မက သီချင်း တွေပါ ဦးကျော် ဆိုခဲ့ပါသည်။  နောက်ပိုင်း အာရုံသစ်အမည်ဖြင့်  ဇာတ်လမ်းဇာတ်ညွှန်း ဒါရိုက်တာ တာဝန်ယူကာ သူကိုယ်တိုင်သရုပ် ဆောင်ပြီး ဇာတ်ကားတွေရိုက်ခဲ့ ပါသည်။ သူ့အတွေးတွေက အ နည်းငယ်ဆန်းသဖြင့် ရှိပြီးသား မြန်မာရုပ်ရှင်ပရိသတ်နှင့် သိပ်အံ ဝင်ခွင်ကျမဖြစ်။ သို့သော်  စကား လုံးတွေက စေတနာပါသည်။ ဦးကျော်က လူငယ်တွေအတွက်  ပြောချင်တာတွေ အတော်များ သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဘိန်း စားဘဝကနေ အကယ်ဒမီအများ ကြီးရသည့် နိုင်ငံကျော်ရုပ်ရှင်မင်း သားတစ်ယောက်ဘဝ ရောက်ဖို့  ကြမ်းတမ်းစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူ။ သူ့လိုပဲ လူငယ်တွေကို အောင်မြင် စေချင်သည်။ ကြိုးစားစေချင် သည်။

ဦးကျော်၏ ခြံကြီးက ရန် ကုန်မြို့ကြီးမှာ အတော်ပင် ကျယ် ဝန်းလှသည်။ ခြံထဲမှာ အိမ်တွေ လည်း အများကြီး။ ရုပ်ရှင်ရိုက် သည့်အခါ ဆက်တင်တဲ့။ ငယ် စဉ်က ဘတ်စ်ကားခမတတ်နိုင်၍ စပယ်ယာကို မျက်နှာချိုသွေးစီး ခဲ့ရသူ  ကျော်ကြီးဆိုသည့်ကောင် လေးသည် အခုတော့ သူ့ခြံဝင်း ထဲမှာ သူပိုင်ဆိုင်သည့်ကားတွေ က လေးငါးခြောက်စီးမက။ သူ့ ငယ်အိပ်မက်တွေ  အကောင်အ ထည်ပေါ်ခဲ့လေသည်။

မြန်မာနိုင်ငံ၏  ထိပ်တန်းအနုပညာရှင်ကြီးဖြစ်သည့် ဦးကျော်ဟိန်းသည် အသက် (၆၁)နှစ်အရွယ်အရောက် ၂၀၀၈ ခုနှစ်တွင်  ပရိသတ်များ အံ့သြစေမည့်သတင်းတစ်ခု ယူဆောင်လာပေးခဲ့ပါသည်။ မင်းသားကြီး ကျော်ဟိန်း  သာသနာ့ဘောင်သို့  အပြီးဝင်ရောက်သွားပြီတဲ့။ သူ့ပရိသတ် များက နှမြောကြသည်။ တချို့က တော့ စတန့်ထွင်ပြန်ပြီနေမှာဟု ဆိုကြသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ စတန့်ထွင်တာမဟုတ် တကယ် ဝင်တာဖြစ်ကြောင်း ဦးကျော်ဖြေခဲ့ ဖူးပါသည်။

၂၀၀၈ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ ၄ ရက်နေ့တွင် ဦးကျော်ဟိန်းဘဝမှ သည် ဦးကိတ္တိသာရဘဝသို့ လှမ်း တက်သွားခဲ့ပါသည်။ တစ်ခါ တစ်ရံ ဆရာတော်၏ တရားပွဲ သတင်းတချို့ ရံဖန်ရံခါကြားရ တတ်သည်။ ဘယ်အချိန်များပြန် ထွက်လာပြီး ရုပ်ရှင်ရိုက်ဦးမလဲ  ဟု ထင်သူကထင်သည်။ သို့သော် ဦးကျော် လူ့လောကသို့ ပြန်မဝင် လာခဲ့ပါ။

၂၀၂၀ ပြည့်နှစ် ဇူလိုင်လ ၁၁ ရက်နေ့တွင်  သတင်းဆိုးတစ်ခု တက်လာခဲ့ပါသည်။ ဦးကျော် ဟိန်းတစ်ဖြစ်လဲ ဆရာတော် ဦး ကိတ္တိသာရသည် မြန်မာစံတော် ချိန် မနက် ၉ နာရီ ၂ရမိနစ်တွင် ဩစတြေးလျနိုင်ငံ ကင်ဘာရာ မြို့၌ ပျံလွန်တော်မူသွားပြီတဲ့။ ကျော်ဟိန်းပရိသတ်များ စိတ်ထဲ ထိခိုက်ကြလေသည်။ ထူးခြားစွာ တိုက်ဆိုင်မှုမှာ လွန်ခဲ့သည့်၁၃နှစ် ၂ဝဝရခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၁၁ ရက်နေ့ ကလည်း ဦးကျော်ဟိန်း၏တူ နာမည်ကျော် သရုပ်ဆောင်ဒွေး  ကွယ်လွန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။

ကျော်ဟိန်း၏ လက်သုံး စကားမှာ လူသားအားလုံးကိုလေးစားပါတယ်ဖြစ်သည်။ သူ ထိုစကားကို ရင်ထဲက လှိုက်လှဲစွာ ခံစားမိ၍ ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။  အနှိမ်ခံ လူသားတစ်ယောက်ဖြစ် ခဲ့၍ လူသားတိုင်း တစ်ဦးချင်းစီ သည် ကိုယ်ပိုင်သိက္ခာ  ကိုယ်ပိုင် လေးစားစရာတွေရှိသည်ကို သူ သိ၍ဖြစ်သည်။  ဘဝတစ်လျှောက် ရုန်းကန်မှုတွေဖြင့် ဘဝတိုက်ပွဲ ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့သည့် ဦးကျော်ဟိန်းသည် အောင်မြင်မှု တွေ အလီလီသိမ်းပိုက်ပြီးနောက်  ရဟန်းဘဝဖြင့် ဘဝတစ်ခန်းရပ် သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ရဟန်းဘဝ ရောက်သွားတော့လည်း ဆရာ တော်သည် လူငယ်များအတွက် စာတွေ ရေးခဲ့ဖူးပါသည်။

‘‘ကိုယ်လုပ်နေတဲ့ အလုပ် တွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး လက်ခုပ်သံ ကို မမျှော်လင့်ပါနဲ့။ ဘေးကကြည့် နေတဲ့လူတွေထဲမှာတော့ အား ပေးတဲ့လူရှိသလို  အသားလွတ်ဆဲ ဆိုနေတဲ့ အသံတွေကလည်း ဆူ ညံနေမှာ သေချာတယ်။ လှည့် ကြည့်နေရင် ခြေလှမ်းယိုင်တယ်။

ဆက်သာလျှောက်...

အသံတွေနောက်မှာ ကျန်ခဲ့ လိမ့်မယ်။ လမ်းဆုံးရင် သရဖူ ဆောင်းပေးမယ့်သူက အဆင် သင့်စောင့်နေတယ်’’တဲ့။

ကိုးကား - ဆရာအောင်သင်း၏ ကျော် ဟိန်းလို့ နာမည်ကြီးတဲ့လူတစ် ယောက် အင်တာဗျူး - ကျော်ဟိန်း၏ ကျော်ဟိန်းများ စာအုပ်

Ref: 7Day

ZN.H 🇦🇺

(Zawgyi)

***** ေက်ာ္ဟိန္းဟုေခၚသည္ ******


၁၉၆၂ ခုႏွစ္ဝန္းက်င္။  မိတၳီလာၿမိဳ့မွ ထြက္ခြာလာသည့္ ဝါဂြမ္း အိတ္မ်ား အျပည့္တင္ေဆာင္လာ ေသာ ကုန္တင္ကားႀကီးတစ္စီး သည္ ရန္ကုန္-မႏၲေလးလမ္း ေဟာင္းႀကီးေပၚတြင္ တအိအိ ျဖင့္ ေမာင္းႏွင္လာေလသည္။ ထို ကားႀကီးေပၚတြင္ အသက္(၁၅) ႏွစ္ဝန္းက်င္ ကေလးငယ္ႏွစ္ ေယာက္သည္ ဝါဂြမ္းအိတ္မ်ား ၾကားတြင္ မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္ကာ က်ပ္က်ပ္တည္းတည္းျဖင့္ ထိုင္ ရင္းလိုက္ပါလာသည္။ ထိုကေလးႏွစ္ေယာက္အနက္ တစ္ဦးမွာ ေမာင္ေက်ာ္ေဌးေခၚ ေက်ာ္ႀကီး ျဖစ္ေလသည္။ ေက်ာ္ႀကီး စိတ္ ေတြ ေလေနသည္။ သူ အိမ္မျပန္ ခ်င္။ သူ ဘာဆက္လုပ္ရမည္လဲ မသိ။

ေက်ာ္ႀကီးသည္ ရန္ကုန္စမ္း ေခ်ာင္းက ေက်ာင္းကုန္းလမ္းတြင္ ေနပါသည္။ သူသည္ အေျခအ ေနမဲ့တစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ ပါ။ သူ႔ဖခင္မွာ ၿဗိတိသၽွေခတ္  ခရိုင္ရဲဝန္တစ္ေယာက္။ သို့ေသာ္  သူ႔အေဖတြင္ ၾသဇာအာဏာမရွိ ေတာ့။ သူလူမွန္းသိတတ္စအခ်ိန္ တြင္  အေဖသည္ အၿငိမ္းစားယူၿပီးေလၿပီ။ သို့ေသာ္ အေဖသည္ ယခင္က ရွိခဲ့ဖူးေသာ ဂုဏ္ေတြ ေၾကာင့္ မာန္ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့ မွမခ်။ ေက်ာ္ႀကီး အေဖ့ကို ေၾကာက္ရသည္။

ေက်ာ္ႀကီးတို့သည္ အေဖ၏ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား သားသမီးရတနာ မ်ားေတာ့ ျဖစ္ခြင့္မရခဲ့ၾကပါ။ ေက်ာ္ႀကီး၏အေမ ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳသည္ ဒုတိယေျမာက္ အိမ္ေထာင္သာ ျဖစ္သည္။ အေမ့အတြက္လည္း  ေက်ာ္ႀကီး စိတ္မေကာင္း။ ထိုခံ စားမွုကို ဒုတိယလူေဒၚခ်ိဳခ်ိဳ အ မည္ျဖင့္ ဝတၳဳေလးတစ္ပုဒ္ေတာင္ ေက်ာ္ႀကီး ေရးခဲ့ဖူးသည္။ ဒုတိယ အိမ္ေထာင္မွရသည့္ ေက်ာ္ႀကီး တို့ သားသမီးေတြသည္ မ်က္ႏွာ ငယ္ခဲ့ရသည္။

အေဖက ပင္စင္စား အေမ က မွီခို၊ သားသမီးက ေျခာက္ ေယာက္မို့ ေက်ာ္ႀကီးတို့ မိသားစု အဆင္မေျပလွပါ။

ေက်ာ္ႀကီးကို အိမ္က တစ္ ရက္လၽွင္ မုန႔္ဖိုးတစ္မတ္သာ ေပး နိုင္သည္။ ေက်ာင္းကို  ၾကည့္ျမင္ တိုင္ဘူတာမွတ္တိုင္ကေန ကား စီးသြားမည္ဆိုလၽွင္ ၁၀ ျပား ေပး ရသည္။ အသြားအျပန္ ဘတ္စ္ ကားခ ျပားႏွစ္ဆယ္က်ေတာ့ သူ႔ မွာ ငါးျပားသာ က်န္သည္။ ထိုငါးျပားက ဘာမွဝယ္စား၍မရ။ ေက်ာင္းမုန႔္ေဈးတန္းမွာ ငါးျပား တန္မုန႔္မရွိ။ သို့ေသာ္ ေက်ာ္ႀကီး  လူရည္လည္ပါသည္။  ေက်ာင္း က ထမင္းေၾကာ္ေရာင္းသည့္ ဦး ေလးႀကီးကို ေပါင္းထားၿပီး သူခိုင္း တာေတြလည္း ကူလုပ္ေပးသည္။ သူေကၽြးသည့္ ထမင္းေၾကာ္ျဖင့္ ေက်ာင္းမုန႔္စားဆင္းခ်ိန္ ေက်ာ္ ႀကီး ဝမ္းျပည့္ရေလသည္။

ေက်ာင္းျပန္လၽွင္လည္း ရင္း ႏွီးေနသည့္ ဘတ္စ္ကားေတြကို ေက်ာ္ႀကီးေစာင့္ၿပီးစီးပါသည္။ထို ကားေပၚက ဒရိုင္ဘာေတြ၊ စပယ္ ယာေတြက ေက်ာ္ႀကီးကို ခ်စ္ခင္ ၿပီး ကားခမယူေတာ့။ အပိုထြက္ လာသည့္ ေက်ာင္းမုန႔္ဖိုးေလး ေတြကိုစုကာ ေက်ာ္ႀကီး  လိုအပ္ တာေလးေတြ ဝယ္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္ကတည္းက ေက်ာ္ႀကီး  ေငြစုတတ္သည့္ အေလ့အက်င့္ ေကာင္း စရခဲ့သည္။

ေက်ာ္ႀကီး ေက်ာင္းကေန ျပန္လာလၽွင္ လမ္းထဲက ေပ်ာ္ရႊင္ ေနသည့္ မိသားစုေတြကို ၾကည့္ ကာ အားက်ရင္း သူ႔ဘဝကိုယ္သူ အားမလိုအားမရျဖစ္ခဲ့သည္။ သူ တို့အိမ္ေရွ႕ကေန ကားေတြတဝီဝီ ျဖတ္သြားတိုင္း သူ႔ဘဝကို သူရင္ ေမာကာေနခဲ့သည္။ ငါ ဒီအတိုင္း လမ္းထဲမွာ ဒီလိုပဲေနသြားရေတာ့ မွာလားဆိုသည့္အေတြးက မၾကာ ခဏဝင္လာသည္။ ထို့ေၾကာင့္ သူ မၾကာခဏ အိမ္က ထြက္ေျပး သည္။ ထြက္ေျပးသည္မွာ ဆယ့္ ေျခာက္ခါေလာက္ရွိၿပီ။ ထို့ ေၾကာင့္ ေက်ာ္ႀကီး အိမ္မွာ မေန ခ်င္ေတာ့။  ေက်ာ္ႀကီး အိမ္က ထြက္ေျပးသည္။

အခုလည္း အိမ္ကထြက္အ ေျပး လမ္းမွာ ရြယ္တူေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ႏွင့္ေတြ႕ၿပီး  သူ လည္း စိတ္ေလေနသည္ဆိုတာ ေၾကာင့္ ‘‘မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ စစ္ထဲဝင္ မလား’’ဟု ေမးၾကည့္ေတာ့ ဝင္ မယ္ကြာဆိုတာႏွင့္ ေက်ာ္ႀကီးတို့ ေသတၱာေလးတစ္လုံးဆြဲကာ မိတၳီ လာကို ေရာက္လာၾကသည္။ သို့ ေသာ္ အသက္မျပည့္ေသး၍ လက္မခံလိုက္။ ေက်ာ္ႀကီးတို့ႏွစ္ ေယာက္ လွည့္ျပန္ခဲ့ရၿပီး ဝါဂြမ္း ကားႀကီးႏွင့္ ရန္ကုန္ဘက္ လမ္း ၾကဳံ လိုက္စီးခဲ့ရျခင္း ျဖစ္ေလ သည္။

ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ ကား ေပၚကအဆင္း အိမ္မျပန္ေသးဘဲ ျပည္လမ္းဘက္မွတစ္ဆင့္ နတ္တ လင္းဘက္ ဆက္ေျပးၾကသည္။ ေက်ာ္ႀကီးတို့ႏွစ္ေယာက္ နတ္တ လင္းဘက္က ဆိတ္ေက်ာင္းသည့္  တဲေလးတစ္တဲမွာ ကပ္ေနရ သည္။  နတ္တလင္းဘူတာမွာ ကုန္စိမ္းေတာင္းေတြ အတင္အခ်လုပ္ ရသည္။ တစ္ေတာင္းကို ၃၅ ျပား ရသည္။ သို့ေသာ္ ေက်ာ္ႀကီးတို့ မရ။ သူတို့ကိုတင္ေခၚထားသည့္  ဆိတ္ေက်ာင္းတဲ့ေကာင္က သိမ္း သြားသည္။ သူက ေက်ာ္ႀကီးတို့ကို ထမင္းတစ္နပ္ပဲေကၽြးသည္။ ည အိပ္ေတာ့ ေက်ာ္ႀကီးတို့ႏွစ္ ေယာက္ အိမ္ေအာက္က ဆိတ္ ေတြၾကား အိပ္ရသည္။

ထိုသို့ေနထိုင္ရင္း တစ္ပတ္ ဆယ္ရက္ခန႔္အၾကာ ေက်ာ္ႀကီး အေဒၚက လိုက္ရွာေတြ႕ၿပီး ရန္ ကုန္ျပန္ပါသြားသည္။ ေက်ာ္ႀကီး ကမာရြတ္ထဲက ေဒၚသာထက္ ေက်ာင္းမွာ တက္ရသည္။ ကိုး တန္းေရာက္ၿပီျဖစ္သည္။ ကိုးတန္းတြင္လည္း သုံးႏွစ္ေတာင္ က်သည္။ ထိုသို့ေနလာရင္း ေက်ာ္ ႀကီး လူမိုက္ဂိုဏ္းတစ္ခုထဲေရာက္ဖို့ အေၾကာင္းဖန္လာေလသည္။ ထိုဂိုဏ္းကေတာ့ စိန္ေဂၚလီတဲ့။

ေက်ာ္ႀကီး ဖခင္ကို ခ်စ္ လည္းခ်စ္သလို ေၾကာက္လည္း ေၾကာက္ပါသည္။ သို့ေသာ္ အေဖ့ကိုေတာ့ နားလည္ေပးလို့မရပါ။ အေဖ့တြင္ ညီဝမ္းကြဲတစ္ေယာက္ ရွိပါသည္။ သူ႔တြင္သားသမီးငါးေယာက္ရွိၿပီး ငါးေယာက္လုံး ဆရာဝန္ေတြ။ အေဖက ေက်ာ္ႀကီးတို့ကို သူ႔ညီမိသားစုႏွင့္ ႏွိုင္းႏွိုင္းၿပီး မၾကာခဏ ေျပာေလ့ရွိသည္။ ‘‘ရွက္တယ္ကြာ၊ ရွက္တယ္ကြာ ငါ မင္းတို့ကို သူတို့ဆီေခၚသြားရမွာ ရွက္တယ္ကြာ’’တဲ့။ သူ႔ညီ၏ သားသမီးေတြ ဘယ္လိုေနရထိုင္ရ စားေသာက္ရ ပညာသင္ၾကားခြင့္ရတာေတြက် အေဖက ထည့္မေျပာခဲ့။ ေက်ာ္ႀကီးကို အေဖက မၾကာခဏ ေျပာဖူးသည္က ‘‘ေခြးျဖစ္မယ့္ေကာင္’’တဲ့။

ထိုသို့အေျပာခံရတိုင္းေက်ာ္ ႀကီး စိတ္ထဲခံစားရသည္။ ေနာက္ ပိုင္း တစ္ေယာက္ေယာက္က ႏွိမ္ သလိုလို၊ အထင္ေသးသလိုလို မ်က္ႏွာေပါက္ႏွင့္ လာေျပာၿပီဆို ခ်က္ခ်င္းထထိုးႀကိတ္ၿပီး ဘာလို့ ဒီလိုၾကည့္တာလဲဟု ေမးခ်င္လုပ္ ခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္လာခဲ့သည္။    ထိုစိတ္ေတြက ေက်ာ္ႀကီး လူမိုက္ တစ္ေယာက္ျဖစ္လာေစဖို့ လမ္းစ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္လာေစခဲ့သည္။

ၾကည့္ျမင္တိုင္ထဲက ဟြာ က်ဳံးတ႐ုတ္ေက်ာင္းမွာ တစ္ႏွစ္ တစ္ခါလုပ္သည့္ ပြဲေတာ္တစ္ခု ရွိသည္။ ေက်ာင္းျပန္တက္ရင္း ထိုပြဲေတာ္မွာ  ေက်ာ္ႀကီးတို့အဖြဲ႕ ေတြ လာသည့္ကားေတြကို သြား ေစာင့္ေပးသည္။ ကားရွင္ေတြက မုန႔္ဖိုးေတြေပးၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္ တျခားအဖြဲ႕ကလည္း ေက်ာ္ႀကီး တို့အဖြဲ႕လို ကားလာေစာင့္ရင္း တစ္ဖြဲ႕ႏွင့္တစ္ဖြဲ႕ ရန္ေစာင္ၾက ေတာ့သည္။ ေက်ာ္ႀကီးတို့ကေလး ခြႏွင့္ပစ္သည္။ ပစ္တာမွ ရိုးရိုး ေလာက္စာလုံးႏွင့္မဟုတ္။ ဖန္ ေဂၚလီလုံးေတြႏွင့္ပစ္သည္။ ထို ဖန္ေဂၚလီေတြက ညဘက္မွာ ေျပာင္လက္ေနတာမို့ စိန္ေဂၚလီ ဟုေခၚၾကသည္။ စိန္ေဂၚလီအဖြဲ႕ မွာ ရန္ကုန္မွာတင္ အဖြဲ႕ဝင္ငါး ရာေက်ာ္ေလာက္ ရွိတာေၾကာင့္  အေတာ္ပင္အင္အားေတာင့္တင္း သည္။ ေက်ာ္ႀကီး စိန္ေဂၚလီဂိုဏ္း သား လူမိုက္ေလးျဖစ္လာေတာ့ သည္။

ေက်ာ္ႀကီး အေတာ္ပင္ေပခဲ့ပါသည္။ အိမ္မျပန္ ေလလြင့္ သည့္ ရက္ေတြလည္းအမ်ားႀကီး။ ႀကံေတာသခၤ်ိဳင္းမွာလည္း ကာလ အေတာ္ၾကာ ခိုဝင္ေနခဲ့ဖူးသည္။ သခၤ်ိဳင္းထဲက ဖဲဝိုင္းေတြမွာ ေက်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္ခဲ့သည္။ သို့ေသာ္  ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ၾကည့္မိ ေတာ့  ဘယ္လိုမွ အားရစရာတစ္ ကြက္မွမရွိ။ ငါ့ဘဝႀကီးက ဒီအ တိုင္းႀကီးပဲ ၿပီးသြားေတာ့မွာလား ဒီအတိုင္း ေနလို့မျဖစ္ဘူးဟုဆို သည့္အေတြးကလည္း မၾကာ ခဏ ဝင္ဝင္လာသည္။  

ေက်ာ္ႀကီး ကိုးတန္းေအာင္ ဆယ္တန္းေရာက္ေတာ့  အေပါင္းအသင္းေတြ စုံလာေလၿပီ။ ထိုအခ်ိန္က ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြ ေခတ္စားတာမို့ ပါတီေတြလည္း လုပ္လိုက္တာမနည္း။ ေက်ာ္ႀကီးတို့က ထိုပါတီေတြကို သိသိမသိသိ၊ ဖိတ္ဖိတ္မဖိတ္ဖိတ္ တက္သည္။ သီခ်င္းေတြလည္း တက္ဆိုလိုဆို မၾကာခဏ ရန္ပြဲေတြ၊ ရိုက္ပြဲေတြျဖစ္သည္။ တစ္ခါ ရန္ျဖစ္ေတာ့ ေက်ာ္ႀကီး ဓားႏွင့္ခုတ္လိုက္၍ တစ္ဖက္လူ ညာဘက္လက္ ရွပ္ထိမိသြားၿပီး  လက္သန္းေတာင္ျပတ္သြားသည္။ ထို့ေနာက္ သူငယ္ခ်င္းကိုးေယာက္ ဆယ္တန္းဆက္မေျဖေတာ့ဘဲ ေရတပ္ထဲ ဝင္ခဲ့ၾကသည္။  ေရတပ္မွာလည္း တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ထြက္ခဲ့ၾကျပန္သည္။ သို့ေသာ္ ေရတပ္ထဲကထြက္သည့္အခ်ိန္ ေက်ာ္ႀကီးတို့အျမတ္တစ္ခုေတာ့ ရလိုက္ၾကသည္။  ပရမ္းပတာေနခဲ့ၾကသည့္ ေက်ာ္ႀကီးတို့ အပိုးက်ိဳးသြားခဲ့ေလသည္။

 ေက်ာ္ႀကီး ရန္ကုန္ျပန္ ေရာက္သည္။  ထိုအခ်ိန္ ႐ုပ္ရွင္ ေကာင္စီက မင္းသား၊ မင္းသမီး ေခၚသည္။ အေရြးခံရၿပီး ႐ုပ္ရွင္ ရိုက္ရလၽွင္ ပိုက္ဆံရမည္တဲ့။ ခက္ သည္က သူ႔မွာ ေလၽွာက္လႊာတြင္ ပါရမည့္ ဓာတ္ပုံရိုက္ဖို့ပင္ ပိုက္ ဆံကမရွိ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ငါး မူးတစ္က်ပ္စီစုၿပီး ဓာတ္ပုံဖိုးဝိုင္း စိုက္ေပးၾကသည္။ အႏုပညာအ မည္က ေမာင္ေမာင္ေက်ာ္။ ရည္ ရြယ္ခ်က္က ‘ႀကီးက်ယ္ခ်မ္းသာ ေသာ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ရမည္’ တဲ့။

ေနာက္ဆုံး ေက်ာ္ႀကီး အ ေရြးခံရပါသည္။ သို့ေသာ္ ႐ုပ္ရွင္ ရိုက္ဖို့ မည္သူကမွမငွား။

ပထမဆုံး ႐ုပ္ရွင္စရိုက္သည့္အခ်ိန္က အျဖစ္အပ်က္ေတြ ေက်ာ္ႀကီးမေမ့။ ေက်ာ္ႀကီး မင္းသားမျဖစ္ေသးခင္ အိမ္ေထာင္က် သည္။ ထိုအိမ္ေထာင္ရယ္၊ အေမ့ ေက်းဇူးရယ္ျဖင့္  ေက်ာ္ႀကီး ပထမ ဦးဆုံးဇာတ္ကား စရိုက္ခြင့္ရ သည္။ သို့ေသာ္ ေခ်ာေခ်ာေမာ ေမာေတာ့မဟုတ္။

ထိုဇာတ္ကားက မႏၲေလးမွာ သြားရိုက္ရသည္။ သို့ေသာ္ ေက်ာ္ ႀကီးကို ရထားလက္မွတ္ပင္ ဝယ္ မေပး။ ႐ုပ္ရွင္မင္းသမီး ေဒၚစံရွား တင္က ဟဲ့ေမာင္ေက်ာ္ လာ တို့နဲ႔ လိုက္ခဲ့ဟု ေခၚေပးခဲ့သျဖင့္ မႏၲ ေလး ေရာက္ခဲ့ရသည္။ ဟိုေရာက္ ေတာ့ ဒါရိုက္တာက ေျပာသည္။ ‘‘ရီဂ်က္တစ္ခါျဖစ္တာနဲ႔ (မွားလို့ ျပန္ရိုက္ရတာနဲ႔) ကိုယ့္စရိတ္နဲ႔ကိုယ္ ရန္ကုန္ျပန္ေပေတာ့’’ တဲ့။ ေက်ာ္ႀကီးစိတ္ထဲ ဒိုင္းခနဲျဖစ္သြားသည္။  ေက်ာ္ႀကီးက စိန္ေခၚရင္ တိမ္ေပၚအထိ လိုက္ေဆာ္ခ်င္သူ။ ခ်မယ္ဟု ေျပာလိုက္သည္။

ဇာတ္လမ္းအရ ေက်ာ္ႀကီး က ဆရာဝန္။ မင္းသမီးက ျမင္းလွည္းသမားသမီး။ အေမက ေဒၚစံရွားတင္က ေက်ာ္ႀကီးကို ေအာက္တန္းစား မိန္းကေလးနဲ႔ ပတ္သက္ရပါ့မလားဟု ဆူေတာ့ ေက်ာ္ႀကီး ျပန္ေျပာရမည့္အခန္း။ ေက်ာ္ႀကီးကလည္း သူ႔ဘဝမွာ တစ္ဖက္ ေဆြမ်ိဳးအသိုင္းအဝိုင္းက  မတူမတန္အေျပာခံေနရသည့္အခ်ိန္။ ရင္ထဲမွာ မြန္းက်ပ္ေနေအာင္ ခံစားေနရတာမို့ ေျပာ ေကာင္းေကာင္းႏွင့္ ေျပာခ်လိုက္ တာမ်ား ဇာတ္ညႊန္းထဲပါတာေတြ ေရာ၊ မပါတာေတြေရာ ဒါရိုက္ တာက ဟိုးဟိုးျဖင့္ တားယူရ သည္။

ထိုသို့ မခံခ်င္စိတ္ တသီ တတန္းႀကီးျဖင့္ ခ်လာရင္း ႐ုပ္ ရွင္ကားတခ်ိဳ့ ဆက္ရိုက္လာရ သည္။ ေနာက္ဆုံးသုံးကား ေလာက္ရိုက္အၿပီး ႏုႏုငယ္ငယ္ ဇာတ္ကားက်မွ  လူသိကာ ေက်ာ္ ဟိန္း ျဖစ္လာေတာ့ေလသည္။

ေက်ာ္ဟိန္းျဖစ္လာၿပီး သူ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေတြ အမ်ားႀကီး ရိုက္လာရသည္။ သီခ်င္းေတြပါ သူဆိုသည္။ အဲဒီအခ်ိန္ ငုပ္လၽွိုး ကြယ္ေပ်ာက္ေနသည့္ ငယ္စဥ္က လမ္းသရဲစိတ္ကေလး အလည္ ျပန္လာခဲ့သည္။ တျခားမဟုတ္  မူးယစ္ေဆးဝါးကိစၥ။ မူးယစ္ေဆး အကူအညီနဲ႔ ေတြးရတာ မိုက္ တယ္တဲ့။ သူ ဘိန္းျဖဴနံပါတ္ဖိုး ခ်သည္။ ႐ုပ္ရွင္ရိုက္၍ ပိုက္ဆံ ရလာလၽွင္ ထိုေငြကို သုံးပုံပုံတစ္ပုံ ကို ေဆးသုံးသည္။ ေဆးထိုးတာ မဟုတ္ ေဆးလိပ္ထဲထည့္ၿပီး ရွူ တာျဖစ္သည္။ တစ္ပုံကို စားဖို့ ထားသည္။ တစ္ပုံကေတာ့ စု သည္။ မစု၍မရ။ ဆင္းရဲမွာ သူ ေၾကာက္သည္။



သူဘိန္းျဖဴသုံးေနတာကို သူ ေလးစားသည့္သူေတြသိမွာေတာ့ ကိုေက်ာ္ ေၾကာက္ပါသည္။ သူ ဘယ္သူ႔မွမေၾကာက္ခ်င္။ ဘယ္ သူ႔အခ်ဳပ္အကိုင္ လႊမ္းမိုးမွုလည္း မခံခ်င္။ ခက္သည္က ခုဘိန္းျဖဴရဲ့ လႊမ္းမိုးမွုကို သူခံေနရၿပီ။  သူဘာ လုပ္မည္နည္း။ ဘိန္းျဖဴေၾကာင့္ တျခားသူက သူ႔ကိုလႊမ္းမိုးတာ တစ္ပါးသူကို ေၾကာက္ေနရမွာ သူ ေၾကာက္လာသည္။ ဟုတ္ၿပီ ဒါဆို သူျဖတ္မွရေတာ့မည္။

ခက္သည္က သူေတာ္ေတာ္ ေလး စြဲေနၿပီ။ ဘယ္ေလာက္ ေတာင္ စြဲသလိုဆို သူဘိန္းသုံး သည့္အခန္းက အိမ္ေျမႇာင္ေတြ ပင္ ဘိန္းျဖဴစြဲကုန္သည္။ သူရ ေအာင္ျဖတ္မည္ဟုဆုံးျဖတ္လိုက္ သည္။ ဘိန္းျဖဴတစ္လိပ္ကို ေျဖ အဝခ်ၿပီးသည္ႏွင့္ အထုပ္လိုက္ ႀကီးကို အိမ္သာထဲ ေရသြန္ခ် လိုက္ေလသည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ ကိုယ္ေတာ့ ဟုတ္လွၿပီအထင္ႏွင့္ ဘိန္းစည္းစိမ္ေလး မွိန္းေနခိုက္ ႏွစ္နာရီေလာက္ၾကာေတာ့ တျဖည္းျဖည္းျပယ္သြားသည္။ ထိုအခါ ကိုေက်ာ္ မေနနိုင္ေတာ့။ အိမ္သာထဲျပန္သြားကာ အိမ္သာေဘးႏွုတ္ခမ္းေတြထိ က်န္မ်ားက်န္ခဲ့မလား သြားရွာေလသည္။ သတိဝင္လာေတာ့လည္း ကိုေက်ာ္ ရွက္မိသည္။ အဲဒီေနာက္ ဇြတ္ကိုျဖတ္ ေတာ့သည္။ စိတ္အားထက္သန္မွု ေၾကာင့္ ျပတ္သြားခဲ့ပါသည္။ ကို ေက်ာ္ သူ႔စိတ္ကိုသူယုံၾကည္လာ သည္။ ငါ တကယ္လုပ္ခ်င္ရင္ တ ကယ့္ကိုျဖစ္တယ္။ ငါ့စိတ္ကို ငါ နိုင္တယ္လို့ ယုံၾကည္လာခဲ့သည္။

ေနာက္ပိုင္း ဘိန္းျဖဴတင္ မက  မေကာင္းတာေတြ အကုန္ ျဖတ္မယ္ဆိုၿပီး စီးကရက္လည္း ျဖတ္၊ သူ အလြန္ႀကိဳက္သည့္ ေကာ္ဖီပါျဖတ္ ေနာက္ဆုံး ရာသက္ပန္ သားငါးစားတာကိုပါ ျဖတ္လိုက္နိုင္ေလသည္။

ထို့ေနာက္ ေက်ာ္ဟိန္းဟု အ မည္ရသည့္ ကိုေက်ာ္သည္ ႐ုပ္ရွင္ အႏုပညာကို တစိုက္မက္မက္ ႐ူးသြပ္စြာ ႀကိဳးစားခဲ့ပါသည္။ သူ ႐ူးသြပ္လြန္း၍ ထုတ္လုပ္သူေတြ၊ ဒါရိုက္တာေတြ၊ သ႐ုပ္ေဆာင္အ ခ်င္းခ်င္းေတြ  ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ရတာေတြလည္း ရွိခဲ့ပါသည္။

 ေက်ာ္ဟိန္းက  မင္းသား ထက္ သ႐ုပ္ေဆာင္ျဖစ္လိုသူ။  သူ သ႐ုပ္ေဆာင္ရမည့္ ဇာတ္ေကာင္ ၏ စရိုက္ကိုပဲ ပီျပင္ေအာင္သ႐ုပ္ ေဆာင္ခ်င္သူျဖစ္သည္။ ထိုစိတ္ ဓာတ္က သူပထမဆုံးအကယ္ဒမီ ရခဲ့သည့္ ‘အကာကအခ်စ္ အႏွစ္ က ေမတၱာ’တြင္ သက္ေသျပခဲ့ သည္။  တင္ပါးႏွစ္ဖက္ ေျပာင္ ေနေအာင္ ခါးေတာင္းက်ိဳက္ၿပီး ေရနံေခ်းသုတ္ခဲ့သည့္ ဇာတ္ဝင္ ခန္းကလည္း ဇာတ္ေကာင္စရိုက္ ပီျပင္ေစခဲ့ၿပီး အကယ္ဒမီထူးခၽြန္ ဆုပင္ ရရွိခဲ့ပါသည္။

ဗီဒီယိုေတြ ေပၚလာေတာ့ လည္း ဗီဒီယိုေဈးကြက္မွာ ဦး ေက်ာ္ကားေတြက  ဇာတ္ကား ေၾကး အျမင့္ဆုံးရခဲ့ပါသည္။ လူ ႀကီး၊ လူလတ္ပရိသတ္ေတြက ေက်ာ္ဟိန္းမွ ေက်ာ္ဟိန္း။ အေႂကြးဇာတ္ကားထဲ ဆယ္ႏွစ္ဆယ္ႏွစ္ ဟု ေျပာသည့္စကားလုံးက ယခု အခ်ိန္ထိ မွတ္မွတ္သားသားရွိၾက ဆဲ။ လူငယ္ေတြအတြက္ လူႀကီး ေတြေျပာခ်င္သည့္စကားလုံးေတြ ကိုလည္း  ေက်ာ္ဟိန္းက  ဇာတ္ ကားထဲကေနေျပာေပးသည္။

ေခတ္ကို မ်က္ျခည္မျပတ္ အသစ္ထဲက  လက္စလက္နရွိ သည့္လူငယ္ေတြနဲ႔လည္းဦးေက်ာ္ တြဲပါသည္။ တခ်ိဳ့ကေတာ့ ကြယ္ ရာမွာ စကားတင္းဆိုၾကသည္။ အဲဒီဘိုးေတာ္က နင္တို့ကိုမွီၿပီး ျပန္တက္ဖို့ ႀကိဳးစားေနသည္တဲ့။  ဦးေက်ာ္ ဘာမွမေျပာ။ လုပ္စရာရွိ တာေတြသာ ဦးေက်ာ္လုပ္သည္။

အကယ္ဒမီပြဲကို  သူမရလၽွင္ လာမတက္ဘူးဟုလည္း ဦးေက်ာ္ က လူေျပာမ်ားသည္။ တစ္ႏွစ္က  သူအကယ္ဒမီရေတာ့  ဝတ္စုံအ နက္ျဖင့္ ဘယ္ကမွန္းမသိသည့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ အ နမ္းဝင္ေပးသြားသည္ကလည္း ထိုအခ်ိန္က လစဥ္ထုတ္ မဂၢဇင္း ေတြမွာ အထူးေျပာစရာ ျဖစ္ခဲ့ သည္။

႐ုပ္ရွင္တင္မက သီခ်င္း ေတြပါ ဦးေက်ာ္ ဆိုခဲ့ပါသည္။  ေနာက္ပိုင္း အာ႐ုံသစ္အမည္ျဖင့္  ဇာတ္လမ္းဇာတ္ညႊန္း ဒါရိုက္တာ တာဝန္ယူကာ သူကိုယ္တိုင္သ႐ုပ္ ေဆာင္ၿပီး ဇာတ္ကားေတြရိုက္ခဲ့ ပါသည္။ သူ႔အေတြးေတြက အ နည္းငယ္ဆန္းသျဖင့္ ရွိၿပီးသား ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ပရိသတ္ႏွင့္ သိပ္အံ ဝင္ခြင္က်မျဖစ္။ သို့ေသာ္  စကား လုံးေတြက ေစတနာပါသည္။ ဦးေက်ာ္က လူငယ္ေတြအတြက္  ေျပာခ်င္တာေတြ အေတာ္မ်ား သည္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ဘိန္း စားဘဝကေန အကယ္ဒမီအမ်ား ႀကီးရသည့္ နိုင္ငံေက်ာ္႐ုပ္ရွင္မင္း သားတစ္ေယာက္ဘ၀ ေရာက္ဖို့  ၾကမ္းတမ္းစြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရသူ။ သူ႔လိုပဲ လူငယ္ေတြကို ေအာင္ျမင္ ေစခ်င္သည္။ ႀကိဳးစားေစခ်င္ သည္။

ဦးေက်ာ္၏ ၿခံႀကီးက ရန္ ကုန္ၿမိဳ့ႀကီးမွာ အေတာ္ပင္ က်ယ္ ဝန္းလွသည္။ ၿခံထဲမွာ အိမ္ေတြ လည္း အမ်ားႀကီး။ ႐ုပ္ရွင္ရိုက္ သည့္အခါ ဆက္တင္တဲ့။ ငယ္ စဥ္က ဘတ္စ္ကားခမတတ္နိုင္၍ စပယ္ယာကို မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးစီး ခဲ့ရသူ  ေက်ာ္ႀကီးဆိုသည့္ေကာင္ ေလးသည္ အခုေတာ့ သူ႔ၿခံဝင္း ထဲမွာ သူပိုင္ဆိုင္သည့္ကားေတြ က ေလးငါးေျခာက္စီးမက။ သူ႔ ငယ္အိပ္မက္ေတြ  အေကာင္အ ထည္ေပၚခဲ့ေလသည္။

ျမန္မာနိုင္ငံ၏  ထိပ္တန္းအႏုပညာရွင္ႀကီးျဖစ္သည့္ ဦးေက်ာ္ဟိန္းသည္ အသက္ (၆၁)ႏွစ္အရြယ္အေရာက္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္တြင္  ပရိသတ္မ်ား အံ့ၾသေစမည့္သတင္းတစ္ခု ယူေဆာင္လာေပးခဲ့ပါသည္။ မင္းသားႀကီး ေက်ာ္ဟိန္း  သာသနာ့ေဘာင္သို့  အၿပီးဝင္ေရာက္သြားၿပီတဲ့။ သူ႔ပရိသတ္ မ်ားက ႏွေျမာၾကသည္။ တခ်ိဳ့က ေတာ့ စတန႔္ထြင္ျပန္ၿပီေနမွာဟု ဆိုၾကသည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ စတန႔္ထြင္တာမဟုတ္ တကယ္ ဝင္တာျဖစ္ေၾကာင္း ဦးေက်ာ္ေျဖခဲ့ ဖူးပါသည္။

၂၀၀၈ ခုႏွစ္ နိုဝင္ဘာလ ၄ ရက္ေန႔တြင္ ဦးေက်ာ္ဟိန္းဘဝမွ သည္ ဦးကိတၱိသာရဘဝသို့ လွမ္း တက္သြားခဲ့ပါသည္။ တစ္ခါ တစ္ရံ ဆရာေတာ္၏ တရားပြဲ သတင္းတခ်ိဳ့ ရံဖန္ရံခါၾကားရ တတ္သည္။ ဘယ္အခ်ိန္မ်ားျပန္ ထြက္လာၿပီး ႐ုပ္ရွင္ရိုက္ဦးမလဲ  ဟု ထင္သူကထင္သည္။ သို့ေသာ္ ဦးေက်ာ္ လူ႔ေလာကသို့ ျပန္မဝင္ လာခဲ့ပါ။

၂၀၂၀ ျပည့္ႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္  သတင္းဆိုးတစ္ခု တက္လာခဲ့ပါသည္။ ဦးေက်ာ္ ဟိန္းတစ္ျဖစ္လဲ ဆရာေတာ္ ဦး ကိတၱိသာရသည္ ျမန္မာစံေတာ္ ခ်ိန္ မနက္ ၉ နာရီ ၂၇မိနစ္တြင္ ဩစေၾတးလ်နိုင္ငံ ကင္ဘာရာ ၿမိဳ့၌ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားၿပီတဲ့။ ေက်ာ္ဟိန္းပရိသတ္မ်ား စိတ္ထဲ ထိခိုက္ၾကေလသည္။ ထူးျခားစြာ တိုက္ဆိုင္မွုမွာ လြန္ခဲ့သည့္၁၃ႏွစ္ ၂၀၀၇ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၁၁ ရက္ေန႔ ကလည္း ဦးေက်ာ္ဟိန္း၏တူ နာမည္ေက်ာ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ေဒြး  ကြယ္လြန္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေလသည္။

ေက်ာ္ဟိန္း၏ လက္သုံး စကားမွာ လူသားအားလုံးကိုေလးစားပါတယ္ျဖစ္သည္။ သူ ထိုစကားကို ရင္ထဲက လွိုက္လွဲစြာ ခံစားမိ၍ ေျပာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။  အႏွိမ္ခံ လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ ခဲ့၍ လူသားတိုင္း တစ္ဦးခ်င္းစီ သည္ ကိုယ္ပိုင္သိကၡာ  ကိုယ္ပိုင္ ေလးစားစရာေတြရွိသည္ကို သူ သိ၍ျဖစ္သည္။  ဘဝတစ္ေလၽွာက္ ႐ုန္းကန္မွုေတြျဖင့္ ဘဝတိုက္ပြဲ ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖတ္သန္းခဲ့သည့္ ဦးေက်ာ္ဟိန္းသည္ ေအာင္ျမင္မွု ေတြ အလီလီသိမ္းပိုက္ၿပီးေနာက္  ရဟန္းဘဝျဖင့္ ဘဝတစ္ခန္းရပ္ သြားခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ရဟန္းဘဝ ေရာက္သြားေတာ့လည္း ဆရာ ေတာ္သည္ လူငယ္မ်ားအတြက္ စာေတြ ေရးခဲ့ဖူးပါသည္။

‘‘ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ ေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး လက္ခုပ္သံ ကို မေမၽွာ္လင့္ပါနဲ႔။ ေဘးကၾကည့္ ေနတဲ့လူေတြထဲမွာေတာ့ အား ေပးတဲ့လူရွိသလို  အသားလြတ္ဆဲ ဆိုေနတဲ့ အသံေတြကလည္း ဆူ ညံေနမွာ ေသခ်ာတယ္။ လွည့္ ၾကည့္ေနရင္ ေျခလွမ္းယိုင္တယ္။

ဆက္သာေလၽွာက္...

အသံေတြေနာက္မွာ က်န္ခဲ့ လိမ့္မယ္။ လမ္းဆုံးရင္ သရဖူ ေဆာင္းေပးမယ့္သူက အဆင္ သင့္ေစာင့္ေနတယ္’’တဲ့။

ကိုးကား - ဆရာေအာင္သင္း၏ ေက်ာ္ ဟိန္းလို့ နာမည္ႀကီးတဲ့လူတစ္ ေယာက္ အင္တာဗ်ဴး - ေက်ာ္ဟိန္း၏ ေက်ာ္ဟိန္းမ်ား စာအုပ္

Ref: 7Day

Monday, July 13, 2020

ကပ်ရောဂါကာလ အလုပ်လျှောက်ကြသောအခါ

ကပ်ရောဂါကာလ အလုပ်လျှောက်ကြသောအခါ


အလုပ်လက်မဲ့သူတို့ရဲ့ကမ္ဘာမှာ ကျွန်တော် သူစိမ်းတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့လဲ ကိုဗစ်ကြောင့် ဝန်ထမ်းဦးရေလျှော့ချတဲ့အထဲ ပါသွားတဲ့အခါမှာတော့ တခြားလူတွေ အများကြီးနဲ့ယှဉ်ပြီး အလုပ်ရှာရတော့မဲ့အရေးကြောင့် ကျွန်တော် တော်တော်စိတ်အိုက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း နှစ်ပတ်အတွင်း နိုင်ငံတကာဘဏ်ကြီးတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာရာထူးကို ကျွန်တော် ပြန်ရခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါ ကျွန်တော်သိပ်တော်လို့များလား။ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်လို အရည်အချင်းနဲ့အတွေ့အကြုံရှိသူတွေ အများကြီးပါ။ ကျွန်တော်သာသွားတယ်ဆိုတာ အလုပ်ရှာတတဲ့နေရာမှာစနစ်ကျခဲ့လို့ပါပဲ။ ကိုဗစ်ကြောင့် အလုပ်ပြုတ်သွားခဲ့တဲ့ မိတ်ဆွေများအတွက်လဲ ကျွန်တော်ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို မျှဝေသွားချင်ပါတယ်။

၁။ အလုပ်ကို တစ်နေရာတည်း မလျှောက်ပါနဲ့။
သင် နောက်ဆုံးအလုပ်မှာ လုပ်ခဲ့တာတွေအပြင် တခြားသင်လုပ်နိုင်တာတွေကို စဉ်းစားပါ။ သင့်စွမ်းရည်တွေကို စဉ်းစားပါ။ ၀ါသနာအရ လုပ်နေပေမဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်ဖြစ်နေတာလေးတွေကိုလည်း ထည့်တွက်ပါ။ အဲဒီမှာတင် သင်လျှောက်လို့ရတဲ့အလုပ်အမျိုးအစားဟာ အများကြီးတိုးလာပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်တုန်းကဆိုရင် LinkedIn တစ်ခုတည်းမှာ အလုပ် ၉ရနေရာ လျှောက်ခဲ့ပါတယ်။ Email တွေ ပို့ထားတာလည်း အများကြီးပါ။

၂။ အလုပ်တောင်းမယ်ဆိုရင် တိတိကျကျပြောခဲ့ပါ။
အလုပ်ရှာနေတဲ့လူတိုင်းက ကိုယ်နဲ့ခင်မင်တဲ့လူတွေနဲ့တွေ့ရင် အလုပ်ရှိရင်ပြောဦးနော်၊ အလုပ်ရှိရင် ကျွန်တော်၊ ကျွန်မကို သတိရနော် ပြောတတ်ကြပါတယ်။ အဲဒါက ဝေ၀ါးနေတဲ့စကားဖြစ်ပြီး သင်ဘာလုပ်တတ်သလဲဆိုတာမပေါ်လွင်တဲ့အတွက် တကယ်အလုပ်ပေါ်လာတဲ့ အခါမှ သင့်အကြောင်းကို သူတို့စဉ်းစားမိဖို့ ဝေးသွားပါလိမ့်မယ်။

သင် အဲဒီလိုမှာထားခဲ့မယ်ဆိုရင် သူတို့ကုမ္ပဏီမှာ ဘာအလုပ်တွေပေါ်တတ်သလဲ၊ ဘယ်လိုနေရာတွေလွတ်နိုင်မလဲ၊ အဲဒါတွေနဲ့ကိုက်ညီ တဲ့ အရည်အချင်း သင့်မှာဘာတွေရှိသလဲလေ့လာပြီး ဘယ်လိုအလုပ်ဆိုရင်တော့ သင်ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်လုပ်နိုင်တဲ့အတွက် နေရာလွတ်ရင် ခေါ်ပေးပါဆိုတာကို ထိရောက်တဲ့လူကိုပြောထားခဲ့ဖို့လိုပါမယ်။

၃။ မြန်မြန်ဆန်ဆန်လှုပ်ရှားပါ ဒါပေမဲ့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပြောပါ။
၂၀၁၅ခုနှစ်တုန်းက ကျွန်တော်အလုပ်လုပ်နေတဲ့ FM Radio ပိတ်သွားပါတယ်။ ကျွန်တော့်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက ရှစ်ယောက်ဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ကိုးယောက်က ချက်ချင်းကြီး အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်သွားပါတယ်။ လုပ်တတ်တဲ့ အလုပ်ချင်းကလဲတူနေတော့ ကျွန်တော်တို့ အလုပ်သွားရှာတဲ့နေရာချင်း တူနေတော့တာပေါ့။ ခုနကပဲ တစ်ယောက်လာမေးသွားသေးတယ်။ လူမလိုသေးဘူးနော်ဆိုတဲ့စကားကို တစ်ကြိမ်ထက်ပိုကြားလာရတယ်။ ဒီတော့ လမ်းကြောင်းပြောင်းရတာပေါ့။ ကျွန်တော့်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက မန်နေဂျာတွေကို ထမင်း ဖိတ်ကျွေးပြီး အလုပ်တောင်းကြတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ရိုးရိုးအလုပ်လျှောက်မနေဘဲ မန်နေဂျာနဲ့တွေ့ဆုံခွင့်တိုက်ရိုက်တောင်းလိုက် တယ်။ တစ်ယောက်နဲ့အဆင်ပြေသွားတယ်။ သူ့ဆီမှာတော့ လူမလိုဘူး၊ သူ့ညီမဆီမှာလူလိုတယ်ဆိုပြီး ဆက်သွယ်ပေးတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ချက်ချင်းသွားလိုက်တာ အလုပ်ချက်ချင်းခန့်လိုက်တာပဲ။

၄။ သင့်ကိုယ်ပိုင်အတွေးအမြင်ကိုပြောပါ။
အလုပ်လျှောက်တယ်၊ အင်တာဗျူးတယ်၊ မန်နေဂျာကမေးခွန်းမေးတဲ့အခါမှာ သူကြားချင်တာကို ရွေးဖြေတာမျိုးတော့မလုပ်ပါနဲ့။ ကုမ္ပဏီ တစ်ခုက သင့်ကို အင်တာဗျူးခေါ်တယ်ဆိုကတည်းက သင်ဟာအလုပ်အတွက် လိုအပ်တဲ့ အရည်အချင်းပြည့်စုံလို့ဆိုတာ ပေါ်လွင်ပါတယ်။ အဲဒီလိုအရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတွေပဲ သူတို့ခေါ်ထားမှာပါ။ တခြားလူတွေနဲ့ သင်နဲ့မတူဘဲ သင်ကပိုသာတယ်ဆိုတာ ပြောနိုင်ဖို့လိုပါတယ်။ အဓိကကတော့ သင့်ရဲ့ Soft Skill လို့ခေါ်တဲ့ စကားပြောဆိုမှု၊ ဆက်ဆံရေး၊ တွေးခေါ်မြော်မြင်မှုအစရှိတာတွေဟာ သာလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း သင်ပြောပြနိုင်ရပါမယ်။

အဲဒီလိုပြောတဲ့အခါမှာလည်း အပ်ကြောင်းထပ်နေတဲ့ အသင်းအဖွဲ့နဲ့ပျော်သူပါတို့၊ ဖိအားကိုခံနိုင်ပါတယ်တို့၊ တစ်ယောက်တည်းဆို ပိုတော်တယ်တို့ သွားလုပ်မနေပါနဲ့။ လူတိုင်းဒါပဲလာလာပြောလို့ သူတို့ရိုးနေပြီဖြစ်တဲ့ စကားတွေပါ။ သူတို့ပြောတာကို သေသေချာချာ နားထောင်ပါ။ သေသေချာချာဖြေပါ။ သူတို့ကြိုက်အောင်ဖြေမယ်မဟုတ်ဘဲ သူတို့မကြိုက်လဲကိစ္စမရှိဘူးဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်နဲ့ ကိုယ့်အတွေးအမြင်တွေကို ထိထိရောက်ရောက်ပြောပြပါ။ လူတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ မတူညီတဲ့ ၀ိသေသလက္ခဏာတွေကိုသူတို့ သဘောကျမှာ ဖြစ်ကြောင်း လေ့လာရေးသားတင်ပြလိုက်ရပါတယ်။

TMK

(Zawgyi)

ကပ္ေရာဂါကာလ အလုပ္ေလွ်ာက္ၾကေသာအခါ


အလုပ္လက္မဲ့သူတို႔ရဲ႕ကမၻာမွာ ကၽြန္ေတာ္ သူစိမ္းတစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့လဲ ကိုဗစ္ေၾကာင့္ ၀န္ထမ္းဦးေရေလွ်ာ့ခ်တဲ့အထဲ ပါသြားတဲ့အခါမွာေတာ့ တျခားလူေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႔ယွဥ္ျပီး အလုပ္ရွာရေတာ့မဲ့အေရးေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္စိတ္အိုက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ႏွစ္ပတ္အတြင္း ႏိုင္ငံတကာဘဏ္ၾကီးတစ္ခုမွာ မန္ေနဂ်ာရာထူးကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ရခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ေတာ္လို႔မ်ားလား။ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္လို အရည္အခ်င္းနဲ႔အေတြ႕အၾကံဳရွိသူေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ ကၽြန္ေတာ္သာသြားတယ္ဆိုတာ အလုပ္ရွာတတဲ့ေနရာမွာစနစ္က်ခဲ့လို႔ပါပဲ။ ကိုဗစ္ေၾကာင့္ အလုပ္ျပဳတ္သြားခဲ့တဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားအတြက္လဲ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လုိလုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို မွ်ေ၀သြားခ်င္ပါတယ္။

၁။ အလုပ္ကို တစ္ေနရာတည္း မေလွ်ာက္ပါနဲ႔။
သင္ ေနာက္ဆံုးအလုပ္မွာ လုပ္ခဲ့တာေတြအျပင္ တျခားသင္လုပ္ႏိုင္တာေတြကို စဥ္းစားပါ။ သင့္စြမ္းရည္ေတြကို စဥ္းစားပါ။ ၀ါသနာအရ လုပ္ေနေပမဲ့ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ျဖစ္ေနတာေလးေတြကိုလည္း ထည့္တြက္ပါ။ အဲဒီမွာတင္ သင္ေလွ်ာက္လို႔ရတဲ့အလုပ္အမ်ိဳးအစားဟာ အမ်ားၾကီးတိုးလာပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ့္တုန္းကဆိုရင္ LinkedIn တစ္ခုတည္းမွာ အလုပ္ ၉၇ေနရာ ေလွ်ာက္ခဲ့ပါတယ္။ Email ေတြ ပို႔ထားတာလည္း အမ်ားၾကီးပါ။

၂။ အလုပ္ေတာင္းမယ္ဆိုရင္ တိတိက်က်ေျပာခဲ့ပါ။
အလုပ္ရွာေနတဲ့လူတိုင္းက ကိုယ္နဲ႔ခင္မင္တဲ့လူေတြနဲ႔ေတြ႕ရင္ အလုပ္ရွိရင္ေျပာဦးေနာ္၊ အလုပ္ရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္၊ ကၽြန္မကို သတိရေနာ္ ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒါက ေ၀၀ါးေနတဲ့စကားျဖစ္ျပီး သင္ဘာလုပ္တတ္သလဲဆိုတာမေပၚလြင္တဲ့အတြက္ တကယ္အလုပ္ေပၚလာတဲ့ အခါမွ သင့္အေၾကာင္းကို သူတို႔စဥ္းစားမိဖို႔ ေ၀းသြားပါလိမ့္မယ္။

သင္ အဲဒီလိုမွာထားခဲ့မယ္ဆိုရင္ သူတို႔ကုမၸဏီမွာ ဘာအလုပ္ေတြေပၚတတ္သလဲ၊ ဘယ္လိုေနရာေတြလြတ္ႏိုင္မလဲ၊ အဲဒါေတြနဲ႔ကိုက္ညီ တဲ့ အရည္အခ်င္း သင့္မွာဘာေတြရွိသလဲေလ့လာျပီး ဘယ္လိုအလုပ္ဆိုရင္ေတာ့ သင္ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္လုပ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ ေနရာလြတ္ရင္ ေခၚေပးပါဆိုတာကို ထိေရာက္တဲ့လူကိုေျပာထားခဲ့ဖို႔လိုပါမယ္။

၃။ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္လႈပ္ရွားပါ ဒါေပမဲ့ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေျပာပါ။
၂၀၁၅ခုႏွစ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ FM Radio ပိတ္သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြက ရွစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုးေယာက္က ခ်က္ခ်င္းၾကီး အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္သြားပါတယ္။ လုပ္တတ္တဲ့ အလုပ္ခ်င္းကလဲတူေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္သြားရွာတဲ့ေနရာခ်င္း တူေနေတာ့တာေပါ့။ ခုနကပဲ တစ္ေယာက္လာေမးသြားေသးတယ္။ လူမလိုေသးဘူးေနာ္ဆိုတဲ့စကားကို တစ္ၾကိမ္ထက္ပိုၾကားလာရတယ္။ ဒီေတာ့ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းရတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြက မန္ေနဂ်ာေတြကို ထမင္း ဖိတ္ေကၽြးျပီး အလုပ္ေတာင္းၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ရိုးရိုးအလုပ္ေလွ်ာက္မေနဘဲ မန္ေနဂ်ာနဲ႔ေတြ႕ဆံုခြင့္တိုက္ရိုက္ေတာင္းလိုက္ တယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔အဆင္ေျပသြားတယ္။ သူ႕ဆီမွာေတာ့ လူမလိုဘူး၊ သူ႕ညီမဆီမွာလူလိုတယ္ဆိုျပီး ဆက္သြယ္ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခ်က္ခ်င္းသြားလိုက္တာ အလုပ္ခ်က္ခ်င္းခန္႔လိုက္တာပဲ။

၄။ သင့္ကိုယ္ပိုင္အေတြးအျမင္ကိုေျပာပါ။
အလုပ္ေလွ်ာက္တယ္၊ အင္တာဗ်ဴးတယ္၊ မန္ေနဂ်ာကေမးခြန္းေမးတဲ့အခါမွာ သူၾကားခ်င္တာကို ေရြးေျဖတာမ်ိဳးေတာ့မလုပ္ပါနဲ႔။ ကုမၸဏီ တစ္ခုက သင့္ကို အင္တာဗ်ဴးေခၚတယ္ဆိုကတည္းက သင္ဟာအလုပ္အတြက္ လိုအပ္တဲ့ အရည္အခ်င္းျပည့္စံုလို႔ဆိုတာ ေပၚလြင္ပါတယ္။ အဲဒီလိုအရည္အခ်င္းရွိတဲ့ လူေတြပဲ သူတို႔ေခၚထားမွာပါ။ တျခားလူေတြနဲ႔ သင္နဲ႔မတူဘဲ သင္ကပိုသာတယ္ဆိုတာ ေျပာႏိုင္ဖို႔လိုပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ သင့္ရဲ႕ Soft Skill လို႔ေခၚတဲ့ စကားေျပာဆိုမႈ၊ ဆက္ဆံေရး၊ ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္မႈအစရွိတာေတြဟာ သာလြန္ေကာင္းမြန္ေၾကာင္း သင္ေျပာျပႏိုင္ရပါမယ္။

အဲဒီလိုေျပာတဲ့အခါမွာလည္း အပ္ေၾကာင္းထပ္ေနတဲ့ အသင္းအဖြဲ႔နဲ႔ေပ်ာ္သူပါတို႔၊ ဖိအားကိုခံႏိုင္ပါတယ္တို႔၊ တစ္ေယာက္တည္းဆို ပိုေတာ္တယ္တို႔ သြားလုပ္မေနပါနဲ႔။ လူတိုင္းဒါပဲလာလာေျပာလို႔ သူတို႔ရိုးေနျပီျဖစ္တဲ့ စကားေတြပါ။ သူတို႔ေျပာတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ပါ။ ေသေသခ်ာခ်ာေျဖပါ။ သူတို႕ၾကိဳက္ေအာင္ေျဖမယ္မဟုတ္ဘဲ သူတို႔မၾကိဳက္လဲကိစၥမရွိဘူးဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ ကိုယ့္အေတြးအျမင္ေတြကို ထိထိေရာက္ေရာက္ေျပာျပပါ။ လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ မတူညီတဲ့ ၀ိေသသလကၡဏာေတြကိုသူတို႔ သေဘာက်မွာ ျဖစ္ေၾကာင္း ေလ့လာေရးသားတင္ျပလိုက္ရပါတယ္။

TMK

Sunday, July 12, 2020

YABA _WY_ICE _ ၾကယ္သီး

တခုလို (သို့) နဂါးငွေ့တန်းကို လိုက်ဖမ်းကြသူများ မဖြစ်စေဖို့~~~ 

အဲ့ကောင်က မသုံးတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားလဲ  လွယ်လွယ်ဝယ်လို့ရတဲ့နေရာရောက်ရင် ပြန်သုံးဖြစ်တာပါဘဲ... လူကနေ နိုင်ပေမယ့် စိတ်က လှုံ့ဆော်နေသလိုပေါ့..

တကယ်တော့ အဲ့ဆေးပြားလေးကို ခဲ ပြားလေးပေါ်တင်ပီး ရှို့နေရတဲ့အခိုက်အတန့်လေးကိုသာ လိုချင်တပ်မက်နေကြတာ.. ဆွဲပီးရင်းဆွဲချင် ဖြစ်လာအောင်လဲ သူက အနံ့လေးနဲ့ဆွဲဆောင်သေးသဗျ....

ဒါပေမယ့် တစ်ချို့တွေသိမှာပါ.. အထူးသဖြင့် ကိုယ့်အံသွားတွေ ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ.. နောင်တ တွေနဲ့ အတူ ဖြတ်နိုင်အောင် ကြိုးစါးသင့်နေပီ
ကြာလာရင် ခါးတွေနာပီး လက်ပျဉ်တွေ နာလာလိမ့်မယ်.. ဆက်မလုပ်တော့တာ အကောင်းဆုံး
အဓိက စိတ်ကို နိုင်ရင် ဖြတ်ဖို့လွယ်လွယ်လေးပါ..  ဖြတ်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် ရရှိနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးတွေကတော့...

အသားအရေပြန်လည်စိုပြေလာမယ်
ယခင်က ချိုင့်ဝင်နေတဲ့ မျက်နှာ ပြန်လည်ပြည့်တင်းလာမယ်
အပေါင်းအသင်းပြန်လည် ဝင်ဆံ့လာမယ်
ဝင်ငွေ တိုးလာမယ်
မိမိကိုကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိလာမယ်....
ကဲ..  ဘယ်လောက်ကောင်းလဲ...ဒီတော့ မဖြတ်နိုင်ရင်တောင်... ရက်ခြားလေးလောက်ဘဲ သုံးသွားတာကောင်းတယ်..
 အကျထိလို့ ပြန်တင်တာတွေ မလုပ်ရဘူး.. လုပ်လဲ မထူးဘူး..  အဲ့ဒီအစား အိပ်ရေးဝဝပြန်အိပ်လိူက်.. တတ်နိုင်သလောက် မလုပ်မိစေနဲ့...
ကြာလာရင် ဖြတ်နိုင်သွားမှာပါ 😃
အခုခေတ်လူငယ်လေးတွေတွက်
အနာဂတ်လမ်းစပျောက်နေသည့်
အရာပေါ့ဗျာ👉yaba👈
WY ဆိုတာ စိတ်ကြွရူးသွပ်ဆေးပြားပါ။ အစပိုင်းမှာ စိတ်ကြွပြီး ကောင်းသလို ဖြစ်ပေမယ့် ရေရှည်မှာ စိတ်ဖောက်ပြန်ရူးသွပ်စေနိုင်ပါတယ်။ စိတ်ကို အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲစေတဲ့အပြင် ကိုယ်ခန္ဓာကိုပါ ဒုက္ခမျိုးစုံပေးလို့ ဒီစာကို ရေးတာပါ။


WY လို့ လူသိများတဲ့ စိတ်ကြွရူးသွပ်ဆေးပြားကို ရာဘ / ယာဘ / ရာမ / ယာမ / မြင်းဆေး / ကြယ်သီး / အသီး ဆိုပြီး နာမည်မျိုးစုံနဲ့ လူသိများပါတယ်။ အဓိက ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကတော့ Methamphetamine (45 - 65) mg နဲ့ Caffeine (25 - 35) mg အကြမ်းဖျင်း အချိုးအစားနဲ့ ပြုလုပ်ထားတာပါ။ လူသိနည်းတာတခုက Lithium ပါဝင်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဘထ္ထရီတွေမှာ အသုံးများတဲ့ သတ္ထုတခုပါ။ 88 လို့ တံဆိပ်ရိုက်ထားတဲ့အတွက် 88 လို့လည်း ခေါ်ကြပါတယ်။

သန့်စင်တဲ့ Methamphetamine ကိုတော့ ICE လို့ခေါ်ပါတယ်။ အချိုမှုန့်ပုံစံ အဖြူရောင်ပုံဆောင်ခဲတွေပါ။

MDMA ကတော့ Ecstasy လို့ လူသိများပါတယ်။ အကုန်လုံးကတော့ Amphetamine အနွယ်ဝင်တွေပါပဲ။

Amphetamine ဆိုတာ ဗဟိုအာရုံကြောမအဖွဲ့အစည်းကို လှုံဆော်ပေးတဲ့နေရာမှာ အားကောင်းတဲ့အရာဖြစ်ပါတယ်။

(၁၈၈၇) ခုနှစ်မှာ ဂျာမနီနိုင်ငံမှာ စတင်တွေ့ရှိပါတယ်။ (၁၉၁၉) ခုနှစ်မှာ ဂျပန်ပညာရှင်တယောက်က အခဲအဖြစ် စတင်ပြုလုပ်ပါတယ်။ အစပိုင်းကတော့ စစ်သုံးဆေးဝါးအဖြစ်သာ သုံးခဲ့ပေမယ့် (၁၉၅၀) ကျော်လာတော့ အဝေးပြေးကားမောင်းသမားတွေ၊ အားကစားသမားတွေနဲ့ ကျောင်းသားတွေပါ သုံးစွဲလာကြပါပြီ။ (၁၉၆၀) ခုနှစ်မှာတော့ ထိုးဆေးအနေနဲ့ပါ ထွက်ရှိလာပါတယ်။

အာရှတိုက်မှာ အာဖဂန်နစ္စတန်တွင် အကြီးအကျယ် ထုတ်လုပ်ဖြန့်ဖြူးခဲ့ပါတယ်။ နောက်တော့ ' ဝ ' စစ်တပ်က စတင်ပြီး မြန်မာနိုင်ငံဘက်မှာ စတင်ဖြန့်ဖြူးခဲ့တာပါ။ WY ဆိုတာ Wa Youth (ဝ လူငယ်) ကနေ လာတာပါ။ အခုတော့ မြန်မာနိုင်ငံအနှံမှာ WY မရှိတဲ့နေရာ မရှိသလောက်ပါပဲ။ အဓိက ကုန်ကြမ်းဖြစ်တဲ့ Pseudoephedrine ကို အိန္ဒိယနယ်စပ်ဘက်ကနေ ဆေးကတ်ကနေခွာပြီးတော့ သွင်းယူပါတယ်။ အခုနောက်ပိုင်းကျတော့ နေရာစုံ လမ်းကြောင်းပေါင်းစုံကနေ ကုန်ကြမ်းရော ကုန်ချောပါ ကြိုက်သလို ဝင်ထွက်ကူးသန်းနေတော့တာပါပဲ။ ဆေးပြားရိုက်ဖို့အတွက် (၈) ပေပတ်လည် အခန်းလောက်နဲ့ပဲ အဆင်ပြေနေပါပြီ။ အခုနောက်ပိုင်းတော့ ထိုင်းဘက်မှာဆိုရင် ဆေးပြားရိုက်စက်ကို ကားထဲထည့်ပြီး အဝေးပြေးလမ်းပေါ်မှာတင် ဆေးပြားထုတ်နေကြတာပါပဲ။ မြန်မာနိုင်ငံမှာတော့ စံချိန်တင် ပိုင်ရှင်မဲ့ ဖမ်းဆီးရရှိမှုအများဆုံး မူးယစ်ဆေးဝါးအဖြစ် နေရာယူထားပါတယ်။ အဖမ်းအခံရဆုံးကတော့ သုံးစွဲသူတွေပါ။

လူသိများတဲ့ WY ဆေးပြားတွေက ပန်းရောင် နဲ့ အနီရောင်လောက်ပဲ ရှိပါတယ်။ တကယ်တမ်းက တံဆိပ် ရိုက်နှိပ်ထားပုံ အမြောက်အများ ရှိသလို အရောင်မျိုးစုံလည်း ရှိပါတယ်။

WY မှာ
တံဆိပ်ရိုက်ထားပုံအရ ( ပုံမှန်၊ Yအမှီးတို၊ အမှီးအရှည်၊ အမှီးကောက်) ဟူ၍ (၄)မျိုး
တံဆိပ်ရဲ့တဖက်ခြမ်းမှာ (ဖင်ချိုင့်၊အပြည့်၊ အခုံး) ဟူ၍ (၃)မျိုး
ပန်းရောင်မှာ (အဖျော့၊ ပုံမှန်၊ အရင့် ကြက်သွေး) ဟူ၍ (၄)မျိုး
အဖြူရောင်မှာ (အဖြူစင်၊ နို့နှစ်ရောင်) ဟူ၍ (၂)မျိုး
ဆေးလုံးရဲ့ထုထည် (အထူ၊ အလယ်အလတ်၊ အပါး) ဟူ၍ (၃)မျိုး
စုစုပေါင်း (၁၆) မျိုး ရှိပါတယ်။

88 မှာ တဖက်မှာ 88 နောက်တဖက်မှာ (ပြောင်၊ 0၊ 1၊ 2၊ 8) ဟူ၍ (၅) မျိုး ရှိပါတယ်။

#သုံးစွဲပုံ


ဆေးပြားကို ဝါးစားတယ်။ Methamphetamine သီးသန့်ပဲပါတဲ့ ဆေးတွေက ဝါးစားလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လက်ရှိစျေးကွက်ထဲက WY တွေနဲ့တော့ မစမ်းသပ်ပါနဲ့။ အန္တရာယ်ရှိလို့ပါ။

ဆေးကို အမှုန့်ချေပြီး နှာဝမှာ ဘိန်းဖြူရှူသလို ရှူလို့ရတယ်။ ဒါလည်း ပြဿနာရှိတာပါပဲ။

အကြောထဲ ထိုးတယ်။ ဆေးပြားလေးတွေကို မိုးရေနဲ့ဖျော်ပြီး ဘိန်းထိုးသလို ထိုးတာပါ။ အဓိက သွေးကြောမကြီးတွေထဲမှာ ဆေးခဲသွားတတ်လွန်းလို့ သေကြတဲ့သူတွေလည်း မနည်းပါဘူး။ အရှိန်တက်တာ အရမ်းမြန်သလို အရမ်းကြောက်ဖို့ကောင်းပါတယ်။

ဆေးပြားအငွေ့ကို ရှူကြတယ်။ အကင်ခဲပြား၊ အလှပြင်ဆိုင်သုံးခဲပြား၊ အိုးဖာတိပ်၊ ပီကယ်ခွံ နဲ့ ဆေးလိပ်ဗူးခွံထဲက ခဲပြား အစရှိသဖြင့် အောက်ခံခဲပြားပေါ်မှာ ဆေးပြားကိုတင်ပြီး ပြုပြင်ထားတဲ့ မီးအသေးစားလေးနဲ့ အပူပေးပြီး ထွက်လာတဲ့ အငွေ့ကို ရှူကြတာပါ။ ပိုက်ဆံကို လိပ်ပြီးတော့ တိုက်ရိုက်ရှူကြတယ်။ ရေသန့်ဘူးခွံကို အအေးသောက်ပိုက်ကောက်တပ်ပြီးတော့လည်း ရေခံပြီးတော့ ရှူကြတယ်။ နဂါးငွေ့တန်းကို လိုက်ဖမ်းတယ်လို့ တင်စားကြတာပဲ။ ရေ မခံရင် အသေမြန်တယ်လို့လည်း ပြောကြပါတယ်။ ဂျိုး လို့ခေါ်တဲ့ အဖြူရောင် အမှုန့်လေးတွေကို ပြန်မစားသင့်ပါဘူး။ ငတ်ကြီးကြရင် ကြသလို အန္တရာယ်ပိုများလာမှာပါ။


အစပိုင်း သုံးစွဲကာစမှာ ဘာကို ယူလို့ ယူရမှန်းမသိ ဖြစ်နေပေမယ့် နောက်ပိုင်းကြရင် ဆေးထိုင်ချနေရတဲ့ ခံစားမှုကိုပဲ အကြိုက်ဆုံး ဖြစ်လာမှာပါ။ အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ ဆေးစွဲနေတာ သေချာပါပြီ။ WY ကို တိုင်းရင်းသားတွေက " တခုလို " လို့ ခေါ်တာ ကြားဖူးပါတယ်။ ဘယ်လောက်ရှိရှိ မလောက်တာရယ် ချပြီးရင်း ချချင်စိတ် ဖြစ်တတ်တာရယ်ကြောင့်ပါ။ အရမ်းကို ဆေးစွဲဖို့ လွယ်ကူကြောင်း သတိပေးပါရစေ။ အစ မလုပ်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ သုံးစွဲသူအဆင့်ကနေ စွဲလန်းသူဖြစ်သွားဖို့ မခက်ခဲတာမို့လို့ ရပ်တန်းက ရပ်ကြဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။ စိတ်ကြွရူးသွပ်ဆေးဖြစ်တာကို မမေ့စေချင်ပါဘူး။


#အန္တရာယ်များ

စတင် သုံးစွဲကာစမှာ ဘာလုပ်လုပ် အာရုံစူးစိုက်မှု ကောင်းပြီးတော့ တက်ကြွနေမယ်။ စိတ်ကြည်နူး ပျော်ရွှင်နေသလို ခံစားရမယ်။ အင်အားတွေ တိုးနေသလို ခံစားရမယ်။ အဆာခံနိုင်ပြီးတော့ အစာစားချင်စိတ် မရှိဘူး။ လုပ်သမျှ အဆင်ပြေနေသလို ပြောကောင်းဆိုကောင်း ဖြစ်နေမှာပါ။

ဆေးသုံးကာစမှာ ကောင်းသလိုဖြစ်နေပေမယ့် ဆေးဆက်သုံးစွဲတာနဲ့အမျှ လူလည်း စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပျက်စီးလာမှာပါ။ ဆေးပမာဏများလာရင်တော့ အာရုံထိန်းချုပ်မှု ပျက်ယွင်းလာပြီး ကြွက်သားတွေကိုပါ ပျက်စီးစေနိုင်ပါတယ်။ မှတ်ဉာဏ်နည်းပါးလာပြီး အာရုံစူးစိုက်နိုင်စွမ်း နည်းပါးလာပါလိမ့်မယ်။ သံသယစိတ်တွေ များလာပြီးတော့ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းလာပါလိမ့်မယ်။ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်မှာ အဆင်မပြေမှုတွေ များပြားလာပြီးတော့ နောက်ဆုံးတော့ သေရမှာပါပဲ။ အဖမ်းခံရတာ ထောင်ကျတာတွေကတော့ မလွဲမသွေနည်းပါး ကြုံရမှာပဲလေ။

မသုံးဖူးသေးရင် လက်တည့်မစမ်းပါနဲ့။ သုံးမိနေရင် ရအောင်ဖြတ်ပါ။ ဆေးကျတဲ့ အချိန်ဆိုရင် တကိုယ်လုံး ကိုက်ခဲပြီး အားမရှိဖြစ်ပြီးတော့ ဘာမှလုပ်ချင်စိတ်မရှိတာကို ကြုံဖူးရင် သိကြမှာပါ။ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှု များလာမယ်။ စိတ်တိုလွယ်မယ်။ ခေါင်းကိုက်မယ်။ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်မယ်။ အဲ့ဒီတော့ ဆေးသုံးတဲ့ခံစားမှုပြန်ရဖို့အတွက် ငွေကုန်လူပန်းခံပြီးတော့ ထောင်နှုတ်ခမ်းပေါ်နင်းပြီး ကြိုးစားတော့မှာ အသေအချာပါပဲ။ လူမှုစီးပွားပျက်စီးပြီးတော့ အရာရာဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ငမိုက်သားဘဝကို အသေအချာရောက်ရမှာပါ။

နှလုံးရောဂါ၊ သွေးတိုးရောဂါ၊ လည်ပင်းကြီး ဟော်မုန်းများရောဂါ၊ စိတ်ရောဂါအခံရှိသူတွေ၊ ဆေးဝါးအလွဲသုံးဖူးသူတွေ နဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်တွေရော နို့တိုက်မိခင်တွေပါ လုံးဝ မသုံးစွဲသင့်ပါဘူး။

ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေကတော့ အသက်အရွယ် နဲ့ လူအပေါ်မူတည်ပြီးတော့ ကွဲပြားပါတယ်။ အမြင်မှုန်ဝါးမယ်။ ခံတွင်းတွေ ခြောက်မယ်။ ရေငတ်မယ်။ ပါးစပ်နံမယ်။ သွားအရင်းမှာ ကျောက်တည်မယ်။ သွားတွေ ကြွေကျမယ်။ နှလုံးခုန်အရမ်းမြန်မယ်။ သွေးတိုးမယ်။ သွေးပေါင်လည်း ထိုးကျတတ်တယ်။ နှလုံးသွေးကြောကျဉ်းရောဂါ ဖြစ်မယ်။ ဦးနှောက်အတွင်း သွေးယိုစီးတတ်တယ်။ အဆုတ်ရေဝိုင်းတဲ့ရောဂါလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ချွေးထွက်များမယ်။ ကိုယ်ခန္ဓာ အပူချိန်က သိသိသာသာ တက်နေတတ်တယ်။ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေကတော့ အေးစက်နေမယ်။ ကြွက်သားတွေ နာကျင် ပျက်စီးပြီး ပိန်ချုံးလာပါမည်။ ကျောက်ကပ် ပျက်စီးလာရင် ခါးနာတတ်တာကို သတိထားပါ။ ဆီးသွားရခက်ခဲလာမယ်။ ဆီးသွားချင်စိတ်ကိုလည်း မထိန်းနိုင်ဖြစ်တတ်သလို ဆီးမထွက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဝမ်းလည်း အရမ်းချုပ်လာလိမ့်မယ်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုတွေ မျိုးစုံ ဖြစ်မှာပါ။ စိတ်ရှုပ်ထွေးမယ်။ ဒေါသထွက်လွယ်မယ်။ အရမ်းမေ့တတ်လာမယ်။ မှတ်ဉာဏ်တွေ နည်းလာမယ်။ လိင်စိတ်ပြောင်းလဲလာမှုတွေ ကြုံရမယ်။ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ လိင်ဆက်ဆံမှုတွေကို တောင့်တလာလိမ့်မယ်။ သံသယစိတ်တွေများမယ်။ ရဲတွေကို တွေ့ရင် အလိုလို ကြောက်စိတ် မုန်းစိတ်ဝင်လာမယ်။ ထင်ယောင်ထင်မှားတွေဖြစ်မယ်။ အရမ်းဆိုးလာရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ လုပ်လိမ့်မယ်။

အရက်၊ ဘီယာကဲ့သို့သော လေးလံထိုင်းမှိုင်းစေသည့် မူးယစ်ဆေးဝါးများနှင့် တွဲဖက်၍ မသုံးသင့်ပါ။ Cocaine နှင့် Ecstasy ကဲ့သို့သော စိတ်ကြွဆေးများနှင့် တွဲသုံးပါကလည်း ပိုမို၍ အန္တရာယ် ဖြစ်စေနိုင်ပါသည်။ MAOIs (စိတ်မကျဆေး) များနှင့်တွဲသုံးပါကလည်း အာနိသင်ပြင်းထန်သွားမည်ဖြစ်၍ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများပါသည်။ ICE နှင့်တွဲသုံးပါကလည်း အရှိန်မထိန်းနိုင်ပဲ ပိုမိုဆိုးရွားစေနိုင်ပါသည်။

#ကုသခြင်း

ဆေးစွဲနေသူတယောက်အဖို့ ရုတ်တရက် ဆေးဖြတ်လိုက်သောအခါ စိတ်ဓါတ်ကျခြင်း၊ ဘာမှ လုပ်ချင်စိတ်မရှိခြင်း၊ စိုးရိမ်ကြောက်လန့်နေခြင်း၊ အစာစားချင်စိတ်များနေခြင်း နှင့် အိပ်မရဖြစ်ခြင်း (သို့) အလွန်အမင်းအိပ်ချင်နေခြင်းတို့ကို (၂၄) နာရီအတွင်း ကြုံတွေ့ရမှာပါ။ အာရုံကြောအဆိပ်သင့်ခြင်း (Neurotoxicity) ကိုတော့ ဆေးဖြတ်ပြီး အချိန်အတော်အကြာအထိ ခံစားနေရမှာပါ။ အရေးကြီးတာကတော့ ဆေးဖြတ်ချင်စိတ် ဖြစ်ပါတယ်။ ဖြတ်ပြီးနောက် ပြန်လည်မသုံးစွဲမိစေရန် ရှောင်ကျဉ်ပါ။

(၂၀၁၄) ခုနှစ် မေလအထိ တိုက်ရိုက်ကုသနိုင်မည့် နည်းလမ်းမရှိသေးပါ။ (၂၀၁၆) အစောပိုင်းတွင်တော့ စမ်းသပ်ကုသနိုင်မည့် ဆေးတမျိုး ထွက်ပေါ်လာပေမယ့် ဈေးကွက်အတွင်းတွင် မပေါများသေးပါ။ Cocaine ဖြတ်တာနှင့် ဆင်တူပါတယ်။

ကုသသည့် နည်းလမ်းတခုတည်းနှင့် အဆင်မပြေပါ။ ဆေးဖြတ်ပြီးနောက် အပြုအမူဆိုင်ရာ ကုထုံးများ နှင့် စိတ်ဖက်ဆိုင်ရာ ကုထုံးများကို တွဲဖက် ကုသပေးရပါမည်။ ဆေးဖြတ်ပြီးနောက် ကြုံရမည့် ဝေဒနာ နှင့် စိတ်ခံစားမှုများ လျော့ပါးစေရန် အပြေးလေ့ကျင့်ခြင်းကဲ့သို့ မိမိ ဝါသနာပါသည့် အားကစား ပြုလုပ်ခြင်း၊ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေ ပြောင်းလဲစေရန် ပြုလုပ်ခြင်း နှင့် ဘာသာရေး လိုက်စားခြင်းများဖြင့် ဆေးစွဲခြင်းကို ကုသနိုင်ပါတယ်။ Amino acid ပါသော အားဆေးများ နှင့် Vitamin C ကို သောက်လို့ရပါတယ်။ စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံမှာ တက်ရောက်ကုသပြီး ဆေးဖြတ်လို့ရသလို စိတ်ကို နိုင်နင်းရင် မိမိဖာသာ ဖြတ်လို့ရပါတယ်။

#ဥပဒေရေးရာ

(၁၉၉၃) ခုနှစ်မှာ ပြဌာန်းခဲ့တဲ့ မူးယစ်ဆေးဝါးနှင့် စိတ်ကိုပြောင်းလဲစေသောဆေးဝါးများဆိုင်ရာ ဥပဒေ ပုဒ်မ (၁၅) အရ သုံးစွဲသူ ဆိုရင် ထောင်ဒဏ် (၃ - ၅) နှစ် ချနိုင်သလို ပုဒ်မ (၁၆) အရ လက်ဝယ်တွေ့ရှိမှုနဲ့ ထောင်ဒဏ် (၅ - ၁၀) နှစ် ချလို့ရပါတယ်။

ရဲဖမ်းခံရရင် (၁) နှစ်ကျော်တဲ့အထိ အမှုမပြတ်ပဲ (၂) ပတ်တခါ ရုံးချိန်းတက်နေရမှာပါ။ ဆီးစစ်လို့ ဆေးကျရင် ကျိန်းသေ ထောင်ကျမှာပါ။ ဆေးသုံးတဲ့လူနဲ့ အတူဖမ်းမိတဲ့အခါ ဆေးအောင်နေရင်တောင် အနည်းဆုံး (၆) လလောက် အချုပ်ကျနေမှာပါ။ အပေါင်းပါအနေနဲ့ အမှုပြီးတဲ့အထိရှင်းရမှာပါ။

မိမိဆီမှာ ဆေးပြား (၃၀) နဲ့ ဖမ်းဆီးခံရရင်တော့ ပုဒ်မ ၁၉ (က) နဲ့ ငြိသွားမှာပါ။

ပုဒ်မ ၁၉ (က) မှာ " မူးယစ်ဆေးဝါး သို့မဟုတ် စိတ်ကိုပြောင်းလဲစေသော ဆေးဝါးကို ရောင်းချရန် အလို့ငှာ လက်ဝယ်ထားခြင်း၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်း၊ တဆင့်ပေးပို့ခြင်း၊ လွှဲပြောင်းပေးခြင်း " လို့ ဖော်ပြထားပြီး ကျူးလွန်ကြောင်း ပြစ်မှုစီရင်ခြင်း ခံရပါက ကျူးလွန်သူကို ထောင်ဒဏ် အနည်းဆုံး (၁၀) နှစ်ကနေ အများဆုံး နှစ်အကန့်အသတ်မရှိ ထောင်ဒဏ်ချမှတ်ရမယ်လို့ ပြဋ္ဌာန်းထားပါတယ်။

ဆေးစစ်တဲ့အခါ Detection Period ကတော့ (၂ - ၃) ရက်ပါပဲ။ သိထားတဲ့အတိုင်း ဆေးစစ်ချက်ကလည်း ငွေပါပဲ။ ရေထည့်စစ်တာတောင် ဆေးကျတာတွေ ရှိတတ်ပါတယ်။ လက်လီထက် လက်ကားကို ဦးစားပေးတာကို သတိရကြပါ။

ဆေးသုံးရင် ပထမဦးစွာ ငွေကုန်မယ်။ ဒုတိယက လူ ထိမယ်။ တတိယက မိသားစုကိုပါ အကျိုးသက်ရောက်မယ်။ ရဲဖမ်းခံရရင် ဘဝပါ ပျက်မယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် အစမလုပ်ကြဖို့ နဲ့ ရပ်တန်းကရပ်ကြဖို့ ရည်ရွယ်ပြီးတော့ ဒီစာကို ရေးပါတယ်။

ကိုယ့်ဘဝမှာ ကိုယ့်ရွေးချယ်မှုကသာ အဓိကပါ။ ဆေးသုံးစွဲပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆရာကြီးလို့ အထင်ရောက်နေပြီး နှစ်အနည်းငယ်လောက် နေပြီးတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အစွန့်ပယ်ခံ ဆေးသမားတယောက်အဖြစ် နေထိုင်မလား။ ပုံမှန်လူတယောက်လို ကောင်းမွန်စွာ ရှင်သန်သွားမလား။ မိမိဖာသာ ဆုံးဖြတ်ကြပါ။

ဒီစာဖြစ်မြောက်လာဖို့အတွက် ကိုးကားခဲ့ရတဲ့ စာရေးသူတွေ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အမှားအယွင်းပါခဲ့ရင် ကျနော့်ရဲ့ လေ့လာမှု အားနည်းလို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အများအကျိုးအတွက် ဝေဖန်ထောက်ပြပေးပါ။ မြန်မာနိုင်ငံကြီး မူးယစ်ဆေးဝါး အန္တရာယ်မှ မြန်စွာ လွတ်မြောက်ပါစေ။

References.

(1.) “Yaba Fast Facts”. US National Drug Intelligence Center. National Drug Intelligence Center. Jun 2003. Retrieved 2014-11-13.

(2.) Thornton, Phil (12 February 2012). “Myanmar’s rising drug trade”. Bangkok Post.
Retrieved 2012-02-19.

(3.) YABA: The source of super sexual crave and desire, the source of endless energy and nurturing of the INNER MONSTER (written by Arunav Shuvro)

(4.) Technology impacts on drug production in Asia: The role of amphetamines in Asia’s growing drug problem
This paper was presented by Dr Sandy G
23.6,2017

Sai Nge

(Zawgyi) 

တခုလို (သို႔) နဂါးေငြ႕တန္းကို လိုက္ဖမ္းၾကသူမ်ား မျဖစ္ေစဖို႔~~~ 



အဲ့ေကာင္က မသံုးေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားလဲ  လြယ္လြယ္ဝယ္လို႔ရတဲ့ေနရာေရာက္ရင္ ျပန္သံုးျဖစ္တာပါဘဲ... လူကေန ႏိုင္ေပမယ့္ စိတ္က လွံု႔ေဆာ္ေနသလိုေပါ့..

တကယ္ေတာ့ အဲ့ေဆးျပားေလးကို ခဲ ျပားေလးေပၚတင္ပီး ႐ိႈ့ေနရတဲ့အခိုက္အတန္႔ေလးကိုသာ လိုခ်င္တပ္မက္ေနၾကတာ.. ဆြဲပီးရင္းဆြဲခ်င္ ျဖစ္လာေအာင္လဲ သူက အနံ႔ေလးနဲ႔ဆြဲေဆာင္ေသးသဗ်....

ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြသိမွာပါ.. အထူးသျဖင့္ ကိုယ့္အံသြားေတြ ဆံုး႐ွံုးလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ.. ေနာင္တ ေတြနဲ႔ အတူ ျဖတ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစါးသင့္ေနပီ
ၾကာလာရင္ ခါးေတြနာပီး လက္ပ်ဥ္ေတြ နာလာလိမ့္မယ္.. ဆက္မလုပ္ေတာ့တာ အေကာင္းဆံုး
အဓိက စိတ္ကို ႏိုင္ရင္ ျဖတ္ဖို႔လြယ္လြယ္ေလးပါ..  ျဖတ္လိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ရ႐ွိႏိုင္မယ့္ အခြင့္အေရးေတြကေတာ့...

အသားအေရျပန္လည္စိုေျပလာမယ္
ယခင္က ခ်ိဳင့္ဝင္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာ ျပန္လည္ျပည့္တင္းလာမယ္
အေပါင္းအသင္းျပန္လည္ ဝင္ဆံ့လာမယ္
ဝင္ေငြ တိုးလာမယ္
မိမိကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ႐ွိလာမယ္....
ကဲ..  ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲ...ဒီေတာ့ မျဖတ္ႏိုင္ရင္ေတာင္... ရက္ျခားေလးေလာက္ဘဲ သံုးသြားတာေကာင္းတယ္..
 အက်ထိလို႔ ျပန္တင္တာေတြ မလုပ္ရဘူး.. လုပ္လဲ မထူးဘူး..  အဲ့ဒီအစား အိပ္ေရးဝဝျပန္အိပ္လိူက္.. တတ္ႏိုင္သေလာက္ မလုပ္မိေစနဲ႔...
ၾကာလာရင္ ျဖတ္ႏိုင္သြားမွာပါ 😃
အခုေခတ္လူငယ္ေလးေတြတြက္
အနာဂတ္လမ္းစေပ်ာက္ေနသည့္
အရာေပါ့ဗ်ာ👉yaba👈

WY ဆိုတာ စိတ္ႂကြရူးသြပ္ေဆးျပားပါ။ အစပိုင္းမွာ စိတ္ႂကြၿပီး ေကာင္းသလို ျဖစ္ေပမယ့္ ေရရွည္မွာ စိတ္ေဖာက္ျပန္ရူးသြပ္ေစႏိုင္ပါတယ္။ စိတ္ကို အမွန္တကယ္ ေျပာင္းလဲေစတဲ့အျပင္ ကိုယ္ခႏၶာကိုပါ ဒုကၡမ်ဳိးစံုေပးလို႔ ဒီစာကို ေရးတာပါ။

WY လို႔ လူသိမ်ားတဲ့ စိတ္ႂကြရူးသြပ္ေဆးျပားကို ရာဘ / ယာဘ / ရာမ / ယာမ / ျမင္းေဆး / ၾကယ္သီး / အသီး ဆိုၿပီး နာမည္မ်ဳိးစံုနဲ႔ လူသိမ်ားပါတယ္။ အဓိက ပါဝင္ပစၥည္းေတြကေတာ့ Methamphetamine (45 - 65) mg နဲ႔ Caffeine (25 - 35) mg အၾကမ္းဖ်င္း အခ်ဳိးအစားနဲ႔ ျပဳလုပ္ထားတာပါ။ လူသိနည္းတာတခုက Lithium ပါဝင္တယ္ဆိုတာပါပဲ။ ဘထၳရီေတြမွာ အသံုးမ်ားတဲ့ သတၳဳတခုပါ။ 88 လို႔ တံဆိပ္ရိုက္ထားတဲ့အတြက္ 88 လို႔လည္း ေခၚၾကပါတယ္။

သန္႔စင္တဲ့ Methamphetamine ကိုေတာ့ ICE လို႔ေခၚပါတယ္။ အခ်ဳိမႈန္႔ပံုစံ အျဖဴေရာင္ပံုေဆာင္ခဲေတြပါ။

MDMA ကေတာ့ Ecstasy လို႔ လူသိမ်ားပါတယ္။ အကုန္လံုးကေတာ့ Amphetamine အႏြယ္ဝင္ေတြပါပဲ။

Amphetamine ဆိုတာ ဗဟိုအာရံုေၾကာမအဖြဲ႕အစည္းကို လႈံေဆာ္ေပးတဲ့ေနရာမွာ အားေကာင္းတဲ့အရာျဖစ္ပါတယ္။

(၁၈၈၇) ခုႏွစ္မွာ ဂ်ာမနီႏိုင္ငံမွာ စတင္ေတြ႕ရွိပါတယ္။ (၁၉၁၉) ခုႏွစ္မွာ ဂ်ပန္ပညာရွင္တေယာက္က အခဲအျဖစ္ စတင္ျပဳလုပ္ပါတယ္။ အစပိုင္းကေတာ့ စစ္သံုးေဆးဝါးအျဖစ္သာ သံုးခဲ့ေပမယ့္ (၁၉၅၀) ေက်ာ္လာေတာ့ အေဝးေျပးကားေမာင္းသမားေတြ၊ အားကစားသမားေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြပါ သံုးစြဲလာၾကပါၿပီ။ (၁၉၆၀) ခုႏွစ္မွာေတာ့ ထိုးေဆးအေနနဲ႔ပါ ထြက္ရွိလာပါတယ္။

အာရွတိုက္မွာ အာဖဂန္နစၥတန္တြင္ အႀကီးအက်ယ္ ထုတ္လုပ္ျဖန္႔ျဖဴးခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ' ဝ ' စစ္တပ္က စတင္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံဘက္မွာ စတင္ျဖန္႔ျဖဴးခဲ့တာပါ။ WY ဆိုတာ Wa Youth (ဝ လူငယ္) ကေန လာတာပါ။ အခုေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံအႏွံမွာ WY မရွိတဲ့ေနရာ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ အဓိက ကုန္ၾကမ္းျဖစ္တဲ့ Pseudoephedrine ကို အိႏၵိယနယ္စပ္ဘက္ကေန ေဆးကတ္ကေနခြာၿပီးေတာ့ သြင္းယူပါတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ေနရာစံု လမ္းေၾကာင္းေပါင္းစံုကေန ကုန္ၾကမ္းေရာ ကုန္ေခ်ာပါ ႀကိဳက္သလို ဝင္ထြက္ကူးသန္းေနေတာ့တာပါပဲ။ ေဆးျပားရိုက္ဖို႔အတြက္ (၈) ေပပတ္လည္ အခန္းေလာက္နဲ႔ပဲ အဆင္ေျပေနပါၿပီ။ အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ ထိုင္းဘက္မွာဆိုရင္ ေဆးျပားရိုက္စက္ကို ကားထဲထည့္ၿပီး အေဝးေျပးလမ္းေပၚမွာတင္ ေဆးျပားထုတ္ေနၾကတာပါပဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ စံခ်ိန္တင္ ပိုင္ရွင္မဲ့ ဖမ္းဆီးရရွိမႈအမ်ားဆံုး မူးယစ္ေဆးဝါးအျဖစ္ ေနရာယူထားပါတယ္။ အဖမ္းအခံရဆံုးကေတာ့ သံုးစြဲသူေတြပါ။

လူသိမ်ားတဲ့ WY ေဆးျပားေတြက ပန္းေရာင္ နဲ႔ အနီေရာင္ေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္။ တကယ္တမ္းက တံဆိပ္ ႐ိုက္ႏွိပ္ထားပံု အေျမာက္အမ်ား ႐ွိသလို အေရာင္မ်ိဳးစံုလည္း ႐ွိပါတယ္။

WY မွာ
တံဆိပ္႐ိုက္ထားပံုအရ ( ပံုမွန္၊ Yအမွီးတုိ၊ အမွီးအ႐ွည္၊ အမွီးေကာက္) ဟူ၍ (၄)မ်ိဳး
တံဆိပ္ရဲ႕တဖက္ျခမ္းမွာ (ဖင္ခ်ိဳင့္၊အျပည့္၊ အခံုး) ဟူ၍ (၃)မ်ိဳး
ပန္းေရာင္မွာ (အေဖ်ာ့၊ ပံုမွန္၊ အရင့္ ၾကက္ေသြး) ဟူ၍ (၄)မ်ဳိး
အျဖဴေရာင္မွာ (အျဖဴစင္၊ ႏို႔ႏွစ္ေရာင္) ဟူ၍ (၂)မ်ိဳး
ေဆးလံုးရဲ႕ထုထည္ (အထူ၊ အလယ္အလတ္၊ အပါး) ဟူ၍ (၃)မ်ိဳး
စုစုေပါင္း (၁၆) မ်ိဳး ရွိပါတယ္။

88 မွာ တဖက္မွာ 88 ေနာက္တဖက္မွာ (ေျပာင္၊ 0၊ 1၊ 2၊ 8) ဟူ၍ (၅) မ်ိဳး ရွိပါတယ္။

#သံုးစြဲပံု

ေဆးျပားကို ဝါးစားတယ္။ Methamphetamine သီးသန္႔ပဲပါတဲ့ ေဆးေတြက ဝါးစားလို႔ ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ရွိေစ်းကြက္ထဲက WY ေတြနဲ႔ေတာ့ မစမ္းသပ္ပါနဲ႔။ အႏၲရာယ္ရွိလို႔ပါ။

ေဆးကို အမႈန္႔ေခ်ျပီး ႏွာဝမွာ ဘိန္းျဖဴရွဴသလို ရွဴလို႔ရတယ္။ ဒါလည္း ျပႆနာရွိတာပါပဲ။

အေၾကာထဲ ထိုးတယ္။ ေဆးျပားေလးေတြကို မိုးေရနဲ႔ေဖ်ာ္ၿပီး ဘိန္းထိုးသလို ထိုးတာပါ။ အဓိက ေသြးေၾကာမၾကီးေတြထဲမွာ ေဆးခဲသြားတတ္လြန္းလို႔ ေသၾကတဲ့သူေတြလည္း မနည္းပါဘူး။ အရွိန္တက္တာ အရမ္းျမန္သလို အရမ္းေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။

ေဆးျပားအေငြ႕ကို ရွဴၾကတယ္။ အကင္ခဲျပား၊ အလွျပင္ဆိုင္သံုးခဲျပား၊ အိုးဖာတိပ္၊ ပီကယ္ခြံ နဲ႔ ေဆးလိပ္ဗူးခြံထဲက ခဲျပား အစရွိသျဖင့္ ေအာက္ခံခဲျပားေပၚမွာ ေဆးျပားကိုတင္ၿပီး ျပဳျပင္ထားတဲ့ မီးအေသးစားေလးနဲ႔ အပူေပးၿပီး ထြက္လာတဲ့ အေငြ႕ကို ရွဴၾကတာပါ။ ပိုက္ဆံကို လိပ္ၿပီးေတာ့ တိုက္ရိုက္ရွဴၾကတယ္။ ေရသန္႔ဘူးခြံကို အေအးေသာက္ပိုက္ေကာက္တပ္ၿပီးေတာ့လည္း ေရခံၿပီးေတာ့ ရွဴၾကတယ္။ နဂါးေငြ႕တန္းကို လိုက္ဖမ္းတယ္လို႔ တင္စားၾကတာပဲ။ ေရ မခံရင္ အေသျမန္တယ္လို႔လည္း ေျပာၾကပါတယ္။ ဂ်ဳိး လို႔ေခၚတဲ့ အျဖဴေရာင္ အမႈန္႔ေလးေတြကို ျပန္မစားသင့္ပါဘူး။ ငတ္ႀကီးၾကရင္ ၾကသလို အႏၲရာယ္ပိုမ်ားလာမွာပါ။

အစပိုင္း သံုးစြဲကာစမွာ ဘာကို ယူလို႔ ယူရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းၾကရင္ ေဆးထိုင္ခ်ေနရတဲ့ ခံစားမႈကိုပဲ အႀကိဳက္ဆံုး ျဖစ္လာမွာပါ။ အဲ့ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေဆးစြဲေနတာ ေသခ်ာပါၿပီ။ WY ကို တိုင္းရင္းသားေတြက " တခုလို " လို႔ ေခၚတာ ၾကားဖူးပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ရွိရွိ မေလာက္တာရယ္ ခ်ၿပီးရင္း ခ်ခ်င္စိတ္ ျဖစ္တတ္တာရယ္ေၾကာင့္ပါ။ အရမ္းကို ေဆးစြဲဖို႔ လြယ္ကူေၾကာင္း သတိေပးပါရေစ။ အစ မလုပ္တာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ သံုးစြဲသူအဆင့္ကေန စြဲလန္းသူျဖစ္သြားဖို႔ မခက္ခဲတာမို႔လို႔ ရပ္တန္းက ရပ္ၾကဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ စိတ္ႂကြရူးသြပ္ေဆးျဖစ္တာကို မေမ့ေစခ်င္ပါဘူး။

#အႏၲရာယ္မ်ား

စတင္ သံုးစြဲကာစမွာ ဘာလုပ္လုပ္ အာရံုစူးစိုက္မႈ ေကာင္းၿပီးေတာ့ တက္ၾကြေနမယ္။ စိတ္ၾကည္ႏူး ေပ်ာ္ရႊင္ေနသလို ခံစားရမယ္။ အင္အားေတြ တိုးေနသလို ခံစားရမယ္။ အဆာခံႏိုင္ၿပီးေတာ့ အစာစားခ်င္စိတ္ မရွိဘူး။ လုပ္သမၽွ အဆင္ေျပေနသလို ေျပာေကာင္းဆိုေကာင္း ျဖစ္ေနမွာပါ။

ေဆးသံုးကာစမွာ ေကာင္းသလိုျဖစ္ေနေပမယ့္ ေဆးဆက္သံုးစြဲတာနဲ႔အမၽွ လူလည္း စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ပ်က္စီးလာမွာပါ။ ေဆးပမာဏမ်ားလာရင္ေတာ့ အာရံုထိန္းခ်ဳပ္မႈ ပ်က္ယြင္းလာၿပီး ႂကြက္သားေတြကိုပါ ပ်က္စီးေစႏိုင္ပါတယ္။ မွတ္ဉာဏ္နည္းပါးလာၿပီး အာရံုစူးစိုက္ႏိုင္စြမ္း နည္းပါးလာပါလိမ့္မယ္။ သံသယစိတ္ေတြ မ်ားလာၿပီးေတာ့ ရိုင္းစိုင္းၾကမ္းတမ္းလာပါလိမ့္မယ္။ လူမႈပတ္ဝန္းက်င္မွာ အဆင္မေျပမႈေတြ မ်ားျပားလာၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေသရမွာပါပဲ။ အဖမ္းခံရတာ ေထာင္က်တာေတြကေတာ့ မလြဲမေသြနည္းပါး ၾကံဳရမွာပဲေလ။

မသံုးဖူးေသးရင္ လက္တည့္မစမ္းပါနဲ႔။ သံုးမိေနရင္ ရေအာင္ျဖတ္ပါ။ ေဆးက်တဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ တကိုယ္လံုး ကိုက္ခဲၿပီး အားမရွိျဖစ္ၿပီးေတာ့ ဘာမွလုပ္ခ်င္စိတ္မရွိတာကို ၾကံဳဖူးရင္ သိၾကမွာပါ။ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔မႈ မ်ားလာမယ္။ စိတ္တိုလြယ္မယ္။ ေခါင္းကိုက္မယ္။ ဂနာမၿငိမ္ျဖစ္မယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ ေဆးသံုးတဲ့ခံစားမႈျပန္ရဖို႔အတြက္ ေငြကုန္လူပန္းခံၿပီးေတာ့ ေထာင္ႏႈတ္ခမ္းေပၚနင္းၿပီး ႀကိဳးစားေတာ့မွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ လူမႈစီးပြားပ်က္စီးၿပီးေတာ့ အရာရာဆံုးရႈံးသြားတဲ့ ငမိုက္သားဘဝကို အေသအခ်ာေရာက္ရမွာပါ။

ႏွလံုးေရာဂါ၊ ေသြးတိုးေရာဂါ၊ လည္ပင္းႀကီး ေဟာ္မုန္းမ်ားေရာဂါ၊ စိတ္ေရာဂါအခံရွိသူေတြ၊ ေဆးဝါးအလြဲသံုးဖူးသူေတြ နဲ႔ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ေတြေရာ ႏို႔တိုက္မိခင္ေတြပါ လံုးဝ မသံုးစြဲသင့္ပါဘူး။

ေဘးထြက္ဆိုးက်ဳိးေတြကေတာ့ အသက္အရြယ္ နဲ႔ လူအေပၚမူတည္ၿပီးေတာ့ ကြဲျပားပါတယ္။ အျမင္မႈန္ဝါးမယ္။ ခံတြင္းေတြ ေျခာက္မယ္။ ေရငတ္မယ္။ ပါးစပ္နံမယ္။ သြားအရင္းမွာ ေက်ာက္တည္မယ္။ သြားေတြ ေႂကြက်မယ္။ ႏွလံုးခုန္အရမ္းျမန္မယ္။ ေသြးတိုးမယ္။ ေသြးေပါင္လည္း ထိုးက်တတ္တယ္။ ႏွလံုးေသြးေၾကာက်ဥ္းေရာဂါ ျဖစ္မယ္။ ဦးေႏွာက္အတြင္း ေသြးယိုစီးတတ္တယ္။ အဆုတ္ေရဝိုင္းတဲ့ေရာဂါလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ေခၽြးထြက္မ်ားမယ္။ ကိုယ္ခႏၶာ အပူခ်ိန္က သိသိသာသာ တက္ေနတတ္တယ္။ ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားေတြကေတာ့ ေအးစက္ေနမယ္။ ႂကြက္သားေတြ နာက်င္ ပ်က္စီးၿပီး ပိန္ခ်ဳံးလာပါမည္။ ေက်ာက္ကပ္ ပ်က္စီးလာရင္ ခါးနာတတ္တာကို သတိထားပါ။ ဆီးသြားရခက္ခဲလာမယ္။ ဆီးသြားခ်င္စိတ္ကိုလည္း မထိန္းႏိုင္ျဖစ္တတ္သလို ဆီးမထြက္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဝမ္းလည္း အရမ္းခ်ဳပ္လာလိမ့္မယ္။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေျပာင္းလဲမႈေတြ မ်ဳိးစံု ျဖစ္မွာပါ။ စိတ္ရႈပ္ေထြးမယ္။ ေဒါသထြက္လြယ္မယ္။ အရမ္းေမ့တတ္လာမယ္။ မွတ္ဉာဏ္ေတြ နည္းလာမယ္။ လိင္စိတ္ေျပာင္းလဲလာမႈေတြ ၾကံဳရမယ္။ ပံုမွန္မဟုတ္တဲ့ လိင္ဆက္ဆံမႈေတြကို ေတာင့္တလာလိမ့္မယ္။ သံသယစိတ္ေတြမ်ားမယ္။ ရဲေတြကို ေတြ႕ရင္ အလိုလို ေၾကာက္စိတ္ မုန္းစိတ္ဝင္လာမယ္။ ထင္ေယာင္ထင္မွားေတြျဖစ္မယ္။ အရမ္းဆိုးလာရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတ္ေသဖို႔ လုပ္လိမ့္မယ္။

အရက္၊ ဘီယာကဲ့သို႔ေသာ ေလးလံထိုင္းမႈိင္းေစသည့္ မူးယစ္ေဆးဝါးမ်ားႏွင့္ တြဲဖက္၍ မသံုးသင့္ပါ။ Cocaine ႏွင့္ Ecstasy ကဲ့သို႔ေသာ စိတ္ႂကြေဆးမ်ားႏွင့္ တြဲသံုးပါကလည္း ပိုမို၍ အႏၲရာယ္ ျဖစ္ေစႏိုင္ပါသည္။ MAOIs (စိတ္မက်ေဆး) မ်ားႏွင့္တြဲသံုးပါကလည္း အာနိသင္ျပင္းထန္သြားမည္ျဖစ္၍ ေဘးထြက္ဆိုးက်ဳိးမ်ားပါသည္။ ICE ႏွင့္တြဲသံုးပါကလည္း အရွိန္မထိန္းႏိုင္ပဲ ပိုမိုဆိုးရြားေစႏိုင္ပါသည္။

#ကုသျခင္း

ေဆးစြဲေနသူတေယာက္အဖို႔ ရုတ္တရက္ ေဆးျဖတ္လိုက္ေသာအခါ စိတ္ဓါတ္က်ျခင္း၊ ဘာမွ လုပ္ခ်င္စိတ္မရွိျခင္း၊ စိုးရိမ္ေၾကာက္လန္႔ေနျခင္း၊ အစာစားခ်င္စိတ္မ်ားေနျခင္း ႏွင့္ အိပ္မရျဖစ္ျခင္း (သို႔) အလြန္အမင္းအိပ္ခ်င္ေနျခင္းတို႔ကို (၂၄) နာရီအတြင္း ၾကံဳေတြ႕ရမွာပါ။ အာရံုေၾကာအဆိပ္သင့္ျခင္း (Neurotoxicity) ကိုေတာ့ ေဆးျဖတ္ၿပီး အခ်ိန္အေတာ္အၾကာအထိ ခံစားေနရမွာပါ။ အေရးႀကီးတာကေတာ့ ေဆးျဖတ္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ျဖတ္ၿပီးေနာက္ ျပန္လည္မသံုးစြဲမိေစရန္ ေရွာင္က်ဥ္ပါ။

(၂၀၁၄) ခုႏွစ္ ေမလအထိ တိုက္ရိုက္ကုသႏိုင္မည့္ နည္းလမ္းမရွိေသးပါ။ (၂၀၁၆) အေစာပိုင္းတြင္ေတာ့ စမ္းသပ္ကုသႏိုင္မည့္ ေဆးတမ်ဳိး ထြက္ေပၚလာေပမယ့္ ေဈးကြက္အတြင္းတြင္ မေပါမ်ားေသးပါ။ Cocaine ျဖတ္တာႏွင့္ ဆင္တူပါတယ္။

ကုသသည့္ နည္းလမ္းတခုတည္းႏွင့္ အဆင္မေျပပါ။ ေဆးျဖတ္ၿပီးေနာက္ အျပဳအမူဆိုင္ရာ ကုထံုးမ်ား ႏွင့္ စိတ္ဖက္ဆိုင္ရာ ကုထံုးမ်ားကို တြဲဖက္ ကုသေပးရပါမည္။ ေဆးျဖတ္ၿပီးေနာက္ ၾကံဳရမည့္ ေဝဒနာ ႏွင့္ စိတ္ခံစားမႈမ်ား ေလ်ာ့ပါးေစရန္ အေျပးေလ့က်င့္ျခင္းကဲ့သို႔ မိမိ ဝါသနာပါသည့္ အားကစား ျပဳလုပ္ျခင္း၊ ပတ္ဝန္းက်င္ အေျခအေန ေျပာင္းလဲေစရန္ ျပဳလုပ္ျခင္း ႏွင့္ ဘာသာေရး လိုက္စားျခင္းမ်ားျဖင့္ ေဆးစြဲျခင္းကို ကုသႏိုင္ပါတယ္။ Amino acid ပါေသာ အားေဆးမ်ား ႏွင့္ Vitamin C ကို ေသာက္လို႔ရပါတယ္။ စိတ္က်န္းမာေရးေဆးရံုမွာ တက္ေရာက္ကုသၿပီး ေဆးျဖတ္လို႔ရသလို စိတ္ကို ႏိုင္နင္းရင္ မိမိဖာသာ ျဖတ္လို႔ရပါတယ္။

#ဥပေဒေရးရာ

(၁၉၉၃) ခုႏွစ္မွာ ျပဌာန္းခဲ့တဲ့ မူးယစ္ေဆးဝါးႏွင့္ စိတ္ကိုေျပာင္းလဲေစေသာေဆးဝါးမ်ားဆိုင္ရာ ဥပေဒ ပုဒ္မ (၁၅) အရ သံုးစြဲသူ ဆိုရင္ ေထာင္ဒဏ္ (၃ - ၅) ႏွစ္ ခ်ႏိုင္သလို ပုဒ္မ (၁၆) အရ လက္ဝယ္ေတြ႕ရွိမႈနဲ႔ ေထာင္ဒဏ္ (၅ - ၁၀) ႏွစ္ ခ်လို႔ရပါတယ္။

ရဲဖမ္းခံရရင္ (၁) ႏွစ္ေက်ာ္တဲ့အထိ အမႈမျပတ္ပဲ (၂) ပတ္တခါ ရံုးခ်ိန္းတက္ေနရမွာပါ။ ဆီးစစ္လို႔ ေဆးက်ရင္ က်ိန္းေသ ေထာင္က်မွာပါ။ ေဆးသံုးတဲ့လူနဲ႔ အတူဖမ္းမိတဲ့အခါ ေဆးေအာင္ေနရင္ေတာင္ အနည္းဆံုး (၆) လေလာက္ အခ်ဳပ္က်ေနမွာပါ။ အေပါင္းပါအေနနဲ႔ အမႈၿပီးတဲ့အထိရွင္းရမွာပါ။

မိမိဆီမွာ ေဆးျပား (၃၀) နဲ႔ ဖမ္းဆီးခံရရင္ေတာ့ ပုဒ္မ ၁၉ (က) နဲ႔ ၿငိသြားမွာပါ။

ပုဒ္မ ၁၉ (က) မွာ " မူးယစ္ေဆးဝါး သို႔မဟုတ္ စိတ္ကိုေျပာင္းလဲေစေသာ ေဆးဝါးကို ေရာင္းခ်ရန္ အလို႔ငွာ လက္ဝယ္ထားျခင္း၊ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ျခင္း၊ တဆင့္ေပးပို႔ျခင္း၊ လႊဲေျပာင္းေပးျခင္း " လို႔ ေဖာ္ျပထားၿပီး က်ဴးလြန္ေၾကာင္း ျပစ္မႈစီရင္ျခင္း ခံရပါက က်ဴးလြန္သူကို ေထာင္ဒဏ္ အနည္းဆံုး (၁၀) ႏွစ္ကေန အမ်ားဆံုး ႏွစ္အကန္႔အသတ္မရွိ ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္ရမယ္လို႔ ျပ႒ာန္းထားပါတယ္။

ေဆးစစ္တဲ့အခါ Detection Period ကေတာ့ (၂ - ၃) ရက္ပါပဲ။ သိထားတဲ့အတိုင္း ေဆးစစ္ခ်က္ကလည္း ေငြပါပဲ။ ေရထည့္စစ္တာေတာင္ ေဆးက်တာေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ လက္လီထက္ လက္ကားကို ဦးစားေပးတာကို သတိရၾကပါ။

ေဆးသံုးရင္ ပထမဦးစြာ ေငြကုန္မယ္။ ဒုတိယက လူ ထိမယ္။ တတိယက မိသားစုကိုပါ အက်ဳိးသက္ေရာက္မယ္။ ရဲဖမ္းခံရရင္ ဘဝပါ ပ်က္မယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အစမလုပ္ၾကဖို႔ နဲ႔ ရပ္တန္းကရပ္ၾကဖို႔ ရည္ရြယ္ၿပီးေတာ့ ဒီစာကို ေရးပါတယ္။

ကိုယ့္ဘဝမွာ ကိုယ့္ေရြးခ်ယ္မႈကသာ အဓိကပါ။ ေဆးသံုးစြဲၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဆရာႀကီးလို႔ အထင္ေရာက္ေနၿပီး ႏွစ္အနည္းငယ္ေလာက္ ေနၿပီးေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ အစြန္႔ပယ္ခံ ေဆးသမားတေယာက္အျဖစ္ ေနထိုင္မလား။ ပံုမွန္လူတေယာက္လို ေကာင္းမြန္စြာ ရွင္သန္သြားမလား။ မိမိဖာသာ ဆံုးျဖတ္ၾကပါ။

ဒီစာျဖစ္ေျမာက္လာဖို႔အတြက္ ကိုးကားခဲ့ရတဲ့ စာေရးသူေတြ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အမွားအယြင္းပါခဲ့ရင္ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေလ့လာမႈ အားနည္းလို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ ေဝဖန္ေထာက္ျပေပးပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံႀကီး မူးယစ္ေဆးဝါး အႏၲရာယ္မွ ျမန္စြာ လြတ္ေျမာက္ပါေစ။

References.

(1.) “Yaba Fast Facts”. US National Drug Intelligence Center. National Drug Intelligence Center. Jun 2003. Retrieved 2014-11-13.

(2.) Thornton, Phil (12 February 2012). “Myanmar’s rising drug trade”. Bangkok Post.
Retrieved 2012-02-19.

(3.) YABA: The source of super sexual crave and desire, the source of endless energy and nurturing of the INNER MONSTER (written by Arunav Shuvro)

(4.) Technology impacts on drug production in Asia: The role of amphetamines in Asia’s growing drug problem
This paper was presented by Dr Sandy G
23.6,2017

Sai Nge

Saturday, July 11, 2020

တိုဟူးေႏြး _ Khaja ခါဂ်ာ _Pasta_ကိုရီးယားပဲေခါက္ဆြဲ

Khaja ခါဂျာ
----------------


 ပွဲဈေးတန်း၊ မုန့်ဈေးတန်းတွေမှာ မြင်လိုက်ရရင် ခါဂျာအရှည်ကြီးတွေကို ဝယ်မစားရမနေနိုင်အောင် ပါပဲ။ ဝါးဗန်းကြီးထဲမှာ ထပ်ထားတဲ့ ခါဂျာအထပ်ထပ် တွေက ပွဲဈေးတန်းလာသူတွေကို ဆွဲဆောင်မှု အရမ်း ရှိလှတယ်။ ဒီခါဂျာလုပ်နည်းကတော့ အသေးစား လေးဖြစ်လို့ မီနီ ခါဂျာလို့ ခေါ်ရမယ်ထင်တယ်။

ပါဝင်ပစ္စည်းများ
ဂျုံမှုန့် - ၁၂၀ ဂရမ်
ဆီ - စားပွဲဇွန်း ၃ ဇွန်း
ဆား - အနည်းငယ်
ရေ - စားပွဲဇွန်း ၄ ဇွန်း
သကြားရည်အတွက် လိုအပ်တာတွေကတော့
သကြား - ၁ ခွက်
ရေ - ခွက်တစ်ဝက်

ပြုလုပ်နည်း
 ဂျုံမှုန့်နဲ့ ဆားကို ဇလုံထဲ ထည့်ပါ။  ဆီထည့်ပြီး အရင်နယ်ရပါမယ်။ အားလုံးနှံ့သွားပြီဆိုမှ ရေကို နည်းနည်းချင်းစီ ထည့်ပြီး နယ်ရပါမယ်။ ဇလုံထဲမှာ ဂျုံမှုန့် လုံးဝမမြင်ရတော့တဲ့အထိ နယ်ပါ။ ဒါဆိုရင် မုန့်သားရပါပြီ။ အဖုံးဖုံးထားပါ။ သကြားကျိုဖို့အတွက် အိုးအသေးတစ်လုံးထဲကို သကြားနဲ့ရေထည့်ပြီး ပျစ်အောင် ကျိုရပါမယ်။ ပျစ်လာရင် လက်နဲ့ စမ်းကြည့် ပါ။ လက်မှာ စေးကပ်နေပြီဆိုရင် ရပါပြီ။ စားပွဲကို ဂျုံ အနည်းငယ် ဖြူးပါ။ နယ်ထားတဲ့ မုန့်သားကို စားပွဲပေါ် တင်ပြီး နယ်ပါ။ မုန့်သားချောလာရင် ရပါပြီ။ ပြီးလျှင် မုန့်သားကို ၅ ပိုင်း ဖြတ်ပါ။ ဖြတ်ထားတဲ့တစ်ပိုင်းစီကို အလုံးဖြစ်အောင် ပြန်လုံးပါ။ တစ်လုံးစီကို ယူပြီး ဂျုံ ဖြူးထားတဲ့ စားပွဲပေါ် မှာ စက်ဝိုင်းပုံရအောင် တလိမ့် တုံးနဲ့ လိမ့်ပါ။ ကော်ပြန့်ဖတ်လို ပါးနေရပါမယ်။ ဘယ် လောက်ကြီးအောင် လိမ့်ရမလဲဆိုရင် အသားကင်တဲ့ ဝါးချောင်းအရှည်စာလောက် ရှိရပါမယ်။ လိမ့်ပြီးရင် ဘေးနားမှာထားပါ။ နောက်တစ်ချပ်ရအောင်လိမ့်ပါ။ ပြီးလျှင် ဘေးမှာချထားတဲ့ ပထမအချပ်ပေါ်ကို ဆီသုတ်ပါ။ ဂျုံအနည်းငယ် ဖြူးပါ။ ပြီးလျှင် ဒုတိယ အချပ်ကို ပထမအချပ်ပေါ် တင်ထားပါ။ ကျန်တဲ့ ၃ ချပ် ကိုလည်း ဆက်ပြီး ထပ်ပါ။ ထပ်တိုင်းမှာ ဆီသုတ် ဂျုံ ဖြူးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ၅ ချပ် မြောက် အထပ်ပေါ်ကို  လည်း ဆီသုတ် ဂျုံဖြူးပါ။ ပြီးလျှင် ဆလင်ဒါပုံစံအရှည် ဖြစ်အောင် လိပ်ပါ။
 လိပ်တဲ့အခါမှာ အစွန်ဆုံးအထပ်တွေမှာ ကွာကျ နေရင် ရေနည်းနည်းစွတ်ပြီး ဖိပေးပါ။ ပြီးလျှင် အပိုင်း ၈ ပိုင်း ဖြတ်ပါ။ မုန့်သား အရစ်ပေါင်းများစွာပါတဲ့
မုန့်သားအဝိုင်း ၈ ဝိုင်းရပါမယ်။ တစ်ပိုင်းကို ယူပြီး ထောင်ထား ပါ။ ပြီးလျှင် လက်နဲ့ အသာဖိချပါ။ မုန့်သား အရှည်အချောင်း ရပါမယ်။ ကျန်တဲ့ ရ ခုကိုလည်း ဆက်လုပ်ပါ။ ပြီးလျှင် ဆီအိုးထဲ ထည့်ပြီး ကြော်ပါ။ နီညိုရောင်သန်းရင် ဆယ်ထားပါ။ အားလုံးကြော်ပြီး သွားရင်  တစ်ခုချင်းစီကို သကြားရည်မှာ နှစ်ပြီး ဆယ် ထားပါ။
-------------------------
Myint Oo Tha

တိုဟူးနွေး
----------------


မွှေးတိုဟူးမှုန့်                         - ၁၅၀ ဂရမ်
ရေ                                       -  ၆၀၀ မီလီလီတာ
ဆား                                       - လက်ဖက်ရည်ဇွန်း ၁ ဇွန်း
ဆီ                                         - စားပွဲဇွန်း ၂ ဇွန်း
သကြား                                 - စားပွဲဇွန်း ၁ ဇွန်း
နနွင်းမှုန့်                                -  အနည်းငယ်

ပြုလုပ်ပုံ
1. တိုဟူးမှုန့် ကို ရေ ၆၀၀ မီလီလီတာနဲ့ ဖျော်ပါ။( blender ထဲထည့်ပြီးကြိတ်လည်းရပါတယ်)
2. ပြီးလျှင် အိုးထဲ ဖျော်ထားတဲ့တိုဟူး၊ ဆား၊ သကြား၊ ဆီ၊ နနွင်းမှုန့် ထည့်ပြီး ကျိုပါ။
3. ရေ ၁လီတာကို ဖြည်းဖြည်းချင်းထည့်ပြီး ကျိုပါ။
4. အဆက်မပြတ်မွှေပေးရပါမယ်။ တိုဟူးနွေးက အေးလာရင် ပျစ်သွားတဲ့အတွက် ခပ်ပျစ်ပျစ်အနေထားမှာ ချထားပါ။

ကြက်သားဟင်းချက်ရန် လိုအပ်တာတွေကတော့…
     ကြက်ရင်ပုံသား                                     -  ၃၀၀ ဂရမ်
     ချင်းရည်                                             -   စားပွဲဇွန်း ၁/၂ ဇွန်း
ကြက်သွန်ဖြူရည်                                         -  စားပွဲဇွန်း ၁/၂ ဇွန်း
ရှောက်ကောမှုန့်                                          - အနည်းငယ်
ပါကောမှုန့်                                                  - အနည်းငယ်
ဆား                                                         - အနည်းငယ်
အရသာမှုန့်                                              -  လက်ဖက်ရည်ဇွန်း ၂ ဇွန်း
ပဲငံပြာရည်အကြည်                                     - စားပွဲဇွန်း ၁ ဇွန်း
ခရမ်းချဉ်သီး                                              -  ၁၅၀ ဂရမ်
ဆီ                                                          -   စားပွဲဇွန်း ၅ ဇွန်း
ရေ

ချက်နည်းအဆင့်ဆင့်
1. ကြက်သားကို ချင်းရည်၊ကြက်သွန်ဖြူရည်၊ ရှောက်ကောမှုန့်၊ ပါကောမှုန့်၊ ဆား၊ အရသာမှုန့်၊ ပဲငံပြာရည်ထည့်ပြီး နှပ်ထားပါ။
2. ခရမ်းချဉ်သီးကို စက်ဖြင့်ကြိတ်ထားပါ။
3. ဆီအိုးတည်ပါ။ ဆီပူလျှင် ကြိတ်ထားတဲ့ ခရမ်းချဉ်သီးထည့်ပြီး အနှစ်ရအောင် ချက်ပါ။
4. ပြီးလျှင် နှပ်ထားတဲ့ ကြက်သားထည့်ပြီး ချက်ပါ။
5. လိုအပ်ပါက ရေနည်းနည်းထည့်ပြီး ကြက်သားအိအောင်ချက်ပါ။
   
နှမ်းဆီမွှေးအတွက် လိုအပ်တာတွေကတော့…….
ဆီ                                                        - ၂၅၀ မီလီလီတာ
နှမ်းလှော်                                              -  စားပွဲဇွန်း ၃ ဇွန်း
ရှောက်ကောမှုန့်                                     - လက်ဖက်ရည်ဇွန်း ၁ ဇွန်း
ပါကောမှုန့်                                            - လက်ဖက်ရည်ဇွန်း ၁ ဇွန်း
တရုတ်မဆလာ                                        - လက်ဖက်ရည်ဇွန်း ၁ ဇွန်း

ပြုလုပ်နည်း
1. ဆီကို ပူအောင်တည်ပါ။ မီးပိတ်ပြီး နှမ်းလှော်ထည့်ပါ။
2. ဆီငွေ့သေသွားမှ ရှောက်ကောမှုန့်၊ ပါကောမှုန့်၊ တရုတ်မဆလာထည့်ပါ။

ငရုတ်သီးကြော်အတွက် လိုအပ်တာတွေကတော့
ငရုတ်သီးအကြမ်းမှုန့်                               -   စားပွဲဇွန်း ၅ ဇွန်း
စီချွမ်းငရုတ်ကောင်းစေ့                             -  စားပွဲဇွန်း ၁ ဇွန်း
ကြက်သွန်နီ                                                 - ၅၀ ဂရမ်(ပါးပါးလှီးထားပါ)
ကြက်သွန်ဖြူ                                               -  ၂၀ ဂရမ် (.ပါးပါးလှီးထားပါ)
ဆား                                                       -  အနည်းငယ်
အရသာမှုန့်                                          - အနည်းငယ်
ဆီ                                            - စားပွဲဇွန်း ၁၀ ဇွန်း

ပြုလုပ်ပုံ
1. ဆီအိုးတည်ပါ။ ဆီပူလာရင် ကြက်သွန်နီ၊ ကြက်သွန်ဖြူကို ကြွပ်အောင် ကြော်ပါ။
2. ပြီးမှ ငရုတ်သီးအကြမ်းဖတ် နဲ့ စီချွမ်းငရုတ်ကောင်း၊ ဆားထည့်ပြီး ေမွှေပေးပါ။

တိုဟူးနွေး ပွဲပြင်ရန် လိုအပ်တာတွေကတော့…
ရှမ်းခေါက်ဆွဲ
ကြက်သွန်ဖြူဆီချက်
နှမ်းဆီမွှေး
ပဲငံပြာရည်အကြည်
ပဲငံပြာရည်အနောက်
မြေပဲလှော်ထောင်း
ကြက်သားဟင်း
ငရုတ်သီးကြော်
ကြက်သွန်မြိတ်
ရှမ်းချဉ်

1. ရှမ်းတိုဟူးနွေး တစ်ပွဲအတွက် ပြုတ်ထားတဲ့ ရှမ်းခေါက်ဆွဲကို ပန်းကန်ထဲထည့်ပါ။ ပြီးလျှင် ကျိုထားတဲ့ တိူဟူးနွေး ထည့်ပါ။ အရသာအတွက် ပဲငံပြာရည်အကြည်နဲ့အနောက်၊ နှမ်းဆီမွှေး၊ ကြက်သားဟင်း၊ မြေပဲထောင်း၊ ငရုတ်သီးကြော်၊ ကြက်သွန်မြိတ်၊ ရှမ်းချဉ်ထည့်ပြီး သုံးဆောင်ပါ။

ခရမ်းချဉ်သီးအနှစ်ပါစတာ (Pasta in Tomato Sauce)
-----------------------------------------------------------------


ပါဝင်ပစ္စည်းများ
• ပါစတာခေါက်ဆွဲ - ၂ဝဝ ဂရမ်
• သံလွင်ဆီ - စားပွဲဇွန်း ၂ ဇွန်း
• ထောပတ် - ၂၀ ဂရမ်
• ပြင်သစ်ပင်စိမ်းရွက် - ၃ ဂရမ်
• ကြက်သွန်ဖြူ - ၁၀ ဂရမ်
• ကြက်သွန်နီ - ၂၅ ဂရမ်
• ငရုတ်ကောင်းမှုန့် - လက်ဖက်ရည်ဇွန်း ၁/၂ ဇွန်း
• ဆား - လက်ဖက်ရည်ဇွန်း ၁ ဇွန်း
• ချိစ် (Parmesan Cheese) - ၁၀ ဂရမ်
• ကြက်သား - ၁၅၀ ဂရမ်
•  ခရမ်းချဉ်သီးအနှစ် - ၇၀ ဂရမ်
•  ကြက်ပြုတ်ရည် - ၂ဝဝ မီလီလီတာ
•  သကြား - လက်ဖက်ရည်ဇွန်း ၁/၂ ဇွန်း

ပြုလုပ်နည်း
၁။ ရေပွက်ပွက်ဆူနေသော အိုးထဲသို့ ဆားနှင့် သံလွင်ဆီအား ထည့်ပြီး ပါစတာ ခေါက်ဆွဲကို ၈ မိနစ်ခန့်ပြုတ်ပေးပါ။ ခေါက်ဆွဲရပါက ဆန်ခါထဲထည့်ကာ သံလွင်ဆီ အနည်းငယ်ထည့်ပြီးခေါက်ဆွဲများ စေးကပ်မသွားအောင် နယ်ပေးထားပါ။
၂။ ကြက်သားကို ပါးပါးလေးလှီးပြီး ဆား၊ ငရုတ်ကောင်းမှုန့်တို့ဖြင့် နယ်ထားပေးပါ။
၃။ အိုးထဲသို့ ထောပတ်ထည့်ပြီး ကြက်သွန်ဖြူ၊ ကြက်သွန်နီတို့ကိုထည့်ပြီး ဆီသတ် ပေးပါ။ သံလွင်ဆီ အနည်းငယ်နှင့် ပြင်သစ်ပင်စိမ်းရွက် အနည်းငယ် ထည့်ပေးပါ။ အရသာနယ်ထားသော ကြက်သားကို ထည့်ပြီး ကြော်ပေးပါ။ ကြက်ပြုတ်ရည်နှင့် ခရမ်းချဉ်သီးအနှစ်အား ထည့်ပေးပါ။ အရသာအတွက် ဆား၊ သကြားနှင့် ငရုတ် ကောင်းမှုန့် ထည့်ပေးပါ။ ထည့်ထားသော ကြက်ပြုတ်ရည်များ တစ်ဝက်ခန့် ခန်းသွားပါက ပြုတ်ထားသော ပါစတာခေါက်ဆွဲနှင့် ချိစ်အမှုန့်များကို ထည့်ပြီး မွှေပေးပါ။ ထောပတ်အနည်းငယ် ထပ်ထည့်ပြီး မွှေပေးကာ အပေါ်မှ ပြင်သစ် ပင်စိမ်းအုပ်ကာ သုံးဆောင်နိုင်ပါပြီ။
------------------------------------------------
Htain Lin Maung

ကိုရီးယားပဲခေါက်ဆွဲ (Korean Bean Noodle)
-------------------------------------------------------


ပါဝင်ပစ္စည်းများ
• ခေါက်ဆွဲ - ၁၅၀ ဂရမ်
• ကိုရီးယားပဲအနှစ် - ၇၀ ဂရမ်
• သကြား - လက်ဖက်ရည်ဇွန်း ၂ ဇွန်း
• ပဲငံပြာရည်အနောက် - စားပွဲဇွန်း ၁ ဇွန်း
• တရုတ်ကြက်သွန်မြိတ် - ၃၀ ဂရမ်
• ဂေါ်ဖီထုပ် - ၅၀ ဂရမ်
• အာလူး - ၈၀ ဂရမ်
• ချင်း - ၇ ဂရမ်
• ဆား - လက်ဖက်ရည်ဇွန်း ၁ ဇွန်း
• ငရုတ်ကောင်းမှုန့် - လက်ဖက်ရည်ဇွန်း ၁/၃ ဇွန်း
• ရေ - ၂ဝဝ လီတာ
• ကော်မှုန့် - လက်ဖက်ရည်ဇွန်း ၁ ဇွန်း
• ဆီ - စားပွဲဇွန်း ၇ ဇွန်း (ကြော်ရန်)

ပြုလုပ်နည်း
၁။ ကိုရီးယားပဲအနှစ်ကို ဆီများများထည့်၍ မီးအေးအေးဖြင့် ၃ မိနစ်ခန့် ကြော်ပြီး ပဲအနှစ်ကို ဆီစစ်ကာ ပန်းကန်ထဲ ထည့်ထားပါ။
၂။ ချင်းကို ပါးပါးလှီးပါ။ အာလူးကို အခွံနွှာ၍ ရေဆေးပြီး လက်တစ်ဆစ်ခန့် အတုံးလေး
တွေ လှီးပါ။ ဂေါ်ဖီထုပ်ကိုလည်း လေးထောင့်အကွက်လေးတွေ နွှာ၍ လှီးပါ။ တရုတ် ကြက်သွန်မြိတ်ကိုလည်း လက်တစ်ဆစ်ခန့် အရွယ်လေးတွေ လှီးထားပါ။
၃။ အိုးထဲ ဆီအနည်းငယ်ထည့်၍ ပါးပါးလှီးထားသော ချင်းထည့်ပြီး ဆီသတ်ပါ။ လှီးထားသော အသီးအရွက်များကို ထည့်ပြီး အနည်းငယ် နွမ်းသွားအောင် ကြော်ပါ။ ကြော်ထားသော ပဲအနှစ်များကို  ထည့်ပါ။ ရေနှင့် အရသာအတွက် ဆား၊ သကြားနှင့် ပဲငံပြာရည်အနောက်တို့ကို ထည့်ပါ။ ထည့်ထားသောအရာများ အားလုံး သမအောင် မွှေပြီး ကော်မှုန့်ကို ရေဖြင့် ဖျော်ထည့်၍ မွှေပေးပါ။ အရသာကို မြည်းစမ်းပြီး ငရုတ် ကောင်းမှုန့်ထည့်ပါ။ ပြုတ်ထားသော ခေါက်ဆွဲကို ပန်းကန်ထဲ ထည့်ထားပါ။ ချက်ထား သော ပဲအနှစ်ကို ခေါက်ဆွဲအပေါ်မှာ လောင်းချပြီး သုံးဆောင်နိုင်ပါပြီ။
--------------------------
 Htain Lin Maung


(Zawgyi)

Khaja ခါဂ်ာ
----------------


 ပြဲေဈးတန္း၊ မုန႔္ေဈးတန္းေတြမွာ ျမင္လိုက္ရရင္ ခါဂ်ာအရွည္ႀကီးေတြကို ဝယ္မစားရမေနနိုင္ေအာင္ ပါပဲ။ ဝါးဗန္းႀကီးထဲမွာ ထပ္ထားတဲ့ ခါဂ်ာအထပ္ထပ္ ေတြက ပြဲေဈးတန္းလာသူေတြကို ဆြဲေဆာင္မွု အရမ္း ရွိလွတယ္။ ဒီခါဂ်ာလုပ္နည္းကေတာ့ အေသးစား ေလးျဖစ္လို့ မီနီ ခါဂ်ာလို့ ေခၚရမယ္ထင္တယ္။

ပါဝင္ပစၥည္းမ်ား
ဂ်ဳံမွုန႔္ - ၁၂၀ ဂရမ္
ဆီ - စားပြဲဇြန္း ၃ ဇြန္း
ဆား - အနည္းငယ္
ေရ - စားပြဲဇြန္း ၄ ဇြန္း
သၾကားရည္အတြက္ လိုအပ္တာေတြကေတာ့
သၾကား - ၁ ခြက္
ေရ - ခြက္တစ္ဝက္

ျပဳလုပ္နည္း
 ဂ်ဳံမွုန႔္နဲ႔ ဆားကို ဇလုံထဲ ထည့္ပါ။  ဆီထည့္ၿပီး အရင္နယ္ရပါမယ္။ အားလုံးႏွံ့သြားၿပီဆိုမွ ေရကို နည္းနည္းခ်င္းစီ ထည့္ၿပီး နယ္ရပါမယ္။ ဇလုံထဲမွာ ဂ်ံဳမွုန႔္ လုံးဝမျမင္ရေတာ့တဲ့အထိ နယ္ပါ။ ဒါဆိုရင္ မုန႔္သားရပါၿပီ။ အဖုံးဖုံးထားပါ။ သၾကားက်ိဳဖို့အတြက္ အိုးအေသးတစ္လုံးထဲကို သၾကားနဲ႔ေရထည့္ၿပီး ပ်စ္ေအာင္ က်ိဳရပါမယ္။ ပ်စ္လာရင္ လက္နဲ႔ စမ္းၾကည့္ ပါ။ လက္မွာ ေစးကပ္ေနၿပီဆိုရင္ ရပါၿပီ။ စားပြဲကို ဂ်ံဳ အနည္းငယ္ ျဖဴးပါ။ နယ္ထားတဲ့ မုန႔္သားကို စားပြဲေပၚ တင္ၿပီး နယ္ပါ။ မုန႔္သားေခ်ာလာရင္ ရပါၿပီ။ ၿပီးလၽွင္ မုန႔္သားကို ၅ ပိုင္း ျဖတ္ပါ။

 ျဖတ္ထားတဲ့တစ္ပိုင္းစီကို အလုံးျဖစ္ေအာင္ ျပန္လုံးပါ။ တစ္လုံးစီကို ယူၿပီး ဂ်ံဳ ျဖဴးထားတဲ့ စားပြဲေပၚ မွာ စက္ဝိုင္းပုံရေအာင္ တလိမ့္ တုံးနဲ႔ လိမ့္ပါ။ ေကာ္ျပန႔္ဖတ္လို ပါးေနရပါမယ္။ ဘယ္ ေလာက္ႀကီးေအာင္ လိမ့္ရမလဲဆိုရင္ အသားကင္တဲ့ ဝါးေခ်ာင္းအရွည္စာေလာက္ ရွိရပါမယ္။ လိမ့္ၿပီးရင္ ေဘးနားမွာထားပါ။ ေနာက္တစ္ခ်ပ္ရေအာင္လိမ့္ပါ။ ၿပီးလၽွင္ ေဘးမွာခ်ထားတဲ့ ပထမအခ်ပ္ေပၚကို ဆီသုတ္ပါ။ ဂ်ံဳအနည္းငယ္ ျဖဴးပါ။ ၿပီးလၽွင္ ဒုတိယ အခ်ပ္ကို ပထမအခ်ပ္ေပၚ တင္ထားပါ။ က်န္တဲ့ ၃ ခ်ပ္ ကိုလည္း ဆက္ၿပီး ထပ္ပါ။ ထပ္တိုင္းမွာ ဆီသုတ္ ဂ်ံဳ ျဖဴးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၅ ခ်ပ္ ေျမာက္ အထပ္ေပၚကို  လည္း ဆီသုတ္ ဂ်ံဳျဖဴးပါ။ ၿပီးလၽွင္ ဆလင္ဒါပုံစံအရွည္ ျဖစ္ေအာင္ လိပ္ပါ။

 လိပ္တဲ့အခါမွာ အစြန္ဆုံးအထပ္ေတြမွာ ကြာက် ေနရင္ ေရနည္းနည္းစြတ္ၿပီး ဖိေပးပါ။ ၿပီးလၽွင္ အပိုင္း ၈ ပိုင္း ျဖတ္ပါ။ မုန႔္သား အရစ္ေပါင္းမ်ားစြာပါတဲ့မုန႔္သားအဝိုင္း ၈ ဝိုင္းရပါမယ္။ တစ္ပိုင္းကို ယူၿပီး ေထာင္ထား ပါ။ ၿပီးလၽွင္ လက္နဲ႔ အသာဖိခ်ပါ။ မုန႔္သား အရွည္အေခ်ာင္း ရပါမယ္။ က်န္တဲ့ ရ ခုကိုလည္း ဆက္လုပ္ပါ။ ၿပီးလၽွင္ ဆီအိုးထဲ ထည့္ၿပီး ေၾကာ္ပါ။ နီညိဳေရာင္သန္းရင္ ဆယ္ထားပါ။ အားလုံးေၾကာ္ၿပီး သြားရင္  တစ္ခုခ်င္းစီကို သၾကားရည္မွာ ႏွစ္ၿပီး ဆယ္ ထားပါ။
-------------------------
Myint Oo Tha

တိုဟူးေႏြး
----------------


ေမႊးတိုဟူးမွုန႔္                         - ၁၅၀ ဂရမ္
ေရ                                       -  ၆၀၀ မီလီလီတာ
ဆား                                       - လက္ဖက္ရည္ဇြန္း ၁ ဇြန္း
ဆီ                                         - စားပြဲဇြန္း ၂ ဇြန္း
သၾကား                                 - စားပြဲဇြန္း ၁ ဇြန္း
နႏြင္းမွုန႔္                                -  အနည္းငယ္

ျပဳလုပ္ပုံ
1. တိုဟူးမွုန႔္ ကို ေရ ၆၀၀ မီလီလီတာနဲ႔ ေဖ်ာ္ပါ။( blender ထဲထည့္ၿပီးႀကိတ္လည္းရပါတယ္)
2. ၿပီးလၽွင္ အိုးထဲ ေဖ်ာ္ထားတဲ့တိုဟူး၊ ဆား၊ သၾကား၊ ဆီ၊ နႏြင္းမွုန႔္ ထည့္ၿပီး က်ိဳပါ။
3. ေရ ၁လီတာကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းထည့္ၿပီး က်ိဳပါ။
4. အဆက္မျပတ္ေမႊေပးရပါမယ္။ တိုဟူးေႏြးက ေအးလာရင္ ပ်စ္သြားတဲ့အတြက္ ခပ္ပ်စ္ပ်စ္အေနထားမွာ ခ်ထားပါ။

ၾကက္သားဟင္းခ်က္ရန္ လိုအပ္တာေတြကေတာ့…
     ၾကက္ရင္ပုံသား                                     -  ၃၀၀ ဂရမ္
     ခ်င္းရည္                                             -   စားပြဲဇြန္း ၁/၂ ဇြန္း
ၾကက္သြန္ျဖဴရည္                                         -  စားပြဲဇြန္း ၁/၂ ဇြန္း
ေရွာက္ေကာမွုန႔္                                          - အနည္းငယ္
ပါေကာမွုန႔္                                                  - အနည္းငယ္
ဆား                                                         - အနည္းငယ္
အရသာမွုန႔္                                              -  လက္ဖက္ရည္ဇြန္း ၂ ဇြန္း
ပဲငံျပာရည္အၾကည္                                     - စားပြဲဇြန္း ၁ ဇြန္း
ခရမ္းခ်ဥ္သီး                                              -  ၁၅၀ ဂရမ္
ဆီ                                                          -   စားပြဲဇြန္း ၅ ဇြန္း
ေရ

ခ်က္နည္းအဆင့္ဆင့္
1. ၾကက္သားကို ခ်င္းရည္၊ၾကက္သြန္ျဖဴရည္၊ ေရွာက္ေကာမွုန႔္၊ ပါေကာမွုန႔္၊ ဆား၊ အရသာမွုန႔္၊ ပဲငံျပာရည္ထည့္ၿပီး ႏွပ္ထားပါ။
2. ခရမ္းခ်ဥ္သီးကို စက္ျဖင့္ႀကိတ္ထားပါ။
3. ဆီအိုးတည္ပါ။ ဆီပူလၽွင္ ႀကိတ္ထားတဲ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီးထည့္ၿပီး အႏွစ္ရေအာင္ ခ်က္ပါ။
4. ၿပီးလၽွင္ ႏွပ္ထားတဲ့ ၾကက္သားထည့္ၿပီး ခ်က္ပါ။
5. လိုအပ္ပါက ေရနည္းနည္းထည့္ၿပီး ၾကက္သားအိေအာင္ခ်က္ပါ။
   
ႏွမ္းဆီေမႊးအတြက္ လိုအပ္တာေတြကေတာ့…….
ဆီ                                                        - ၂၅၀ မီလီလီတာ
ႏွမ္းေလွာ္                                              -  စားပြဲဇြန္း ၃ ဇြန္း
ေရွာက္ေကာမွုန႔္                                     - လက္ဖက္ရည္ဇြန္း ၁ ဇြန္း
ပါေကာမွုန႔္                                            - လက္ဖက္ရည္ဇြန္း ၁ ဇြန္း
တ႐ုတ္မဆလာ                                        - လက္ဖက္ရည္ဇြန္း ၁ ဇြန္း

ျပဳလုပ္နည္း
1. ဆီကို ပူေအာင္တည္ပါ။ မီးပိတ္ၿပီး ႏွမ္းေလွာ္ထည့္ပါ။
2. ဆီေငြ႕ေသသြားမွ ေရွာက္ေကာမွုန႔္၊ ပါေကာမွုန႔္၊ တ႐ုတ္မဆလာထည့္ပါ။

င႐ုတ္သီးေၾကာ္အတြက္ လိုအပ္တာေတြကေတာ့
င႐ုတ္သီးအၾကမ္းမွုန႔္                               -   စားပြဲဇြန္း ၅ ဇြန္း
စီခၽြမ္းင႐ုတ္ေကာင္းေစ့                             -  စားပြဲဇြန္း ၁ ဇြန္း
ၾကက္သြန္နီ                                                 - ၅၀ ဂရမ္(ပါးပါးလွီးထားပါ)
ၾကက္သြန္ျဖဴ                                               -  ၂၀ ဂရမ္ (.ပါးပါးလွီးထားပါ)
ဆား                                                       -  အနည္းငယ္
အရသာမွုန႔္                                          - အနည္းငယ္
ဆီ                                            - စားပြဲဇြန္း ၁၀ ဇြန္း

ျပဳလုပ္ပုံ
1. ဆီအိုးတည္ပါ။ ဆီပူလာရင္ ၾကက္သြန္နီ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴကို ႂကြပ္ေအာင္ ေၾကာ္ပါ။
2. ၿပီးမွ င႐ုတ္သီးအၾကမ္းဖတ္ နဲ႔ စီခၽြမ္းင႐ုတ္ေကာင္း၊ ဆားထည့္ၿပီး ေေမႊေပးပါ။

တိုဟူးေႏြး ပြဲျပင္ရန္ လိုအပ္တာေတြကေတာ့…
ရွမ္းေခါက္ဆြဲ
ၾကက္သြန္ျဖဴဆီခ်က္
ႏွမ္းဆီေမႊး
ပဲငံျပာရည္အၾကည္
ပဲငံျပာရည္အေနာက္
ေျမပဲေလွာ္ေထာင္း
ၾကက္သားဟင္း
င႐ုတ္သီးေၾကာ္
ၾကက္သြန္ၿမိတ္
ရွမ္းခ်ဥ္

1. ရွမ္းတိုဟူးေႏြး တစ္ပြဲအတြက္ ျပဳတ္ထားတဲ့ ရွမ္းေခါက္ဆြဲကို ပန္းကန္ထဲထည့္ပါ။ ၿပီးလၽွင္ က်ိဳထားတဲ့ တိူဟူးေႏြး ထည့္ပါ။ အရသာအတြက္ ပဲငံျပာရည္အၾကည္နဲ႔အေနာက္၊ ႏွမ္းဆီေမႊး၊ ၾကက္သားဟင္း၊ ေျမပဲေထာင္း၊ င႐ုတ္သီးေၾကာ္၊ ၾကက္သြန္ၿမိတ္၊ ရွမ္းခ်ဥ္ထည့္ၿပီး သုံးေဆာင္ပါ။

ခရမ္းခ်ဥ္သီးအႏွစ္ပါစတာ (Pasta in Tomato Sauce)
-----------------------------------------------------------------


ပါဝင္ပစၥည္းမ်ား
• ပါစတာေခါက္ဆြဲ - ၂ဝဝ ဂရမ္
• သံလြင္ဆီ - စားပြဲဇြန္း ၂ ဇြန္း
• ေထာပတ္ - ၂၀ ဂရမ္
• ျပင္သစ္ပင္စိမ္းရြက္ - ၃ ဂရမ္
• ၾကက္သြန္ျဖဴ - ၁၀ ဂရမ္
• ၾကက္သြန္နီ - ၂၅ ဂရမ္
• င႐ုတ္ေကာင္းမွုန႔္ - လက္ဖက္ရည္ဇြန္း ၁/၂ ဇြန္း
• ဆား - လက္ဖက္ရည္ဇြန္း ၁ ဇြန္း
• ခ်ိစ္ (Parmesan Cheese) - ၁၀ ဂရမ္
• ၾကက္သား - ၁၅၀ ဂရမ္
•  ခရမ္းခ်ဥ္သီးအႏွစ္ - ၇၀ ဂရမ္
•  ၾကက္ျပဳတ္ရည္ - ၂ဝဝ မီလီလီတာ
•  သၾကား - လက္ဖက္ရည္ဇြန္း ၁/၂ ဇြန္း

ျပဳလုပ္နည္း
၁။ ေရပြက္ပြက္ဆူေနေသာ အိုးထဲသို့ ဆားႏွင့္ သံလြင္ဆီအား ထည့္ၿပီး ပါစတာ ေခါက္ဆြဲကို ၈ မိနစ္ခန႔္ျပဳတ္ေပးပါ။ ေခါက္ဆြဲရပါက ဆန္ခါထဲထည့္ကာ သံလြင္ဆီ အနည္းငယ္ထည့္ၿပီးေခါက္ဆြဲမ်ား ေစးကပ္မသြားေအာင္ နယ္ေပးထားပါ။
၂။ ၾကက္သားကို ပါးပါးေလးလွီးၿပီး ဆား၊ င႐ုတ္ေကာင္းမွုန႔္တို့ျဖင့္ နယ္ထားေပးပါ။
၃။ အိုးထဲသို့ ေထာပတ္ထည့္ၿပီး ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ၾကက္သြန္နီတို့ကိုထည့္ၿပီး ဆီသတ္ ေပးပါ။ သံလြင္ဆီ အနည္းငယ္ႏွင့္ ျပင္သစ္ပင္စိမ္းရြက္ အနည္းငယ္ ထည့္ေပးပါ။ အရသာနယ္ထားေသာ ၾကက္သားကို ထည့္ၿပီး ေၾကာ္ေပးပါ။ ၾကက္ျပဳတ္ရည္ႏွင့္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးအႏွစ္အား ထည့္ေပးပါ။ အရသာအတြက္ ဆား၊ သၾကားႏွင့္ င႐ုတ္ ေကာင္းမွုန႔္ ထည့္ေပးပါ။ ထည့္ထားေသာ ၾကက္ျပဳတ္ရည္မ်ား တစ္ဝက္ခန႔္ ခန္းသြားပါက ျပဳတ္ထားေသာ ပါစတာေခါက္ဆြဲႏွင့္ ခ်ိစ္အမွုန႔္မ်ားကို ထည့္ၿပီး ေမႊေပးပါ။ ေထာပတ္အနည္းငယ္ ထပ္ထည့္ၿပီး ေမႊေပးကာ အေပၚမွ ျပင္သစ္ ပင္စိမ္းအုပ္ကာ သုံးေဆာင္နိုင္ပါၿပီ။
------------------------------------------------
Htain Lin Maung

ကိုရီးယားပဲေခါက္ဆြဲ (Korean Bean Noodle)
-------------------------------------------------------


ပါဝင္ပစၥည္းမ်ား
• ေခါက္ဆြဲ - ၁၅၀ ဂရမ္
• ကိုရီးယားပဲအႏွစ္ - ၇၀ ဂရမ္
• သၾကား - လက္ဖက္ရည္ဇြန္း ၂ ဇြန္း
• ပဲငံျပာရည္အေနာက္ - စားပြဲဇြန္း ၁ ဇြန္း
• တ႐ုတ္ၾကက္သြန္ၿမိတ္ - ၃၀ ဂရမ္
• ေဂၚဖီထုပ္ - ၅၀ ဂရမ္
• အာလူး - ၈၀ ဂရမ္
• ခ်င္း - ၇ ဂရမ္
• ဆား - လက္ဖက္ရည္ဇြန္း ၁ ဇြန္း
• င႐ုတ္ေကာင္းမွုန႔္ - လက္ဖက္ရည္ဇြန္း ၁/၃ ဇြန္း
• ေရ - ၂ဝဝ လီတာ
• ေကာ္မွုန႔္ - လက္ဖက္ရည္ဇြန္း ၁ ဇြန္း
• ဆီ - စားပြဲဇြန္း ၇ ဇြန္း (ေၾကာ္ရန္)

ျပဳလုပ္နည္း
၁။ ကိုရီးယားပဲအႏွစ္ကို ဆီမ်ားမ်ားထည့္၍ မီးေအးေအးျဖင့္ ၃ မိနစ္ခန႔္ ေၾကာ္ၿပီး ပဲအႏွစ္ကို ဆီစစ္ကာ ပန္းကန္ထဲ ထည့္ထားပါ။
၂။ ခ်င္းကို ပါးပါးလွီးပါ။ အာလူးကို အခြံႏႊာ၍ ေရေဆးၿပီး လက္တစ္ဆစ္ခန႔္ အတုံးေလး
ေတြ လွီးပါ။ ေဂၚဖီထုပ္ကိုလည္း ေလးေထာင့္အကြက္ေလးေတြ ႏႊာ၍ လွီးပါ။ တ႐ုတ္ ၾကက္သြန္ၿမိတ္ကိုလည္း လက္တစ္ဆစ္ခန႔္ အရြယ္ေလးေတြ လွီးထားပါ။
၃။ အိုးထဲ ဆီအနည္းငယ္ထည့္၍ ပါးပါးလွီးထားေသာ ခ်င္းထည့္ၿပီး ဆီသတ္ပါ။ လွီးထားေသာ အသီးအရြက္မ်ားကို ထည့္ၿပီး အနည္းငယ္ ႏြမ္းသြားေအာင္ ေၾကာ္ပါ။ ေၾကာ္ထားေသာ ပဲအႏွစ္မ်ားကို  ထည့္ပါ။ ေရႏွင့္ အရသာအတြက္ ဆား၊ သၾကားႏွင့္ ပဲငံျပာရည္အေနာက္တို့ကို ထည့္ပါ။ ထည့္ထားေသာအရာမ်ား အားလုံး သမေအာင္ ေမႊၿပီး ေကာ္မွုန႔္ကို ေရျဖင့္ ေဖ်ာ္ထည့္၍ ေမႊေပးပါ။ အရသာကို ျမည္းစမ္းၿပီး င႐ုတ္ ေကာင္းမွုန႔္ထည့္ပါ။ ျပဳတ္ထားေသာ ေခါက္ဆြဲကို ပန္းကန္ထဲ ထည့္ထားပါ။ ခ်က္ထား ေသာ ပဲအႏွစ္ကို ေခါက္ဆြဲအေပၚမွာ ေလာင္းခ်ၿပီး သုံးေဆာင္နိုင္ပါၿပီ။
--------------------------
 Htain Lin Maung

Thursday, July 9, 2020

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံ

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံ



PPE ဆိုတဲ့ စကားလုံးကိုတော့ အခု COVID-19 ကာလမှာ တော်တော်များများ ကြားဖူးလိုက်ကြမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ Personal Protective Equipment လို့ ခေါ်တဲ့ တစ်ကိုယ်ရည် ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံပါ။ ကျန်းမာရေးဝန်ထမ်းတွေ COVID လူနာကို ပြုစုကုသတဲ့အခါ သူ့ဆီက ဗိုင်းရပ်စ် ကိုယ့်ဆီ မရောက်အောင် ကာကွယ်ဖို့ ဝတ်ရတဲ့ ဝတ်စုံ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကို အစွဲပြုပြီး နောက်ထပ် ခေတ်စားလာတဲ့ စကားလုံးတစ်လုံး ရှိလာပါတယ်။ အဲဒါကတော့ Emotional PPE ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီဗိုင်းရပ်စ်က အသက်ရှူလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာ ဆိုပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတဲ့အခါ၊ ဘယ်တော့ ပြီးမယ်မှန်းလည်း မသိတဲ့အခါကျတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကိုလည်း ထိခိုက်လာပါတယ်။ အလုပ်တွေ ဘယ်လိုဖြစ်ကုန်မလဲ၊ ပြုတ်သွားမလား၊ လစာလျှော့ခံရမလား၊ လုပ်ငန်းရှင်တွေဆိုလည်း ဆက်လက်ရပ်တည်ဖို့ ဘာတွေ ပြင်ဆင်ရမလဲ အစရှိသဖြင့် စိုးရိမ်မှုတွေ၊ ပူပန်မှုတွေ ရှိလာပါတယ်။

အိမ်မှာပဲ အနေများလာတော့ အင်တာနက်ကို ပိုသုံးဖြစ်လာတယ်။ အထူးသဖြင့်တော့ ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ့။ ပိုပြီး သုံးဖြစ်တယ်။ သတင်းအချက်အလက်တွေ ပိုရယူဖြစ်တယ်။ တစ်ဖက်မှာလည်း သတင်းအချက်အလက်တွေ များလွန်းခြင်း၊ အကြောင်းအရာတစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လူတွေရဲ့ အမြင်အမျိုးမျိုး၊ ဆဲဆိုသံတွေ၊ အပြစ်တင်သံတွေ၊ ကဲ့ရဲ့သံတွေ၊ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး တိုက်ခိုက်တာတွေကို မြင်နေ၊ တွေ့နေရခြင်းကလည်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို ထိခိုက်လာပြန်ပါတယ်။

တကယ်တော့ COVID-19 ကြောင့်မှ မဟုတ်ပါဘူး။ နဂိုကတည်းကလည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေက အနည်းနဲ့အများဆိုသလို ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ရှိတတ်ကြပါတယ်။ လုပ်ငန်းခွင်မှာ ကိုယ့်အမှားကြောင့် မဟုတ်တာကို အထက်လူကြီးက အပြစ်တင်လိုက်လို့၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အချင်းချင်း အမြင်မတူကြလို့၊ နောက်ကွယ်မှာ ကဲ့ရဲ့ကြလို့၊ မိသားစုဝင်တွေနဲ့ အဆင်မပြေကြလို့၊ ချစ်သူက ဂရုမစိုက်လို့၊ Customer နဲ့ ပြဿနာတက်လို့ စတဲ့ အကြောင်းပြချက်မျိုးစုံနဲ့ စိတ်ထိခိုက်ရတယ်။ စိတ်ညစ်ရတယ်။ စိတ်ဖိစီးနေကြရပါတယ်။

နဂိုက ပျော်နေတဲ့ စိတ်ကလေး၊ ကြည်နေတဲ့ စိတ်ကလေးက သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်၊ သူတို့ရဲ့ အပြောအဆို၊ သူတို့ရဲ့ အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့် ညစ်ညူးသွားရတယ်။ ဒါဟာ တစ်နည်းအားဖြင့် သူတို့ဆီက အနှုတ်လက္ခဏာ ဆောင်တဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေ ကိုယ့်ဆီ ကူးစက်သွားတာပါပဲ။

COVID-19 ဗိုင်းရပ်စ်ကို အပြီးအပိုင် သတ်ပစ်ဖို့ မလွယ်သလိုပဲ၊ ဒီလူတွေရဲ့ Negativity တွေကို ကိုယ့်အနေနဲ့ မဖယ်ရှားနိုင်ပါဘူး။ ကိုယ် လုပ်လို့ ရတာက အဲဒီစိတ်ခံစားချက်တွေ ကိုယ့်ဆီ ရောက်မလာအောင် ကာကွယ်ဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီအတွက် အရေးကြီးဆုံးကတော့ Self-awareness လို့ခေါ်တဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိခြင်းပါ။ ဒေါသထွက်စရာ တခုခု တွေ့လိုက်တယ်ဆိုပါစို့။ လူပဲဟာ။ ဒေါသထွက်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစိတ်ကို သိလိုက်။ မြင်အောင် ကြည့်လိုက်။ ဒါဆို ဆက်ပြီး ဒေါသမဖြစ်အောင် ထိန်းနိုင်သွားပါလိမ့်မယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့်တော့ Emotional PPE ဝတ်လိုက်ခြင်းပဲပေါ့။

တကယ်တော့ လူတစ်ယောက် ပျော်ရွှင်ဖို့မှာ အဲ့ဒီ Self-awareness က သိပ်အရေးကြီးပါတယ်။ EQ ဆိုတဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို သိနားလည် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာလည်း ဒီ Self-awareness က အခြေခံအကျဆုံးပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းနိုင်တာ။ စိတ်တွေတို၊ ဒေါသတွေ ပေါက်ကွဲနေသူဟာ သူတစ်ပါးဘက်က ဖြည့်တွေးပေး၊ ကိုယ်ချင်းစာပေးဖို့ရာလည်း မလွယ်ဘူး။ နောက်ပိုင်း စိတ်နည်းနည်းငြိမ်သွားမှ သြော် သူလည်း ဒါကြောင့် ဒီလိုလုပ်မိလိုက်တာ နေမယ် ဆိုပြီး တွေးလာနိုင်တာ။ ပေါက်ကွဲနေချိန် တွေးမိဖို့ မပြောနဲ့၊ ဘယ်သူ ဘာလာပြောပြော နားကိုမဝင်ဘူး။

EQ ဆိုတာက Skill ဖြစ်တယ်။ ဆိုလိုတာက လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်လို့ ရတယ်။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ထင်တယ်၊ ဆရာဖြိုးက ဒေါသမထွက်တတ်ဘူးတဲ့။ အဲ့လိုလူတွေကို ကျွန်တော် မောင်းနေတဲ့ကားလေး တစ်ခေါက်လောက် လိုက်စီးစေချင်တယ်။ သိသွားမယ်၊ ဘယ်လောက်ဆဲဆိုနေတယ် ဆိုတာကို။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်က ဒေါသမထွက်တတ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒေါသထွက်မှန်း မြန်မြန်သိ၊ မြန်မြန်ထိန်းလိုက်နိုင်တဲ့အတွက် ဒေါသထွက်မှန်း လူမသိတော့တာသာ ဖြစ်ပါတယ်။

အဲ့လို Self-awareness တက်ဖို့ကတော့ စာလေး ဖတ်လိုက်ရုံနဲ့တော့ မရပါဘူး။ လေ့ကျင့်မှ ရပါလိမ့်မယ်။ ဒီပို့စ်မှာ ပေးချင်တဲ့ အကြံပြုချက်တွေကတော့

၁။ တရားထိုင်ပါ။ ခက်မယ်ဆိုတာ နားလည်တယ်။ တအားပေါက်ကွဲလွယ်တဲ့သူဆိုရင်တော့ ကြိုးစားလုပ်ကြည့်ပါ။

၂။ ကိုယ်ပေါက်ကွဲမိလိုက်လို့၊ စိတ်မထိန်းနိုင်လိုက်လို့ ပြဿနာသေးသေးလေးကနေ အကြီးကြီး ဖြစ်သွားခဲ့ဖူးတာတွေ ရှိရင် အဲ့ဒါကို အမြဲတွေးနေပါ။ (ဥပမာ စိတ်ကောက်ပြေချင်နေပြီ ဖြစ်တဲ့ ရည်းစားကို စိတ်တိုမိသွားလို့ တစ်ခွန်းလေး လွှတ်ခနဲ ပြောမိလိုက်တာက နောက် ၃ ရက်လောက် ထပ်ချော့လိုက်ရတာမျိုး၊ ကားပါကင် လုရာကနေ ဆဲကြဆိုကြပြီး အလုပ်တွေ ပျက်ကုန်တာမျိုး)

၃။ ဘေးကနေ ပြောပေးနိုင်မယ့်လူ ရှာထားပါ။ ဒေါသထွက်ပြီဆို ထွက်နေမှန်း သတိပေးမယ့်လူပေါ့။

Self-awareness အပြင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ လုပ်ဆောင်နေတာတွေကိုလည်း ပြင်ဆင်ဖို့ လိုပါတယ်။ တကယ်တော့ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ ကိုယ်အမြဲတမ်းလုပ်နေတဲ့ လုပ်ရပ်တွေရဲ့ အကျိုးဆက်ပါပဲ။ ဒါကြောင့် စိတ်ခံစားချက်တွေ ကောင်းမွန်ချင်တယ်ဆို ကိုယ် တစ်နေ့ တစ်နေ့ လုပ်နေတဲ့အရာတွေကို သတိထားဖို့ လိုမယ်။

ဥပမာ ဆိုရှယ်မီဒီယာ သိပ်သုံးလွန်းခြင်းက သူတစ်ပါးရဲ့ Negativity တွေ၊ အဆိပ်အတောက်တွေ ကိုယ့်ဆီ ကူးစက်ဖို့ သိပ်လွယ်စေပါတယ်။ မသုံးရဘူးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ သတိထား သုံးပါ။ တတ်နိုင်သလောက် အချိန်လျှော့ သုံးပါ။ ဖြစ်နိုင်ရင် တစ်ဖက်သတ်ဆန်သူတွေ၊ အပြန်အလှန် လေးစားမှု မထားနိုင်သူတွေ၊ အကောင့်တုတွေနဲ့ အငြင်းအခုန် မလုပ်ပါနဲ့။ စိတ်ပင်ပန်းပြီး အချိန်တွေ အလဟဿ ကုန်ရပါလိမ့်မယ်။

Online ကို လျှော့ပြီး Offline activity တွေ များများလုပ်ပါ။ ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပါ။ ဝါသနာ ပါတာတွေ လုပ်ပါ။ ရသစာပေ များများဖတ်ပါ။ မိသားစုကို အချိန်ပိုပေးပါ။ အဲ့လို စိတ်ပေါ့ပါးပျော်ရွှင်နေသူက မကောင်းတဲ့ ခံစားချက်တွေ ဝင်မလာအောင် ပိုပြီး ထိန်းနိုင်ပါတယ်။

နောက်ဆုံးတစ်ခုကတော့ ဥပေက္ခာ ထားနိုင်ဖို့ပါ။ ဘယ်လောက်ကောင်းအောင် နေနေ၊ လူတိုင်းဆီက အကောင်းမြင်ခံရဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါ ကမ္ဘာပေါ်က ဘယ်သူ့အတွက်မဆို အတူတူပါပဲ။ မက်ဆီမှာလည်း မုန်းတဲ့သူ ရှိပါတယ်။ အမေရိကန် သမ္မတဟောင်း အိုဘာမားကိုလည်း မကြိုက်တဲ့သူ ရှိပါတယ်။ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် လူတိုင်းဆီကနေ ကိုယ့်ကို အကောင်းပြောဖို့ မမျှော်လင့်ပါနဲ့။ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ အဓိကက ကိုယ်လုပ်စရာ ရှိတာ လုပ်ဖို့ပါ။ ဝေဖန်သံတွေကို နားထောင်ပါ။ ကိုယ် ပြင်စရာရှိရင် ပြင်ပါ။ မှားသွားရင် တောင်းပန်ပါ။ လျစ်လျူရှုသင့်တာကို ရှုပြီး ရှေ့ဆက်ပါ။

လူတွေ ပြောသမျှကိုသာ နားထောင်နေ၊ ထည့်စဉ်းစားနေမယ်၊ တခုခုလုပ်ခါနီးတိုင်း လူတွေ ဘာပြောမလဲ၊ ငါ့ကို ဘယ်လိုထင်ကြမလဲ စဉ်းစားနေမယ် ဆိုရင်တော့ ဘာမှကို လုပ်စရာ အချိန်ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ စိတ်ခံစားချက်တွေကလည်း ဘယ်လိုမှ ကောင်းမွန်နေနိုင်မယ် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် တစ်ပါးသူရဲ့ လုပ်ရပ်၊ အပြောအဆို၊ စိတ်အထင်တွေပေါ် မူတည်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်က အတက်အကျ ဖြစ်နေသရွေ့ ပျော်ရွှင်ရတဲ့သူ ဖြစ်မလာနိုင်ဘူး ဆိုတာကို သိစေချင်ပါတယ်။

တကယ်တော့ ရောဂါပိုးတွေ မဝင်ဖို့ လူက ကိုယ်ခံအား ကောင်းရသလို၊ Healthy lifestyle ရှိရသလိုပဲ၊ စိတ်ကလည်း ကြံ့ခိုင်နေမယ်၊ နေ့စဉ် လုပ်ဆောင်တဲ့ အပြုအမူတွေကလည်း မှန်ကန်မယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိနေတဲ့ မကောင်းတဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေ ကူးစက်မခံရအောင် ကာကွယ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ဒီအတွက် Emotional PPE တွေ ဖြစ်တဲ့ Self-awareness တက်အောင် လုပ်ပါ။ နေ့စဉ် လူနေမှုပုံစံကို သတိထား ဆင်ခြင်ပါ။ ဥပေက္ခာတရားကို လက်ကိုင်ထားပါ။ ဒါဆို ၁၀၀ % မဟုတ်တောင် အတော်လေးကို နေရထိုင်ရ အဆင်ပြေသွားပါလိမ့်မယ်။

ဒေါက်တာ ဖြိုးသီဟ

၈.၆.၂၀၂၀

(Zawgyi)

စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ကာကြယ္ေရးဝတ္စုံ



PPE ဆိုတဲ့ စကားလုံးကိုေတာ့ အခု COVID-19 ကာလမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကားဖူးလိုက္ၾကမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ Personal Protective Equipment လို႔ ေခၚတဲ့ တစ္ကိုယ္ရည္ ကာကြယ္ေရးဝတ္စုံပါ။ က်န္းမာေရးဝန္ထမ္းေတြ COVID လူနာကို ျပဳစုကုသတဲ့အခါ သူ႔ဆီက ဗိုင္းရပ္စ္ ကိုယ့္ဆီ မေရာက္ေအာင္ ကာကြယ္ဖို႔ ဝတ္ရတဲ့ ဝတ္စုံ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို အစြဲျပဳၿပီး ေနာက္ထပ္ ေခတ္စားလာတဲ့ စကားလုံးတစ္လုံး ရွိလာပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ Emotional PPE ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီဗိုင္းရပ္စ္က အသက္ရႉလမ္းေၾကာင္းဆိုင္ရာ ျပႆနာ ဆိုေပမဲ့ အခ်ိန္ၾကာလာတဲ့အခါ၊ ဘယ္ေတာ့ ၿပီးမယ္မွန္းလည္း မသိတဲ့အခါက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာကိုလည္း ထိခိုက္လာပါတယ္။ အလုပ္ေတြ ဘယ္လိုျဖစ္ကုန္မလဲ၊ ျပဳတ္သြားမလား၊ လစာေလၽွာ့ခံရမလား၊ လုပ္ငန္းရွင္ေတြဆိုလည္း ဆက္လက္ရပ္တည္ဖို႔ ဘာေတြ ျပင္ဆင္ရမလဲ အစရွိသျဖင့္ စိုးရိမ္မႈေတြ၊ ပူပန္မႈေတြ ရွိလာပါတယ္။

အိမ္မွာပဲ အေနမ်ားလာေတာ့ အင္တာနက္ကို ပိုသုံးျဖစ္လာတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ဆိုရွယ္မီဒီယာေပါ့။ ပိုၿပီး သုံးျဖစ္တယ္။ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ ပိုရယူျဖစ္တယ္။ တစ္ဖက္မွာလည္း သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ မ်ားလြန္းျခင္း၊ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ လူေတြရဲ့ အျမင္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ဆဲဆိုသံေတြ၊ အျပစ္တင္သံေတြ၊ ကဲ့ရဲ့သံေတြ၊ ပုဂၢိဳလ္ေရး တိုက္ခိုက္တာေတြကို ျမင္ေန၊ ေတြ႕ေနရျခင္းကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာကို ထိခိုက္လာျပန္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ COVID-19 ေၾကာင့္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ နဂိုကတည္းကလည္း စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ျပႆနာေတြက အနည္းနဲ႔အမ်ားဆိုသလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ လုပ္ငန္းခြင္မွာ ကိုယ့္အမွားေၾကာင့္ မဟုတ္တာကို အထက္လူႀကီးက အျပစ္တင္လိုက္လို႔၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္အခ်င္းခ်င္း အျမင္မတူၾကလို႔၊ ေနာက္ကြယ္မွာ ကဲ့ရဲ့ၾကလို႔၊ မိသားစုဝင္ေတြနဲ႔ အဆင္မေျပၾကလို႔၊ ခ်စ္သူက ဂ႐ုမစိုက္လို႔၊ Customer နဲ႔ ျပႆနာတက္လို႔ စတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ိဳးစုံနဲ႔ စိတ္ထိခိုက္ရတယ္။ စိတ္ညစ္ရတယ္။ စိတ္ဖိစီးေနၾကရပါတယ္။

နဂိုက ေပ်ာ္ေနတဲ့ စိတ္ကေလး၊ ၾကည္ေနတဲ့ စိတ္ကေလးက သူတို႔ရဲ့ လုပ္ရပ္၊ သူတို႔ရဲ့ အေျပာအဆို၊ သူတို႔ရဲ့ အၾကည့္တစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ညစ္ညဴးသြားရတယ္။ ဒါဟာ တစ္နည္းအားျဖင့္ သူတို႔ဆီက အႏႈတ္လကၡဏာ ေဆာင္တဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြ ကိုယ့္ဆီ ကူးစက္သြားတာပါပဲ။

COVID-19 ဗိုင္းရပ္စ္ကို အၿပီးအပိုင္ သတ္ပစ္ဖို႔ မလြယ္သလိုပဲ၊ ဒီလူေတြရဲ့ Negativity ေတြကို ကိုယ့္အေနနဲ႔ မဖယ္ရွားနိုင္ပါဘူး။ ကိုယ္ လုပ္လို႔ ရတာက အဲဒီစိတ္ခံစားခ်က္ေတြ ကိုယ့္ဆီ ေရာက္မလာေအာင္ ကာကြယ္ဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီအတြက္ အေရးႀကီးဆုံးကေတာ့ Self-awareness လို႔ေခၚတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သိျခင္းပါ။ ေဒါသထြက္စရာ တခုခု ေတြ႕လိုက္တယ္ဆိုပါစို႔။ လူပဲဟာ။ ေဒါသထြက္တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီစိတ္ကို သိလိုက္။ ျမင္ေအာင္ ၾကည့္လိုက္။ ဒါဆို ဆက္ၿပီး ေဒါသမျဖစ္ေအာင္ ထိန္းနိုင္သြားပါလိမ့္မယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ေတာ့ Emotional PPE ဝတ္လိုက္ျခင္းပဲေပါ့။

တကယ္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔မွာ အဲ့ဒီ Self-awareness က သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္။ EQ ဆိုတဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြကို သိနားလည္ ထိန္းခ်ဳပ္နိုင္စြမ္းမွာလည္း ဒီ Self-awareness က အေျခခံအက်ဆုံးပဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သိမွ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ထိန္းနိုင္တာ။ စိတ္ေတြတို၊ ေဒါသေတြ ေပါက္ကြဲေနသူဟာ သူတစ္ပါးဘက္က ျဖည့္ေတြးေပး၊ ကိုယ္ခ်င္းစာေပးဖို႔ရာလည္း မလြယ္ဘူး။ ေနာက္ပိုင္း စိတ္နည္းနည္းၿငိမ္သြားမွ ေၾသာ္ သူလည္း ဒါေၾကာင့္ ဒီလိုလုပ္မိလိုက္တာ ေနမယ္ ဆိုၿပီး ေတြးလာနိုင္တာ။ ေပါက္ကြဲေနခ်ိန္ ေတြးမိဖို႔ မေျပာနဲ႔၊ ဘယ္သူ ဘာလာေျပာေျပာ နားကိုမဝင္ဘူး။

EQ ဆိုတာက Skill ျဖစ္တယ္။ ဆိုလိုတာက ေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္လို႔ ရတယ္။ လူေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ထင္တယ္၊ ဆရာၿဖိဳးက ေဒါသမထြက္တတ္ဘူးတဲ့။ အဲ့လိုလူေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္းေနတဲ့ကားေလး တစ္ေခါက္ေလာက္ လိုက္စီးေစခ်င္တယ္။ သိသြားမယ္၊ ဘယ္ေလာက္ဆဲဆိုေနတယ္ ဆိုတာကို။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေဒါသမထြက္တတ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ေဒါသထြက္မွန္း ျမန္ျမန္သိ၊ ျမန္ျမန္ထိန္းလိုက္နိုင္တဲ့အတြက္ ေဒါသထြက္မွန္း လူမသိေတာ့တာသာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲ့လို Self-awareness တက္ဖို႔ကေတာ့ စာေလး ဖတ္လိုက္႐ုံနဲ႔ေတာ့ မရပါဘူး။ ေလ့က်င့္မွ ရပါလိမ့္မယ္။ ဒီပို႔စ္မွာ ေပးခ်င္တဲ့ အႀကံျပဳခ်က္ေတြကေတာ့

၁။ တရားထိုင္ပါ။ ခက္မယ္ဆိုတာ နားလည္တယ္။ တအားေပါက္ကြဲလြယ္တဲ့သူဆိုရင္ေတာ့ ႀကိဳးစားလုပ္ၾကည့္ပါ။

၂။ ကိုယ္ေပါက္ကြဲမိလိုက္လို႔၊ စိတ္မထိန္းနိုင္လိုက္လို႔ ျပႆနာေသးေသးေလးကေန အႀကီးႀကီး ျဖစ္သြားခဲ့ဖူးတာေတြ ရွိရင္ အဲ့ဒါကို အျမဲေတြးေနပါ။ (ဥပမာ စိတ္ေကာက္ေျပခ်င္ေနၿပီ ျဖစ္တဲ့ ရည္းစားကို စိတ္တိုမိသြားလို႔ တစ္ခြန္းေလး လႊတ္ခနဲ ေျပာမိလိုက္တာက ေနာက္ ၃ ရက္ေလာက္ ထပ္ေခ်ာ့လိုက္ရတာမ်ိဳး၊ ကားပါကင္ လုရာကေန ဆဲၾကဆိုၾကၿပီး အလုပ္ေတြ ပ်က္ကုန္တာမ်ိဳး)

၃။ ေဘးကေန ေျပာေပးနိုင္မယ့္လူ ရွာထားပါ။ ေဒါသထြက္ၿပီဆို ထြက္ေနမွန္း သတိေပးမယ့္လူေပါ့။

Self-awareness အျပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ ေန႔စဥ္နဲ႔အမၽွ လုပ္ေဆာင္ေနတာေတြကိုလည္း ျပင္ဆင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ ကိုယ္အျမဲတမ္းလုပ္ေနတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြရဲ့ အက်ိဳးဆက္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြ ေကာင္းမြန္ခ်င္တယ္ဆို ကိုယ္ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ လုပ္ေနတဲ့အရာေတြကို သတိထားဖို႔ လိုမယ္။

ဥပမာ ဆိုရွယ္မီဒီယာ သိပ္သုံးလြန္းျခင္းက သူတစ္ပါးရဲ့ Negativity ေတြ၊ အဆိပ္အေတာက္ေတြ ကိုယ့္ဆီ ကူးစက္ဖို႔ သိပ္လြယ္ေစပါတယ္။ မသုံးရဘူးလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ သတိထား သုံးပါ။ တတ္နိုင္သေလာက္ အခ်ိန္ေလၽွာ့ သုံးပါ။ ျဖစ္နိုင္ရင္ တစ္ဖက္သတ္ဆန္သူေတြ၊ အျပန္အလွန္ ေလးစားမႈ မထားနိုင္သူေတြ၊ အေကာင့္တုေတြနဲ႔ အျငင္းအခုန္ မလုပ္ပါနဲ႔။ စိတ္ပင္ပန္းၿပီး အခ်ိန္ေတြ အလဟႆ ကုန္ရပါလိမ့္မယ္။

Online ကို ေလၽွာ့ၿပီး Offline activity ေတြ မ်ားမ်ားလုပ္ပါ။ ကိုယ္လက္ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္ပါ။ ဝါသနာ ပါတာေတြ လုပ္ပါ။ ရသစာေပ မ်ားမ်ားဖတ္ပါ။ မိသားစုကို အခ်ိန္ပိုေပးပါ။ အဲ့လို စိတ္ေပါ့ပါးေပ်ာ္ရႊင္ေနသူက မေကာင္းတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ ဝင္မလာေအာင္ ပိုၿပီး ထိန္းနိုင္ပါတယ္။

ေနာက္ဆုံးတစ္ခုကေတာ့ ဥေပကၡာ ထားနိုင္ဖို႔ပါ။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေအာင္ ေနေန၊ လူတိုင္းဆီက အေကာင္းျမင္ခံရဖို႔ေတာ့ မျဖစ္နိုင္ပါဘူး။ ဒါ ကမၻာေပၚက ဘယ္သူ႔အတြက္မဆို အတူတူပါပဲ။ မက္ဆီမွာလည္း မုန္းတဲ့သူ ရွိပါတယ္။ အေမရိကန္ သမၼတေဟာင္း အိုဘာမားကိုလည္း မႀကိဳက္တဲ့သူ ရွိပါတယ္။ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လူတိုင္းဆီကေန ကိုယ့္ကို အေကာင္းေျပာဖို႔ မေမၽွာ္လင့္ပါနဲ႔။ ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္နိုင္ပါဘူး။ အဓိကက ကိုယ္လုပ္စရာ ရွိတာ လုပ္ဖို႔ပါ။ ေဝဖန္သံေတြကို နားေထာင္ပါ။ ကိုယ္ ျပင္စရာရွိရင္ ျပင္ပါ။ မွားသြားရင္ ေတာင္းပန္ပါ။ လ်စ္လ်ဴရႈသင့္တာကို ရႈၿပီး ေရွ႕ဆက္ပါ။

လူေတြ ေျပာသမၽွကိုသာ နားေထာင္ေန၊ ထည့္စဥ္းစားေနမယ္၊ တခုခုလုပ္ခါနီးတိုင္း လူေတြ ဘာေျပာမလဲ၊ ငါ့ကို ဘယ္လိုထင္ၾကမလဲ စဥ္းစားေနမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဘာမွကို လုပ္စရာ အခ်ိန္ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြကလည္း ဘယ္လိုမွ ေကာင္းမြန္ေနနိုင္မယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ပါးသူရဲ့ လုပ္ရပ္၊ အေျပာအဆို၊ စိတ္အထင္ေတြေပၚ မူတည္ၿပီး ကိုယ့္ရဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္က အတက္အက် ျဖစ္ေနသေရြ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ရတဲ့သူ ျဖစ္မလာနိုင္ဘူး ဆိုတာကို သိေစခ်င္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ေရာဂါပိုးေတြ မဝင္ဖို႔ လူက ကိုယ္ခံအား ေကာင္းရသလို၊ Healthy lifestyle ရွိရသလိုပဲ၊ စိတ္ကလည္း ႀကံ့ခိုင္ေနမယ္၊ ေန႔စဥ္ လုပ္ေဆာင္တဲ့ အျပဳအမူေတြကလည္း မွန္ကန္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိေနတဲ့ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြ ကူးစက္မခံရေအာင္ ကာကြယ္နိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီအတြက္ Emotional PPE ေတြ ျဖစ္တဲ့ Self-awareness တက္ေအာင္ လုပ္ပါ။ ေန႔စဥ္ လူေနမႈပုံစံကို သတိထား ဆင္ျခင္ပါ။ ဥေပကၡာတရားကို လက္ကိုင္ထားပါ။ ဒါဆို ၁၀၀ % မဟုတ္ေတာင္ အေတာ္ေလးကို ေနရထိုင္ရ အဆင္ေျပသြားပါလိမ့္မယ္။

ေဒါက္တာ ၿဖိဳးသီဟ

၈.၆.၂၀၂၀